By ANDREW FINKEL:



It is a brave or possibly simply vain commentator that is prepared to add even one more word to the zillions already published on today's American presidential election.

And it is the better part of valor that stops a morning paper published in İstanbul from congratulating the victor before the East Coast of the United States has even woken up to vote. At this eleventh hour, many of us are suffering from a phenomenon called "liberal twitchiness," and it is this that prevents us from taking for granted the conclusion of every opinion poll published every day for the last month that has predicted that Barack Obama will succeed in reclaiming the White House for the Democratic Party with room to spare.

There would be even less doubt about the outcome if the job of electing a US president was entrusted not just to the Turkish electorate or virtually any other country with the exception (according to a recent edition of The Economist) of Iraq, Algeria and the Congo. After eight years of George Bush, even the penguins of Antarctica are hanging their chads for the Democratic Party. Yet, curiously, there is a conventional wisdom that the outcome of the poll will make relatively little difference to Ankara's relationship with Washington. That argument runs that all US administrations get the same advice on Turkey's regional importance and that, therefore, any radical shifts are unlikely.

It is in any US administration's interests to see Turkey succeed with its application to the European Union; who in Washington will complain if Turkey assumes an elder statesman's voice in pushing for peace and common sense in a whole slew of regional issues from Palestine to Tehran's nuclear program Nagorno-Karabakh? That leaves the possibility that Congress might recognize a genocide of the Armenian population in the Ottoman territories in 1915, a tightrope that any US president has to walk. It is an issue no less tractable a concern for being "asymmetric," a fringe issue in the US that matters hugely to large numbers of Turks. Any American president, and any Turkish president for that matter, will see the valve to this particular pressure cooker in an improvement in relations between Ankara and Yerevan, as well as in a freer intellectual climate in Turkey itself. But that still leaves the question of Iraq.

The Bush presidency was a lesson, if one were needed, that the choices made by the American electorate reverberate round the globe. The decision to take down Saddam Hussein had huge implications for the region -- some of them intentional, but many of them not. Turkey's decision not to lend logistic support for the 2003 invasion transformed its whole relationship with Washington and, by extension, began what I believe will be recognized as a major transformation of the role of the Turkish military in Ankara itself. At the same time, the misery that followed the immediate aftermath of the American occupation of Iraq and the methods used to combat an insurgency has lent grim irony to the whole post-Soviet conversation on human rights. Turkey, too, began to harbor a grudge against the armed US presence on the other side of its border. It saw the US presence in northern Iraq was fortifying the de facto independence of the Kurdish administration that, in its turn, was giving succor to anti-Turkish Kurdish separatists. That bitterness has begun to recede in recent months now that Washington has agreed to share real-time intelligence of possible frontier infringements and to license Turkish troops to conduct cross-border operations of their own. The current debate in Turkey is not whether America somehow colluded in the recent lethal Kurdistan Workers' Party (PKK) attacks on frontier posts, but why the Turkish military, with aerial photos in hand, refused to see them coming.

A new American president will bring a different timetable for disengagement from Iraq. This, in turn, will concentrate minds on the need to find a long-term basis for security on the Turkish border. Ankara's recent overtures to Massoud Barzani are presumably one sign that Ankara has already taken this on board. However, I do believe that an Obama presidency will present Turkey not just with challenges, but with opportunities. However, liberal twitcher that I am, let's wait until the votes are tallied before embarking on that.


todayszaman

04 November 2008

Attente d'un résultat d'élection
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Par ANDREW FINKEL :



C'est un braver ou probablement un commentateur simplement vain qui est disposé à ajouter même un plus de mot aux zillions déjà édités sur l'élection présidentielle américaine d'aujourd'hui.

Et c'est la partie meilleure de bravoure qui arrête un papier de matin édité à Istanbul de féliciter le vainqueur avant que la côte est des Etats-Unis se soit même réveillée pour voter. À cette onzième heure, bon nombre d'entre nous souffrent d'un phénomène appelé « le twitchiness libéral, » et il est ceci pour lequel nous empêche de prendre a accordé la conclusion de chaque journalier édité de sondage d'opinion pour le dernier mois qui a prévu que Barack Obama réussira à reprendre la Maison Blanche pour le parti démocratique avec la pièce d'épargner.

Il y aurait même moins de doute au sujet des résultats si le travail d'élire un président des USA était confié pas simplement à l'électorat turc ou à pratiquement n'importe quel autre pays à l'exception (selon une édition récente de l'économiste) de l'Irak, de l'Algérie et du Congo. Après huit ans de George Bush, même les pingouins de l'Antarctique accrochent leurs chads pour le parti démocratique. Cependant, curieusement, il y a une sagesse conventionnelle que les résultats du scrutin feront relativement peu de différence au rapport d'Ankara avec Washington. Cet argument fonctionne que toutes les administrations des USA obtiennent le même conseil sur l'importance régionale de la Turquie et que, donc, tous les décalages radicaux sont peu probables.

Il est dans les intérêts de n'importe quelle administration des USA de voir la Turquie réussir avec son application à l'union européenne ; qui à Washington se plaindra si la Turquie assume la voix d'un homme d'État plus ancien dans la poussée pour la paix et le bon sens dans un groupe entier de questions régionales de Palestine au programme nucléaire Nagorno-Karabakh de Téhéran ? Ce laisse la possibilité que le congrès pourrait identifier un génocide de la population arménienne dans les territoires de tabouret en 1915, une corde raide que n'importe quel président des USA doit marcher. C'est une question aucun moins menable un souci pour être « asymétrique, » une question de frange aux USA ces importe énormement à un grand nombre de Turcs. N'importe quel président américain, et n'importe quel président turc pour cette matière, verront la valve à cette chaudière à pression particulière dans une amélioration des relations entre Ankara et Yerevan, aussi bien que dedans un climat intellectuel plus libre en Turquie lui-même. Mais cela part toujours de la question de l'Irak.

La présidence de Bush était une leçon, si un étaient nécessaire, que les choix ont fait par l'électorat américain réverbèrent autour du globe. La décision pour prendre vers le bas Saddam Hussein a eu des implications énormes pour la région -- certains d'entre elles intentionnelles, mais bon nombre d'entre elles pas. La décision de la Turquie pour ne pas prêter le soutien logistique de l'invasion 2003 a transformé son rapport entier avec Washington et, par prolongation, a commencé ce que je crois serai reconnu comme transformation importante du rôle des militaires turcs à Ankara elle-même. En même temps, la misère qui a suivi le lendemain immédiat du métier américain de l'Irak et des méthodes employées pour combattre une insurrection a prêté l'ironie sinistre à la conversation entière de poteau-Soviétique sur des droits de l'homme. La Turquie, aussi, a commencé à héberger une rancune contre la présence armée des USA de l'autre côté de sa frontière. Il a vu que la présence des USA en Irak nordique enrichissait l'indépendance de fait de l'administration Kurde qui, à son tour, donnait le succor aux séparatistes Kurdes anti-Turcs. Cette amertume a commencé à reculer ces derniers mois maintenant que Washington a est l'intelligence en temps réel de part des infractions possibles de frontière et d'accord sur les troupes turques de permis de conduire les opérations frontalières de leurs propres. La discussion courante en Turquie n'est pas si l'Amérique s'est entendue de façon ou d'autre dans les attaques de la partie des ouvriers mortels récents du Kurdistan (PKK) sur des postes frontières, mais pourquoi les militaires turcs, avec les photos aériennes à disposition, ont refusé de les voir venir.

Un nouveau président américain apportera un horaire différent pour le dégagement d'Irak. Ceci, à leur tour, concentrera des esprits sur la nécessité de trouver une base à long terme pour la sécurité sur la frontière turque. Les ouverture récentes d'Ankara à Massoud Barzani sont vraisemblablement un signe qu'Ankara a déjà pris à bord ceci. Cependant, je crois qu'une présidence d'Obama présentera la Turquie pas simplement avec des défis, mais avec des occasions. Cependant, le twitcher libéral que je suis, attendons jusqu'à ce que les voix soient correspondues avant l'embarquement sur cela.


todayszaman

4 novembre 2008

Esperar un resultado de elección
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Por ANDREW FINKEL:



Es un comentarista valiente o posiblemente simplemente inútil que está preparado para agregar incluso una más palabra a los chorrocientos publicados ya en la elección presidencial americana de hoy.

Y es la parte mejor del valor que para un papel de mañana publicado en Estambul de felicitar al vencedor antes de que la costa del este de los Estados Unidos incluso haya despertado para votar. En esta undécimo hora, muchos de nosotros están sufriendo de un fenómeno llamado “twitchiness liberal,” y es el para las cuales evita que tomemos concedió la conclusión de cada diario publicada del sondeo de opinión para el mes pasado que ha predicho que Barack Obama tendrá éxito en reclamar la casa blanca para el partido democrático con el sitio de ahorrar.

Habría incluso menos duda sobre el resultado si el trabajo de elegir a un presidente de los E.E.U.U. fue confiado no apenas al electorado turco o a virtualmente cualquier otro país con la excepción (según una edición reciente del economista) de Iraq, de Argelia y del Congo. Después de ocho años de George Bush, incluso los pingüinos del antártida están colgando sus chads para el partido democrático. Todavía, curiosamente, hay una sabiduría convencional que el resultado de la encuesta diferenciará relativamente poco a la relación de Ankara con Washington. Esa discusión funciona que todas las administraciones de los E.E.U.U. consiguen el mismo consejo sobre la importancia regional de Turquía y que, por lo tanto, cualquier cambio radical sea inverosímil.

Está en los intereses de cualquier administración de los E.E.U.U. de ver Turquía tener éxito con su uso a la unión europea; ¿quién en Washington se quejará de si Turquía asume una voz de un más viejo estadista en empujar para la paz y sentido común en una ciénaga entera de ediciones regionales de Palestina al programa nuclear Nagorno-Karabakh de Tehran? Ese deja la posibilidad que el congreso pudo reconocer un genocidio de la población armenia en los territorios del otomano en 1915, una cuerda tirante que cualquier presidente de los E.E.U.U. tiene que caminar. Es una edición ningún menos manejable una preocupación por ser “asimétrico,” una edición de la franja en los E.E.U.U. esos importa enorme a una gran cantidad de turcos. Cualquier presidente americano, y cualquier presidente turco para esa materia, verán la válvula a esta cocina de presión particular en una mejora en relaciones entre Ankara y Yerevan, así como adentro un clima intelectual más libre en Turquía sí mismo. Pero eso todavía sale de la cuestión de Iraq.

La presidencia de Bush era una lección, si uno era necesario, que las opciones hicieron por el electorado americano reverberan alrededor del globo. La decisión para tomar abajo Saddam Hussein tenía implicaciones enormes para la región -- algunas de ellas intencionales, pero muchas de ellas no. La decisión de Turquía para no prestar la ayuda logística para la invasión 2003 transformó su relación entera con Washington y, por la extensión, comenzó lo que creo seré reconocido como transformación importante del papel de los militares turcos en Ankara sí mismo. Al mismo tiempo, la miseria que siguió las consecuencias inmediatas de la ocupación americana de Iraq y de los métodos usados para combatir una insurrección ha prestado ironía severa a la conversación entera del poste-Soviet sobre derechos humanos. Turquía, comenzó también a abrigar un resentimiento contra la presencia armada de los E.E.U.U. en el otro lado de su frontera. Vio que la presencia de los E.E.U.U. en Iraq norteño fortificaba la independencia de hecho de la administración kurda que, en su vuelta, daba succor a los separatistas kurdos contra-Turcos. Esa amargura ha comenzado a retroceder estos últimos meses ahora que Washington tiene convino la inteligencia en tiempo real de la parte de las infracciones posibles de la frontera y las tropas turcas de la licencia de conducir las operaciones fronterizas sus el propios. El discusión actual en Turquía no es si América coludió de alguna manera en los ataques del partido de los trabajadores mortales recientes del Kurdistan (PKK) contra los puestos fronterizos, pero porqué los militares turcos, con las fotos aéreas a disposición, rechazaron verlas el venir.

Un nuevo presidente americano traerá un diverso horario para la retirada de Iraq. Esto, alternadamente, concentrará mentes en la necesidad de encontrar una base a largo plazo para la seguridad en la frontera turca. Las insinuaciónes recientes de Ankara a Massoud Barzani son probablemente una muestra que Ankara ha tomado ya esto a bordo. Sin embargo, creo que una presidencia de Obama presentará Turquía no apenas con desafíos, pero con oportunidades. Sin embargo, twitcher liberal que debo, nos dejo esperar hasta que los votos se marcan antes de emprender eso.


todayszaman

4 de noviembre de 2008

Aspettando un risultato di elezione
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Da ANDREW FINKEL:



È un commentatore brave o possibilmente semplicemente inutile che è preparato per aggiungere persino una nuova parola agli zillions già pubblicati sull'odierna elezione presidenziale americana.

Ed è la parte migliore del valor che arresta una carta da mattina pubblicata a Costantinopoli dalla congratulazione del victor prima che il litorale orientale degli Stati Uniti persino abbia svegliato per votare. A questa undicesima ora, molti di noi stanno soffrendo da un fenomeno chiamato “twitchiness liberale,„ ed è questo che ci impedisce di prendere per ha assegnato la conclusione di ogni giornaliere pubblicato di sondaggio di opinione per l'ultimo mese che ha predetto che Barack Obama riuscirà a riprendere la Casa Bianca per il partito democratico con stanza risparmiare.

Ci sarebbe ancor meno dubbio circa il risultato se il lavoro di scegliere un presidente degli Stati Uniti fosse affidato a non appena all'elettorato turco o a virtualmente qualunque altro paese con l'eccezione (secondo un'edizione recente dell'economista) di Irak, dell'Algeria e del Congo. Dopo otto anni di George Bush, persino i penguins dell'Antartide stanno appendendo i loro chads per il partito democratico. Tuttavia, stranamente, ci è una saggezza convenzionale che il risultato dello scrutinio farà relativamente poca differenza al rapporto de Ankara con Washington. Quella discussione funziona che tutte le gestioni degli Stati Uniti ottengono lo stesso consiglio sull'importanza regionale della Turchia e che, quindi, tutti gli spostamenti radicali sono improbabili.

È negli interessi di tutta la gestione degli Stati Uniti vedere la Turchia riuscire con la relativa applicazione ad Unione Europea; chi a Washington protesterà se la Turchia presuppone la voce del più vecchio statista nella spinta per la pace ed il buonsenso in un pantano intero delle edizioni regionali dal Palestine nel programma nucleare Nagorno-Karabakh del Tehran? Quel lascia la possibilità che il congresso potrebbe riconoscere un genocide della popolazione arminiana nei territori del Ottoman in 1915, un tightrope che tutto il presidente degli Stati Uniti deve camminare. È un'edizione nessun meno maneggevole una preoccupazione per essere “asimmetrico,„ un'edizione della frangia negli Stati Uniti quei importa enorme a tantissimi Turchi. Tutto il presidente americano e qualunque presidente turco per quella materia, vedranno la valvola a questa pentola a pressione particolare in un miglioramento nei rapporti fra Ankara e Yerevan, così come dentro un clima intellettuale più libero in Turchia in se. Ma quello ancora lascia la domanda di Irak.

La presidenza di Bush era una lezione, se uno fosse necessario, che le scelte fatte dall'elettorato americano riverberano intorno al globo. La decisione per prendere giù Saddam Hussein ha avuta implicazioni enormi per la regione -- alcune di loro intenzionali, ma molte di loro non. La decisione della Turchia per non prestare il sostegno logistico l'invasione 2003 ha trasformato il relativo rapporto intero con Washington e, dall'estensione, ha cominciato che cosa credo sarò riconosciuto come trasformazione importante del ruolo dei militari turchi a Ankara in se. Allo stesso tempo, la miseria che ha seguito gli effetti dell'occupazione americana di Irak e dei metodi impiegati per combattere un'insurrezione ha prestato l'ironia torva alla conversazione intera del alberino-Soviet sui diritti dell'uomo. La Turchia, anche, ha cominciato a harbor un grudge contro la presenza munita degli Stati Uniti dall'altro lato del relativo bordo. Ha visto che la presenza degli Stati Uniti in Irak nordico stava fortificando l'indipendenza de facto della gestione curda che, a sua volta, stava dando il succor ai separatisti curdi anti-Turchi. Quell'amarezza ha cominciato a retrocedere negli ultimi mesi ora che Washington ha accosentito per ripartire l'intelligenza in tempo reale delle infrazioni possibili di frontiera e per autorizzare le truppe turche a condurre i funzionamenti di frontiera dei loro propri. Il dibattito corrente in Turchia non è se l'America ha colluduto in qualche modo negli attacchi del partito degli operai mortali recenti del Kurdistan (PKK) ai posti di frontiera, ma perchè i militari turchi, con le foto aeree a disposizione, hanno rifiutato di vederli venire.

Un nuovo presidente americano porterà un orario differente per il disimpegno da Irak. Ciò, a sua volta, concentrerà le menti sulla necessità di trovare una base di lunga durata per sicurezza sul bordo turco. I overtures recenti de Ankara a Massoud Barzani sono presumibilmente un segno che Ankara già ha preso questa a bordo. Tuttavia, credo che una presidenza di Obama presenti la Turchia non appena con le sfide, ma con le occasioni. Tuttavia, il twitcher liberale che sono, attendiamo fino a coincidere i voti prima dell'imbarco in quello.


todayszaman

4 novembre 2008

Aufwartung eines Wahlergebnisses
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Durch ANDREW FINKEL:



Es ist ein tapferer oder vielleicht einfach nichtiger Kommentator, der vorbereitet wird, sogar ein weiteres Wort den Zillions hinzuzufügen, die bereits auf heutiger amerikanischer Präsidentenwahl veröffentlicht werden.

Und es ist das bessere Teil von valor, das eine Morgenzeitung stoppt, die in Istanbul vom Beglückwünschen des Victor veröffentlicht wird, bevor die Ostküste der Vereinigten Staaten sogar aufgewacht ist, um zu wählen. An dieser elften Stunde leiden viele von uns unter einem Phänomen, das „liberales twitchiness,“ genannt wird und es ist dieses, das uns am Nehmen für bewilligte die Zusammenfassung von jedem erschienenen täglichen der Meinungsumfrage für den letzten Monat hindert, der vorausgesagt hat, daß Barack Obama folgt, mit, das Weiße Haus für die demokratische Partei mit Raum zurückzufordern zu ersparen.

Es würde sogar weniger Zweifel über das Resultat geben, wenn der Job des Wählens eines US Präsidenten nicht gerade zu den türkischen Wählerschaften oder zu praktisch irgendeinem anderen Land mit der Ausnahme (entsprechend einer neuen Ausgabe des Wirtschaftswissenschaftlers) vom Irak, von Algerien und von Kongo anvertraut wurde. Nach acht Jahren von George Bush, sogar hängen die Penguins von Antarktik ihre chads für die demokratische Partei. Jedoch neugierig gibt es eine herkömmliche Klugheit, daß das Resultat der Abstimmung relativ wenig zum Verhältnis Ankaras zu Washington unterscheidet. Dieses Argument läuft, daß alle US Leitungen den gleichen Rat auf der Türkei regionalem Wert erhalten und daß folglich alle radikalen Verschiebungen unwahrscheinlich sind.

Es ist in den Interessen jeder möglicher US Leitung, die Türkei zu sehen, mit seiner Anwendung zum europäischen Anschluß zu folgen; wer in Washington beschwert sich, wenn die Türkei eine Stimme des älteren Staatsmannes annimmt, beim Druck für Frieden und gesunden Menschenverstand in einem vollständigen Durchlauf regionalen Ausgaben von Palästina Tehrans zum Kernprogramm Nagorno-Karabakh? Dieses läßt die Möglichkeit, daß Kongreß einen Genozid der armenischen Bevölkerung in den Ottomangegenden 1915 erkennen konnte, ein tightrope, daß jeder möglicher US Präsident gehen muß. Es ist eine Ausgabe kein weniger gefügiges ein Interesse für Sein „asymetrisch,“ eine Franseausgabe in den diesen US ausmacht sehr groß zu vielen Türken. Jeder amerikanische Präsident und irgendein türkischer Präsident für diese Angelegenheit, sehen das Ventil zu diesem bestimmten Dampfkochtopf in einer Verbesserung in den Relationen zwischen Ankara und Yerevan, sowie innen ein freieres intellektuelles Klima in der Türkei selbst. Aber das verläßt noch die Frage vom Irak.

Der Bush Vorsitz war eine Lektion, wenn man erforderlich waren, das die Wahlen, die von den amerikanischen Wählerschaften getroffen werden, ringsum die Kugel nachhallen. Die Entscheidung, zum von Saddam Hussein herunterzunehmen hatte sehr große Implikationen für die Region -- einige von ihnen absichtlich, aber viele von ihnen nicht. Die Entscheidung der Türkei zum nicht Verleihen logistische Unterstützung für die Invasion 2003 wandelte sein vollständiges Verhältnis zu Washington und, durch Verlängerung um, fing an, was ich werde erkannt als Hauptumwandlung der Rolle des türkischen Militärs in Ankara selbst glaube. Gleichzeitig hat das Elend, das der sofortigen Nachmahd der amerikanischen Besetzung vom Irak und der Methoden, die verwendet wurden, um einen Aufstand zu bekämpfen folgte, grimmige Ironie zum vollständigen PfostenSowjet Gespräch auf menschlichen Rechten verliehen. Die Türkei fing auch an, eine Mißgunst gegen die bewaffnete US Anwesenheit auf der anderen Seite seines Randes zu beherbergen. Es sah, daß die US Anwesenheit im Nordirak die tatsächliche Unabhängigkeit der kurdischen Leitung verstärkte, die, in seiner Umdrehung, den Anti-Türkischen kurdischen Separatisten succor gab. Diese Bitterkeit hat angefangen, in den letzten Monaten zurückzutreten, nun da Washington zustimmt Anteilrealzeitintelligenz der möglichen Grenzverletzungen und türkischen Truppen der Lizenz, Wechselbetriebe von ihren Selbst zu leiten hat. Die gegenwärtige Debatte in der Türkei ist, nicht ob Amerika irgendwie in den neuen lebensgefährlichen der Kurdistan-Angriffen der Partei Arbeiter (PKK) auf Grenzposten heimlich mitwirkte, aber warum das türkische Militär, mit Luftfotos in der Hand, ablehnte, sie zu sehen zu kommen.

Ein neuer amerikanischer Präsident holt einen anderen Zeitplan für Befreiung vom Irak. Dieses der Reihe nach konzentriert Verstand auf die Notwendigkeit, eine langfristige Grundlage für Sicherheit auf dem türkischen Rand zu finden. Ankaras neue Annäherungsversuche zu Massoud Barzani sind vermutlich ein Zeichen, daß Ankara bereits dieses an Bord genommen hat. Jedoch glaube ich, daß ein Obama Vorsitz die Türkei nicht gerade mit Herausforderungen darstellt, aber mit Gelegenheiten. Jedoch lassen Sie uns liberales twitcher, daß ich bin, warten, bis die Stimmen gebucht sind, bevor man auf der sich einschifft.


todayszaman

4. November 2008

Esperando um resultado de eleição
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Por ANDREW FINKEL:



É um comentador bravo ou possivelmente simplesmente vão que seja preparado para adicionar mesmo uma mais palavra aos infinitos publicados já na eleição presidencial americana de hoje.

E é a parte melhor do valor que para um papel de manhã publicado em Istambul de felicitar o vencedor antes que a costa do leste dos Estados Unidos acorde mesmo para votar. Nesta décima primeira hora, muitos de nós estão sofrendo de um fenômeno chamado “twitchiness liberal,” e é este que impede que nós façam exame para concedeu a conclusão de cada diário publicado da votação de opinião para o último mês que predisse que Barack Obama sucederá em recuperar a casa branca para o partido democrático com quarto poupar.

Haveria mesmo menos dúvida sobre o resultado se o trabalho de eleger um presidente dos E.U. entrusted não apenas ao eleitorado Turkish ou a virtualmente qualquer outro país com a exceção (de acordo com uma edição recente do economista) de Iraq, de Argélia e do Congo. Após oito anos de George Bush, mesmo os pinguins do Antarctica estão pendurando seus chads para o partido democrático. Ainda, curiosa, há uma sabedoria convencional que o resultado da votação faça a relativamente pouca diferença ao relacionamento de Ancara com Washington. Esse argumento funciona que todas as administrações dos E.U. começam o mesmo conselho na importância regional de Turquia e que, conseqüentemente, todos os deslocamentos radicais são improváveis.

Está em interesses de toda a administração dos E.U. ver Turquia suceder com sua aplicação à união européia; quem em Washington se queixará se Turquia supuser uma voz de statesman mais velho em empurrar para a paz e o sentido comum em um pântano inteiro de edições regionais de Palestina para o programa nuclear Nagorno-Karabakh de Tehran? Esse deixa a possibilidade que o Congress pôde reconhecer um genocide da população Armenian nos territórios do Ottoman em 1915, um tightrope que todo o presidente dos E.U. tem que andar. É uma edição nenhum mais menos tractable um interesse para ser “asymmetric,” uma edição da franja nos E.U. esses importa enorme a um grande número Turks. Todo o presidente americano, e qualquer presidente Turkish para essa matéria, verão a válvula a este fogão de pressão particular em uma melhoria nas relações entre Ancara e Yerevan, as well as dentro um clima intelectual mais livre em Turquia próprio. Mas isso sae ainda da pergunta de Iraq.

O presidency de Bush era uma lição, se um fosse needed, que as escolhas fizeram pelo eleitorado americano reverberate em volta do globo. A decisão para fazer exame para baixo de Saddam Hussein teve implicações enormes para a região -- alguma delas intencional, mas muita delas não. A decisão de Turquia para não emprestar a sustentação logistic para a invasão 2003 transformou seu relacionamento inteiro com Washington e, pela extensão, começou o que eu acredito serei reconhecido como uma transformação principal do papel das forças armadas Turkish em Ancara própria. Ao mesmo tempo, a miséria que seguiu o aftermath imediato da ocupação americana de Iraq e dos métodos usados combater uma revolta emprestou o irony grim à conversação inteira do borne-Soviete em direitas humanas. Turquia, demasiado, começou a abrigar um grudge de encontro à presença armada dos E.U. no outro lado de sua beira. Viu que a presença dos E.U. em Iraq do norte fortifying a independência de de facto da administração Kurdish que, em sua volta, dava o succor aos separatists Kurdish anti-Turkish. Esse bitterness começou a recede agora nos meses recentes que Washington tem concorda à inteligência real-time da parte de infringements possíveis da fronteira e às tropas Turkish da licença conduzir as operações cross-border do seus próprios. O debate atual em Turquia não é se América se conluiou de algum modo nos ataques do partido dos trabalhadores letais recentes do Kurdistan (PKK) em bornes de fronteira, mas porque as forças armadas Turkish, com fotos aéreas à disposicão, recusaram as ver vir.

Um presidente americano novo trará um timetable diferente para o disengagement de Iraq. Isto, por sua vez, concentrará mentes na necessidade encontrar uma base a longo prazo para a segurança na beira Turkish. As insinuação recentes de Ancara a Massoud Barzani são presumably um sinal que Ancara tem feito exame já desta na placa. Entretanto, eu acredito que um presidency de Obama apresentará Turquia não apenas com desafios, mas com oportunidades. Entretanto, o twitcher liberal que eu sou, vamos esperar até que os votos estejam registrados antes de embarking naquele.


todayszaman

04 novembro 2008

Vänta ett valresultat
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Vid ANDREW FINKEL:



Det är en indiankrigare, eller den eventuellt enkelt fåfänga kommentatorn, som är förberedd att tillfoga en även, uttrycker mer till zillionsna som redan ar publicerade på dagens amerikanpresidentval.

Och det är den bättre delen av valoren som stoppar ett pappers- för morgon som publiceras i İstanbul från att gratulera victoren, för ostkusten av Förenta staterna har vaknat även upp till röstar. På denna elfte timme lider många av oss från ett fenomen som kallas ”den frisinnade twitchinessen,”, och den är denna som förhindrar oss från att ta för beviljade avslutningen av varje opinionsundersökningen publicerat dagligt för den sist månaden, som har förutsagt att Barack ska Obama lyckas i att återvinner Vita huset för demokratiska partit med rum att avvara.

Det skulle finns även mindre tvivel om resultatet, om jobbet av val av en US-president anförtroddes inte precis till den turkiska väljarkåren eller faktiskt något annat land med undantaget (enligt en ny upplaga av ekonomen) av Irak, Algeriet och Kongofloden. Efter åtta år av George Bush även hänger pingvinen av Antarktis deras chads för demokratiska partit. Ännu nyfiket, finns det en konventionell kunskap som resultatet av den ska röstningen gör förhållandevis lite skillnad till Ankara förhållande med Washington. Det argument kör att alla US-administrationer får den samma rådgivningen på Turkiet regionala betydelse och att, därför, några radikala förskjutningar är osannolika.

Det är i någon US-administration intresserar för att se Turkiet lyckas med dess applikation till Europeiska unionen; vem i ska Washington klaga, om Turkiet antar att en fläderstatsman uttrycker i driftigt för fred och sunt förnuft i en hel massa av regionalt utfärdar från Palestina till Tehrans kärn- program Nagorno-Karabakh? Det lämnar möjligheten, att kongressstyrkan känner igen ett folkmord av den armeniska befolkningen i Ottomanterritorierna i 1915, en tightrope som någon US-president måste att gå. Det är en utfärda inget mindre tractable ett bekymmer för att vara ”assymetriskt,” en frans utfärdar i USEN som är den materier hugely till stort antal av Turks. Någon amerikanpresident och någon turkisk president för den materia som ska ser ventilen till denna detalj pressa spisen i en förbättring i förbindelse mellan Ankara och Yerevan, as well as in ett friare intellektuellt klimat i Turkiet sig själv. Men den stillbild lämnar ifrågasätta av Irak.

Den Bush presidentsämbetet var en kurs, om en var nödvändig, som valen som göras av amerikanväljarkåren, genljuder rundan jordklotet. Beslutet som ska tas, besegrar Saddam Hussein hade enorma implikationer för regionen -- några av dem som är avsiktliga, men många av dem inte. Turkiet beslut inte som lånar logistisk service för invasionen 2003 omformade dess hela förhållande med Washington och, vid f8orlängning, började vad jag tror ska känns igen som en ha som huvudämneomformning av rollen av den turkiska militären i Ankara sig själv. Samtidigt har misären, som följde den omgående efterdyningen av amerikanockupationen av Irak och den van vid striden för metoder en upproriskhet, lånat grym ironi till den hela posta-Sovjet konversationen på mänsklig rättighet. Turkiet, började för att härbärgera ett agg mot den beväpnade US-närvaroen på andra sidan av dess gränsar. Det sågar US-närvaroen i nordliga Irak stärkte den de facto självständigheten av den Kurdish administrationen som, i dess vänd, gav bistånd till anti-Turken Kurdish separatister. Den bitterhet har börjat att recede i nya månader nu som Washington har instämmt för att dela realtidsintelligens av möjlighetgränsöverträdelser och för att licensera turkiska soldater för att föra gränsöverskridande funktioner av deras eget. Strömdebatten i Turkiet är inte huruvida Amerika colluded somehow i de nya dödliga Kurdistanarbetarnas parti (PKK) som attacker på gräns postar, men, varför den turkiska militären, med flygbilder räcker in, vägrat för att se dem som är kommande.

Ny en ska amerikanpresident kommer med ett olikt schema för disengagement från Irak. Detta, det ska koncentrat varar besvärad i sin tur på behovet att finna en långsiktig bas för säkerhet på turken gränsar. Ankara är nya förslag till Massoud Barzani förmodligen ett undertecknar att Ankara har tagit redan denna ombord. Emellertid tror jag, att en Obama presidentsämbete ska närvarande Turkiet inte precis med utmaningar, men med tillfällen. Emellertid frisinnad twitcher som I-förmiddagen, låter som oss, väntan, tills röstar kontrollräknas, innan du går ombord på det.


todayszaman

04 November 2008

Ждать результат выборов
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
АНДРЮОМ FINKEL:



Это будет храбрейшим или по возможности просто тщетным commentator подготовлен добавить даже одно больше слова к zillions уже опубликованным на сегодняшнем американском президентском выборе.

И будет более лучшей частью valor останавливает бумагу утра опубликованную в İstanbul от поздравлять victor прежде чем восточный свободный полет Соединенных Штатов даже wake up для того чтобы проголосовать. На этом одиннадцатом часе, много из нас терпят от вызванного явления «либеральным twitchiness,» и оно это которого предотвращает нас от принимать для дарил заключение каждое ежедневного опубликованное опросом общественного мнения на последний месяц который предсказал что Barack Obama преуспеет в reclaiming Белый дом для демократической партии с комнатой пощадить.

Было бы даже меньше сомнение о исходе если работа избирать президента США была возложена как раз к турецкому electorate или фактически любой другой стране с исключением (согласно недавнему варианту економиста) Ирака, Алжира и Конго. После 8 лет Джордж Буш, даже пингвины Антарктики висят их chads для демократической партии. Пока, любознательн, будет обычная премудрость что исход списка избирателей внесет изменения relatively little к отношению Ankara с вашингтоном. Тот аргумент бежит что все правительства США получают такую же консультацию на важности Турции регионарной и что, поэтому, любые радикальные переносы маловероятны.

Оно находится в VSех интересах правительства США увидеть, что Турция преуспела с своим применением к европейскому соединению; в вашингтоне пожалуется если Турция принимает голос более старых statesman в нажимать для мира и здравый смысл в всем slew регионарных вопросов от Палестины к программе Nagorno-Karabakh Tehran ядерной? То выходит возможность что съезд мог узнать genocide армянской населенности в территориях тахты в 1915, tightrope что любой президент США должен погулять. Будет вопросом никакое более менее tractable забота для быть «асимметрично,» вопрос края в США тех имеет значение огромно к большое количество турков. Любой американский президент, и любой турецкий президент для того дела, увидят клапан к этому определенному плитау давления в улучшении в отношениях между Ankara и Yerevan, также, как внутри более свободно интеллектуальный климат сам в Турции. Но то все еще выходит вопрос Ирака.

Президентством кустика был урок, если одно было необходимо, то которое выборы сделали американским electorate reverberate вокруг глобуса. Решение для того чтобы принять вниз Saddam Hussein имело огромные прикосновенности для зоны -- некоторые из их преднамеренных, но много из их не. Решение Турции для того чтобы не одолжить материально-техническое обеспечение для нашествия 2003 преобразовало свое все отношение с вашингтоном и, выдвижением, начало я верю как главное преобразование само роли турецких воиска в Ankara. В то же самое время, нищета которая последовала за немедленно отавой американского занятия Ирака и методов используемых для того чтобы сразить insurgency одалживала grim ироничность к всему переговору столб-Совета на правах человека. Турция, слишком, начала затаивать злопамятность против вооруженного присутсвия США на другой стороне своей граници. Оно увидело присутсвие США в северном Ираке укрепляло de facto независимость Kurdish администрации, в своем повороте, давала succor к anti-Турецким Kurdish separatists. То озлобление начинало recede in recent months now that вашингтон имеет согласовало сведения доли в реальном масштабе времени по возможности контрафакций frontier и к войскам лицензии турецким дирижировать cross-border деятельности их. В настоящее время debate в Турции не colluded ли америка как-то в нападениях партии недавних летальных работников Kurdistan (PKK) на столбах frontier, но почему турецкие воискаа, с воздушными фотоими in hand, отказали увидеть, что они пришли.

Новый американский президент принесет по-разному расписание для отцепления от Ирака. Это, в свою очередь, сконцентрирует разумы на потребности найти долгосрочную основу для обеспеченности на турецкой границе. Overtures Ankara недавние к Massoud Barzani presumably один знак что Ankara уже принимал это на борту. Однако, я верю что президентство Obama представит Турцию как раз с возможностями, но с возможностями. Однако, либеральное twitcher что я, препятствую нам для того чтобы ждать до тех пор пока вотумы tallied перед embarking на том.


todayszaman

4-ое ноября 2008

Het wachten op een verkiezingsresultaat
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Door ANDREW FINKEL:



Het is een moedige of misschien eenvoudig verwaande commentator die bereid is om zelfs één meer woord aan zillions toe te voegen die reeds bij de Amerikaanse presidentiële verkiezing van vandaag wordt gepubliceerd.

En het is het betere deel van valor dat een ochtenddocument tegenhoudt dat in Istanboel van het gelukwensen van victor wordt gepubliceerd alvorens de Kust van het Oosten van de Verenigde Staten zelfs tot stem heeft gewekt. Bij dit elfde uur, lijden velen van ons aan een fenomeen genoemd „liberale twitchiness,“ en het is dit die ons te nemen voor verleende de conclusie van elk opinieonderzoek verhindert dat elke dag voor vorige maand wordt gepubliceerd die heeft voorspeld dat Barack Obama in het terugwinnen van het Witte Huis voor de Democratische Partij met ruimte aan reserveonderdelen zal slagen.

Er zou zelfs minder twijfel over het resultaat zijn als de baan van het verkiezen van een voorzitter van de V.S. niet alleen werd toevertrouwd aan het Turkse electoraat of vrijwel een ander land met de uitzondering (volgens een recente uitgave van The Economist) van Irak, Algerije en de Kongo. Na acht jaar van George Bush, zelfs hangen penguins van Antarctica hun chads voor de Democratische Partij. Maar toch merkwaardig, is er een conventionele wijsheid dat het resultaat van de opiniepeiling betrekkelijk weinig verschil aan de verhouding van Ankara met Washington zal uitmaken. Dat argument loopt dat alle Amerikaanse regeringen de zelfde raad op het regionale belang krijgen van Turkije en dat, daarom, om het even welke radicale verschuivingen onwaarschijnlijk zijn.

Het is in het belang van om het even welke Amerikaanse regering om Turkije te zien met zijn toepassing aan de Europese Unie slagen; wie in Washington zal klagen als Turkije de stem van een oudere staatsman in het duwen voor vrede veronderstelt en het gezond verstand in een geheel van regionale kwesties van Palestina aan het kernprogramma Nagorny Karabach van Teheran zwenkt? Dat verlaat de mogelijkheid dat het Congres een volkerenmoord van de Armeense bevolking op de Ottoman gebieden in 1915, tightrope zou kunnen erkennen die om het even welke voorzitter van de V.S. moet lopen. Het is een kwestie geen minder handelbaar een zorg voor asymmetrisch het zijn „,“ een randkwestie in de V.S. die enord aan grote aantallen Turken van belang zijn. Om het even welke Amerikaanse voorzitter, en om het even welke Turkse voorzitter voor die kwestie, zullen de klep aan deze bepaalde hogedrukpan in een verbetering van relaties tussen Ankara en Yerevan, evenals van een vrijer intellectueel klimaat in Turkije zelf zien. Maar dat verlaat nog de kwestie van Irak.

Het voorzitterschap van Bush was een les, als nodig was, die de keuzen die door het Amerikaanse electoraat weerkaatsen worden gemaakt om de bol. Het besluit om onderaan Saddam Hussein te nemen had reusachtige implicaties voor het gebied -- wat van opzettelijk hen, maar veel van hen niet. Besluit van Turkije om logistische steun voor de invasie van 2003 niet te lenen zette zijn gehele verhouding met Washington en, door uitbreiding om, begon met wat ik geloof als een belangrijke transformatie van de rol van de Turkse militairen in Ankara zelf zal worden gezien. Tezelfdertijd heeft de ellende die de directe nasleep van het Amerikaanse beroep van Irak en de methodes volgde die worden gebruikt om insurgency te bestrijden onverbiddelijke ironie aan het gehele post-sovjetgesprek op rechten van de mens geleend. Turkije, ook, begon aan haven met een wrok tegen de bewapende aanwezigheid van de V.S. aan de andere kant van zijn grens. Het zag de aanwezigheid van de V.S. in noordelijk Irak de de facto onafhankelijkheid van het Koerdische beleid versterkte dat, in zijn draai, succor aan anti-Turkse Koerdische separatists gaf. Die bitterheid is begonnen de laatste maanden achteruit te gaan nu Washington is overeengekomen om intelligentie in real time van mogelijke grensovertredingen te delen en Turkse troepen vergunning te geven om grensoverschrijdende verrichtingen van hun te leiden. Het huidige debat in Turkije is niet of Amerika op de een of andere manier in de van de Partij van de recente dodelijke aanvallen Arbeiders van Koerdistan (PKK) op grensposten samenspande, maar waarom Turkse militair, met lucht in hand foto's, geweigerd om hen te zien volgend.

Een nieuwe Amerikaanse voorzitter zal een verschillend tijdschema voor bevrijding van Irak brengen. Dit, beurtelings, zal meningen op de behoefte de nadruk leggen om een basis op lange termijn voor veiligheid op de Turkse grens te vinden. Zijn recente overtures van Ankara aan Massoud Barzani vermoedelijk één teken dat Ankara reeds dit aan boord heeft genomen. Nochtans, geloof ik dat een voorzitterschap Obama niet alleen Turkije met uitdagingen, maar met kansen zal voorstellen. Nochtans, wachten liberale twitcher dat ik ben, tot de stemmen alvorens op dat in te schepen zijn overeengekomen.


todayszaman

04 November 2008

ينتظر لنتيجة انتخابات
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
بأندرو [فينكل]:



هو شجاعة أو من المحتمل معلقة تافهة ببساطة أنّ يكون أعدّت أن يضيف حتّى واحدة كثير كلمة إلى ال [زيلّيونس] سابقا ينشر على إنتخاب هذه الأيّام أمريكيّة رئاسيّة.

وهو الجزء جيّدة شجاعة أنّ يتوقّف [مورنينغ ببر] ينشر في اسطنبول من يهنّئ المنتصرة قبل أن يفيق الساحل شرقيّة من الولايات المتّحدة الأمريكيّة يتلقّى حتّى أن يقترع. في هذا [إلفنث] ساعة, يعاني كثير من نا من ظاهر يدعى "[تويتشنسّ] ليبراليّة," وهو هذا أنّ يمنعنا من يأخذ ل منح الاستنتاج من كلّ [أبينيون بولّ] ينشر يوميّة للشهر متأخّرة أنّ قد تنبّأ أنّ [برك] [أبما] سينجح في يطالب البيت الأبيض للحزب ديموقراطيّة مع غرفة أن يوفّر.

هناك كان حتّى أقلّ شك حول النتيجة إن الشغل من ينتخب [أوس] رئيس كان أمّنت لا فقط إلى الجمهور الناخبين تركيّة أو في الواقع أيّ أخرى بلد مع الاستثناء (وفقا ل طبعة أخيرة من الإقتصادية) من العراق, جزائر كونغو. بعد ثمانية سنون جورج بوش, حتّى يعلق البطريق أنتاركتيكا [شدس] هم للحزب ديموقراطيّة. بعد, بفضول, هناك حكمة تقليديّة أنّ سيجعل النتيجة من العمليّة تصويت [رلتيفلي ليتّل] فرق إلى أنقره علاقة مع واشنطن. أنّ يركض حجة أنّ كلّ [أوس] إدارات يحصلون ال نفسه إشعار على تركيا أهمية إقليميّة وأنّ, لذلك, أيّ تغيرات متطرّفة بعيد احتمال.

هو في أيّ [أوس] إدارة فوائد أن يرى تركيا نجحت مع تطبيقه إلى الإتحاد أوروبيّة; الذي في واشنطن سيشتكي إن تركيا يفترض قديمة رجل دولة صوة في يدفع لسلام وإحساس عاديّة في مستنقع كاملة من إصدارات إقليميّة من فلسطين إلى [تهرن] برنامج نوويّة [نغرنو-كربكه]? أنّ يترك الإمكانية أنّ إجتماع أمكن ميّزت إبادة جماعيّة من الالسّكان أرمنيّة في ال [أتّومن] أراضي في 1915, [تيغتروب] أنّ أيّ [أوس] رئيس يضطرّ مشيت. هو إصدار ما من طروقة اهتمام أقلّ ل يكون "[أسمّتريك]," هدب إصدار في ال [أوس] أنّ يهمّ [هوجلي] إلى [لرج نومبرس وف] تركيات. سيرى أيّ رئيس أمريكيّة, وأيّ رئيس تركيّة ل أنّ أمر, الصمام إلى هذا [برسّور كوكر] خاصّة في تحسين في علاقات بين أنقره و [يرفن], [أس ولّ س] داخل مناخ [فرير] عقليّة في تركيا بنفسي. غير أنّ يترك أنّ بعد السؤال العراق.

بوش كان رئاسة دروس, إن واحدة كان لازمة, أنّ الإختبار جعلوا بالجمهور الناخبين أمريكيّة يتردّد حول الكرة أرضيّة. تلقّى القرار أن يأخذ إلى أسفل صدّام حسين تضمنات ضخمة للمنطقة -- بعض من هم مقصودة, غير أنّ كثير من هم لا. تركيا غيّر قرار لا أن يسلّف دعم سوقيّة ل ال 2003 غزوة علاقته كاملة مع واشنطن و, بإمتداد, بدأ ماذا أنا أصدق كنت سيميّز كتحويل كبريات من الدور من الجيش تركيّة في أنقره بنفسي. [أت ث سم تيم], قد سلّف الشقاء أنّ تبع النتيجة فوري من الاحتلال أمريكيّة العراق والطرق يستعمل أن يقاتل [إينسورجنسي] سخرية مقيتة إلى الكاملة [بوست-سفيت] محادثة على حقوق الإنسان. بدأ تركيا, أيضا, أن يؤوي ضغينة ضدّ المسلّحة [أوس] وجود على الأخرى جانب من حافته. هو رأى ال [أوس] متّن وجود في العراق شماليّة كان الاستقلال واقعيّة من الإدارة [كورديش] أنّ, في دورته, كان أعطى [سوكّور] إلى [سبرتيست] [أنتي-تثركيش] [كورديش]. أنّ قد بدأ مرارة أن يتراجع [إين رسنت مونثس] [نوو ثت] واشنطن يتلقّى يوافق إلى سهم ذكاء [رل-تيم] من يمكن حدث مخالفات وإلى رخصة قوات تركيّة أن يوصل عمليات عبر الحدود من هم خاصّة. ليس المناقشة حاليّة في تركيا ما إذا أمريكا بطريقة ما تآمر في الأخيرة قاتلة [كورديستن] عاملات حزب ([بكّ]) هجوم على [فرونتير بوست], غير أنّ لما الجيش تركيّة, مع صور جوّيّة [إين هند], رفض أن يرىهم يأتي.

سيحضر رئيس جديدة أمريكيّة جدول المواعيد مختلفة لانفصال من العراق. سيركّز هذا, بالتّالي, عقول على الحاجة أن يجد أساس طويل الأجل لأمن على الحافة تركيّة. أنقره تمهيدات أخيرة إلى [مسّوود] [برزني] فرضا واحدة إشارة أنّ يأخذ أنقره يتلقّى سابقا هذا [أن بوأرد]. مهما, يصدق أنا أنّ [أبما] رئاسة سيقدّم تركيا لا فقط مع تحديات, غير أنّ مع فرص. مهما, [تويتشر] ليبراليّ أنّ أنا, [لت'س] انتظرت إلى أن وفّقت الإقتراعات قبل يركب على أنّ.


[تودسزمن]

04 نوفمبر - تشرين الثّاني 2008