By ANN FLORINI:
Barack Obama's election comes at a moment when a new bit of conventional wisdom is congealing. It concerns the end of America's global dominance.
True, freewheeling American-style capitalism has not acquitted itself proudly of late. And America's military superiority has not proved all that useful in accomplishing American ends. But who may pick up the slack in providing global leadership?
The uncomfortable answer that Obama is likely to confront is this: nobody. America may be damaged, but no replacement is on offer. Europe is self-absorbed, focused on creating whatever kind of entity it ends up deciding to be. China's standard response to any suggestion that it exercise global leadership is to hide beneath its vast internal agenda and plead poverty. No other country comes close to having either the capacity or the ambition.
In the face of the familiar litany of desperate global problems -- not just financial instability, but also climate change, energy insecurity, potential pandemics, terrorism and the spread of weapons of mass destruction -- the prospect of a rudderless world is more than alarming. What is to be done? And by whom?
Given that the United States has not been playing much of a leadership role on many of these issues recently, it is worth taking a look at what happens when no one country exercises effective leadership. One set of answers might seem apparent from the collapse of international trade negotiations and the unraveling international system for controlling the spread of nuclear weapons. Things can certainly get grim. But that is not the whole story.
To see why, consider climate change. It is now clear that avoiding catastrophic climate change requires dramatic and rapid reductions in greenhouse-gas emissions, cuts that would lower annual emissions to 80 percent below 1990 levels by 2050. Yet emissions are not just rising, but accelerating. The coming recession may stem their growth temporarily, but only slightly. The necessary reductions imply a rapid and radical transformation of industrial, energy and land-use systems around the world.
What are governments doing about this? Supposedly, by December 2009 they will agree on a new treaty to set limits on emissions. But the prospects that an agreement will be reached in Copenhagen in December 2009 are close to nil.
The new Obama administration will have only a few months to develop meaningful proposals that can win domestic support and will be preoccupied with the aftermath of the current financial debacle and the Iraq war. Europe is pushing for ambitious targets but is having trouble with its own vested interests. The large emerging countries, although they will suffer disproportionately from wilder weather and rising sea levels, show little interest in picking up the slack. Negotiation watchers term the current American-Chinese dance of mutual blame a suicide pact. In short, the process is a mess.
This is hardly surprising. An inter-governmental system that falls apart under the challenges of trade negotiations and proliferation threats is unlikely to master the deep complexity and multitudinous vested interests that the issue of climate change entails. Traditional diplomacy will at best devise a face-saving but meaningless accord next year.
In many areas, frustration with inter-governmental intransigence and incompetence has sparked extraordinary innovation by nongovernmental organizations, corporations and ordinary people. Private organizations such as the Forest Stewardship Council and the Marine Stewardship Council provide and, increasingly, implement environmental standards where inter-governmental action has failed. Private actors from foundations to pharmaceutical corporations to NGOs are actively experimenting with alternative ways to tackle transnational health challenges. Often governments are part of these experiments -- but they are not necessarily the drivers, and progress does not depend on signing treaties.
Indeed, there are many ways to put matters on the global agenda, as shown by Bono's campaigns on African development and Al Gore's on climate change. Agreements about how to make things better already frequently include NGOs and corporations in various capacities -- and sometimes exclude governments altogether. Private groups using everything from satellite imagery (as in forestry) to the unofficial equivalent of on-site inspections (as in human rights) monitor who is abiding by -- or violating -- what standard of behavior.
While enforcement in the coercive sense remains the domain of states, coercive enforcement is rare even when it comes to inter-governmental agreements. Whether countries abide by agreements has far more to do with international processes of persuasion, socialization and capacity-building -- and those can be done by anyone with a good argument.
The big question today is whether all these alternative approaches can add up to more than a bit of desperate tinkering around the edges. Standard international-relations thinking does not even entertain the question, and those conventional ways of seeing the world have blinded us to looking at this crucial question.
As a result, we do not yet know the answer. Data remain scarce. There are hundreds of global public-private partnerships working on various global ills -- but few have been examined to see what good they do. The mishmash of initiatives, actors, campaigns and appeals creates opportunities for major progress -- and mass confusion.
If there is to be real progress toward more effective and efficient global governance that can address the unprecedented challenges posed by climate change and the rest of the global agenda, we must do much more than look for an easy replacement for A sense of this enormous diversity of ways of saving the world.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
*Ann Florini is director of the Center on Asia and Globalization at the Lee Kuan Yew School of Public Policy and senior fellow at the Brookings Institution. © Project Syndicate, 2008.
Qui courra le monde ?
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Par ANN FLORINI :
L'élection de Barack Obama vient à un moment où un nouveau peu de la sagesse conventionnelle congèle. Il concerne la fin de la dominance globale de l'Amérique.
Vrai, laissant aller le capitalisme d'Américain-modèle ne s'est pas acquitté fièrement de tard. Et la supériorité militaire de l'Amérique n'a pas prouvé le tout qu'utile en accomplissant les extrémités américaines. Mais qui peut prendre le mou en fournissant la conduite globale ?
La réponse inconfortable qu'Obama est susceptible de confronter est ceci : personne. L'Amérique peut être endommagée, mais aucun remplacement n'est en vente. L'Europe est égoiste, concentré sur créer quelque genre d'entité elle finisse vers le haut de décider d'être. La réponse standard de la Chine à toute suggestion qu'elle conduite globale d'exercice est de se cacher sous son vaste ordre du jour interne et de parler en faveur la pauvreté. Aucun autre pays ne vient près de avoir la capacité ou l'ambition.
Face aux litanies familières des problèmes globaux désespérés -- pas simplement instabilité financière, mais également changement de climat, insécurité d'énergie, pandémies potentielles, terrorisme et la diffusion des armes de la destruction de masse -- la perspective d'un monde rudderless est davantage qu'alarmant. Que doit être fait ? Et par qui ?
Étant donné que les Etats-Unis n'avaient pas joué beaucoup d'un rôle de conduite sur plusieurs de ces questions récemment, il vaut la peine de jeter un coup d'oeil à ce qui se produit quand unique pays n'exerce la conduite efficace. Un ensemble de réponses pourrait sembler évident de l'effondrement des négociations de commerce international et du système international se démêlant pour contrôler la propagation des armes nucléaires. Les choses peuvent certainement devenir sinistres. Mais ce n'est pas l'histoire entière.
Pour voir pourquoi, considérez le changement de climat. Il est maintenant clair qu'éviter le changement catastrophique de climat exige des réductions dramatiques et rapides des émissions de serre-gaz, les coupes qui abaisseraient les émissions annuelles à 80 pour cent en-dessous des niveaux 1990 d'ici 2050. Pourtant les émissions ne sont pas montée simplement, mais accélération. La prochaine récession peut refouler leur croissance temporairement, mais seulement légèrement. Les réductions nécessaires impliquent une transformation rapide et radicale des systèmes industriels, d'énergie et d'utilisation du territoire autour du monde.
Que les gouvernements font-ils à ce sujet ? Censément, pour le mois de décembre 2009 ils accepteront sur un nouveau traité de fixer des limites sur des émissions. Mais les perspectives qu'un accord sera conclu à Copenhague en décembre 2009 sont près de zéro.
La nouvelle administration d'Obama aura seulement quelques mois pour développer les propositions signicatives qui peuvent gagner l'appui domestique et seront préoccupées avec le lendemain du débâcle financier courant et de la guerre de l'Irak. L'Europe pousse pour les cibles ambitieuses mais a des ennuis avec ses propres droits acquis. Les grands pays naissants, bien qu'ils souffrent d'une façon disproportionnée d'un temps plus sauvage et des niveaux de mer se levants, montrent peu d'intérêt pour la sélection vers le haut du mou. Les observateurs de négociation nomment la danse Américain-Chinoise courante du blâme mutuel un pacte de suicide. En bref, le processus est un désordre.
Ceci étonne à peine. Un système intergouvernemental qui tombe en morceaux sous les défis des négociations commerciales et des menaces de prolifération est peu susceptible de maîtriser la complexité profonde et les droits acquis nombreux que la question du changement de climat nécessite. La diplomatie traditionnelle concevra au mieux une protection de la réputation mais l'entente sans signification l'année prochaine.
Dans beaucoup de secteurs, l'anéantissement avec l'intransigeance intergouvernementale et l'incompétence a l'innovation extraordinaire suscitée par des organisations nonnes gouvernemental, des sociétés et des gens du commun. Les organismes privés tels que le Conseil d'intendance de forêt et le Conseil marin d'intendance fournissent et, de plus en plus, mettent en application des normes environnementales où l'action intergouvernementale a échoué. Les acteurs privés des bases aux sociétés pharmaceutiques aux O.N.G.s expérimentent activement avec des manières alternatives d'aborder des défis transnationaux de santé. Souvent les gouvernements font partie de ces expériences -- mais ils ne sont pas nécessairement les conducteurs, et le progrès ne dépend pas des traités de signature.
En effet, il y a beaucoup de manières de mettre des sujets à l'ordre du jour global, comme montré par les campagnes de Bono's sur le développement africain et l'Al Gore sur le changement de climat. Accords au sujet de la façon rendre des choses meilleures déjà fréquemment d'inclure des O.N.G.s et des sociétés dans diverses capacités -- et excluez parfois les gouvernements tout à fait. Groupes privés employant tout du langage figuré satellite (comme en sylviculture) à l'équivalent officieux du moniteur sur place d'inspections (comme dans des droits de l'homme) qui respecte -- ou violant -- quel niveau du comportement.
Tandis que l'application dans le sens coercitif demeure le domaine des états, l'application coercitive est rare même lorsqu'elle parvient à les accords intergouvernementaux. Si les pays respectent des accords a bien plus à faire avec des processus internationaux de la persuasion, de la socialisation et du capacité-bâtiment -- et ceux peuvent être faits par n'importe qui avec un bon argument.
La grande question est aujourd'hui si toutes ces approches alternatives peuvent s'ajouter jusqu'à plus qu'un peu de bricolage désespéré autour des bords. La pensée standard d'international-relations n'amuse pas même la question, et ces manières conventionnelles de voir le monde nous ont aveuglés à regarder cette question cruciale.
En conséquence, nous ne savons pas encore la réponse. Les données demeurent rares. Il y a des centaines d'associations public-privées globales travaillant sur de diverses défectuosités globales -- mais peu ont été examinés pour voir quel bon ils. Le méli-mélo des initiatives, des acteurs, des campagnes et des appels crée des occasions pour le progrès principal -- et confusion de masse.
S'il y a d'être vrai progrès vers un gouvernement global plus efficace et plus efficace qui peut adresser les défis sans précédent posés par le changement de climat et le reste de l'ordre du jour global, nous devons faire beaucoup plus que recherchent un remplacement facile pour le sens d'A de cette énorme diversité des manières de sauver le monde.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
Le *Ann Florini est directeur du centre sur l'Asie et de globalisation à l'école de Lee Kuan Yew de l'ordre public et au camarade aîné à l'établissement de Brookings. Syndicat de projet de ©, 2008.
¿Quién funcionará el mundo?
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Por ANA FLORINI:
La elección de Barack Obama viene en un momento en que un nuevo pedacito de la sabiduría convencional está congelando. Se refiere al final de la dominación global de América.
El capitalismo verdadero, freewheeling del Americano-estilo no se ha absuelto orgulloso de tarde. Y la superioridad militar de América no ha probado todo el que útil en lograr extremos americanos. ¿Pero quién puede tomar la holgura en el abastecimiento de la dirección global?
La respuesta incómoda que Obama es probable enfrentar es ésta: nadie. América puede ser dañada, pero no hay reemplazo en oferta. Europa es de auto-absorción, centrado en crear cualquier clase de entidad termina encima de decidir a ser. Respuesta estándar de China a cualquier sugerencia que dirección global del ejercicio es ocultar debajo de su agenda interna extensa y abogar por pobreza. Ningún otro país viene cerca de tener la capacidad o la ambición.
Frente a la letanía familiar de problemas globales desesperados -- no apenas inestabilidad financiera, pero también cambio del clima, inseguridad de la energía, pandemics potencial, terrorismo y la extensión de armas de la destrucción total -- la perspectiva de un mundo rudderless es más que alarmándose. ¿Cuál debe ser hecho? ¿Y por quién?
Dado que los Estados Unidos no han estado jugando mucho de un papel de la dirección en muchas de estas ediciones recientemente, vale el hechar una ojeada qué sucede cuando nadie país ejercita la dirección eficaz. Un sistema de respuestas pudo parecerse evidente del derrumbamiento de negociaciones comerciales internacionales y del sistema internacional que desenredaba para controlar la extensión de armas nucleares. Las cosas pueden conseguir ciertamente severas. Pero ésa no es la historia entera.
Para ver porqué, considere el cambio del clima. Está claro ahora que evitar el cambio catastrófico del clima requiere reducciones dramáticas y rápidas en emisiones del invernadero-gas, los cortes que bajarían emisiones anuales a 80 por ciento debajo de los niveles 1990 antes de 2050. Con todo las emisiones son no levantamiento justo, sino aceleración. La recesión que viene puede provenir su crecimiento temporalmente, pero solamente levemente. Las reducciones necesarias implican una transformación rápida y radical de los sistemas industriales, de la energía y del land-use alrededor del mundo.
¿Qué los gobiernos están haciendo sobre esto? Supuesto, antes del diciembre de 2009 acordarán en un nuevo tratado fijar límites en emisiones. Pero las perspectivas que un acuerdo será alcanzado en Copenhague en diciembre de 2009 están cerca de nada.
La nueva administración de Obama tendrá solamente algunos meses para desarrollar las ofertas significativas que pueden ganar la ayuda doméstica y serán preocupadas con las consecuencias del desastre financiero actual y de la guerra de Iraq. Europa está empujando para las blancos ambiciosas pero está teniendo apuro con sus propios intereses adquiridos. Los países que emergen grandes, aunque sufrirán desproporcionado de un tiempo más salvaje y de niveles de mar de levantamiento, demuestran poco interés en escoger encima de la holgura. Los vigilantes de la negociación llaman la danza Americano-China actual de la culpa mutua un pacto del suicidio. En fin, el proceso es un lío.
Esto está sorprendiendo apenas. Un sistema inter-governmental que cae aparte bajo desafíos de las negociaciones comerciales y de las amenazas de la proliferación es poco probable dominar la complejidad profunda y los intereses adquiridos multitudinous que la aplicación el cambio del clima exige. La diplomacia tradicional en el mejor de los casos ideará una protección de las apariencias pero acuerdo sin setido el año próximo.
En muchas áreas, la frustración con la intransigencia inter-governmental y la incompetencia tiene innovación extraordinaria chispeada de organizaciones no gubernamentales, de corporaciones y de gentes normales. Las organizaciones privadas tales como el consejo de la administración del bosque y el consejo marina de la administración proporcionan y, ponen cada vez más los estándares en ejecución ambientales donde la acción inter-governmental ha fallado. Los agentes privados de fundaciones a las corporaciones farmacéuticas a los NGOs están experimentando activamente con maneras alternativas de abordar desafíos transnacionales de la salud. Los gobiernos son parte a menudo de estos experimentos -- pero no son necesariamente los conductores, y el progreso no depende de tratados de firma.
De hecho, hay muchas maneras de poner materias en la agenda global, como se muestra por las campañas de Bono en el desarrollo africano y Al Gore en cambio del clima. Acuerdos sobre cómo hacer cosas mejores ya con frecuencia incluir los NGOs y las corporaciones en varias capacidades -- y excluya a veces los gobiernos en conjunto. Grupos privados que usan todo de imágenes basadas en los satélites (como en silvicultura) al equivalente oficioso del monitor en sitio de las inspecciones (como en derechos humanos) que está habitando cerca -- o violando -- qué estándar del comportamiento.
Mientras que la aplicación en el sentido coactivo sigue siendo el dominio de estados, la aplicación coactiva es rara aun cuando él viene a los acuerdos inter-governmental. Si los países siguen acuerdos tiene lejos más a hacer con procesos internacionales de la persuasión, de la socialización y del capacidad-edificio -- y ésos se pueden hacer por cualquier persona con una buena discusión.
La pregunta grande es hoy si todos estos acercamientos alternativos pueden agregar hasta más que un poco ocuparse vanamente desesperado alrededor de los bordes. El pensamiento estándar de las internacional-relaciones incluso no entretiene la pregunta, y esas maneras convencionales de considerar el mundo nos han cegado a mirar esta pregunta crucial.
Consecuentemente, todavía no sabemos la respuesta. Los datos siguen siendo escasos. Hay centenares de sociedades público-privadas globales que trabajan en varias enfermedades globales -- pero pocos se han examinado para ver qué bueno lo hacen. El mishmash de iniciativas, de agentes, de campañas y de súplicas crea las oportunidades para el progreso importante -- y confusión total.
Si hay ser progreso verdadero hacia un gobierno global más eficaz y más eficiente que pueda tratar los desafíos sin precedentes planteados por el cambio del clima y el resto de la agenda global, debemos hacer mucho más que un reemplazo fácil para el sentido de A de esta diversidad enorme de maneras de ahorrar el mundo.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
El *Ann Florini es director del centro en Asia y del Globalization en la escuela del tejo de Kuan de las heces del orden público y el compañero mayor en la institución de Brookings. Sindicato del proyecto del ©, 2008.
Chi farà funzionare il mondo?
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Dall'annuncio FLORINI:
L'elezione di Barack Obama viene ad un momento in cui una nuova punta di saggezza convenzionale sta congelando. Interessa la conclusione di dominanza globale dell'America.
Il capitalismo allineare e freewheeling di Americano-stile non si è saldato fiero di in ritardo. E la superiorità militare dell'America non ha dimostrato il tutto che utile nell'effettuazione delle estremità americane. Ma chi può prendere l'allentamento nel fornire la direzione globale?
La risposta scomoda che Obama è probabile confrontare è questa: nessuno. L'America può essere danneggiata, ma non c'è nessun rimontaggio in vendita. Europa è ad auto-assorbimento, messo a fuoco sulla generazione che cosa genere di entità conclude sul decidere essere. Risposta standard della Cina a qualsiasi suggerimento che direzione globale di esercitazione è di nascondersi sotto il relativo ordine del giorno interno ampio e di supplicare la povertà. Nessun altro paese viene vicino ad avere la capienza o l'ambizione.
Di fronte alla litania esperta dei problemi globali disperati -- non appena instabilità finanziaria, ma anche cambiamento di clima, insicurezza di energia, pandemics potenziale, terrorismo e la diffusione delle armi di distruzione totale -- il prospetto di un mondo rudderless è più dell'allarmando. Che cosa deve essere fatto? E da chi?
Poichè gli Stati Uniti non stanno giocando recentemente molto di un ruolo di direzione su molte di queste edizioni, vale la pena di dare un'occhiata a che cosa accade quando nessun paese esercita la direzione efficace. Un insieme delle risposte ha potuto sembrare apparente dal crollo delle trattative commerciali internazionali e dal sistema internazionale unraveling per il controllo della diffusione delle armi nucleari. Le cose possono certamente ottenere torve. Ma quella non è la storia intera.
Per vedere perchè, consideri il cambiamento di clima. Ora è chiaro che evitare il cambiamento catastrofico di clima richiede le riduzioni drammatiche e veloci delle emissioni del serra-gas, tagli che abbasserebbero le emissioni annuali a 80 per cento inferiore ai livelli 1990 entro 2050. Tuttavia le emissioni sono non aumentare giusto, ma accelerare. La recessione venente può staccare temporaneamente, ma soltanto un po'il loro sviluppo dal gambo. Le riduzioni necessarie implicano una trasformazione veloce e radicale dei sistemi industriali, di energia e di utilizzazione del territorio intorno al mondo.
Che cosa i governi stanno facendo circa questo? Presunto, entro il dicembre 2009 accosentiranno su un nuovo trattato per fissare i limiti sulle emissioni. Ma i prospetti che un accordo sarà raggiunto a Copenhaghen nel dicembre 2009 sono vicino a zero.
La nuova gestione di Obama avrà soltanto alcuni mesi per sviluppare le proposte espressive che possono vincere il supporto domestico e saranno preoccupate con il guaime del debacle finanziario corrente e della guerra di Irak. Europa sta spingendo per gli obiettivi ambiziosi ma sta avendo difficoltà con i relativi propri interessi acquisiti. I grandi paesi d'emersione, anche se soffriranno sproporzionatamente da tempo più selvaggio e dai livelli di mare aumentanti, mostrano poco interesse nel selezionamento sull'allentamento. Gli osservatori di trattativa chiamano il ballo corrente di Americano-Cinese di colpa reciproca un patto di suicide. In breve, il processo è un mess.
Ciò appena sta sorpresendo. Un sistema inter-governmental che rientra a parte nelle sfide delle trattative commerciali e delle minacce di proliferazione è improbabile da acquistare padronanza della complessità profonda e degli interessi acquisiti multitudinous che l'emissione del cambiamento di clima richiede. La diplomazia tradizionale nel migliore dei casi inventerà una protezione della reputazione ma l'accordo insignificante l'anno prossimo.
In molte zone, la frustrazione con il intransigence inter-governmental e l'incompetenza ha innovazione straordinaria scintillata dalle organizzazioni non governative, dalle società e dalla gente ordinaria. Le organizzazioni riservate quali il Consiglio di Stewardship della foresta ed il Consiglio marino di Stewardship forniscono e, sempre più, effettuano i campioni ambientali dove l'azione inter-governmental è venuto a mancare. Gli attori riservati dai fondamenti alle società farmaceutiche ai NGOs attivamente stanno sperimentando con i sensi alternativi affrontare le sfide sopranazionali di salute. I governi fanno parte spesso di questi esperimenti -- ma non sono necessariamente i driver ed il progresso non dipende dai trattati di sign.
Effettivamente, ci sono molti sensi mettere gli argomenti sull'ordine del giorno globale, come indicato dalle campagne del Bono su sviluppo africano e da Al Gore sul cambiamento di clima. Accordi circa come rendere le cose migliori già frequentemente includere i NGOs e le società in varia capienza -- ed a volte escluda i governi complessivamente. Gruppi riservati che usando tutto dalle immagini proveniente dal satellite (come in silvicoltura) all'equivalente ufficioso del video sul posto di controlli (come nei diritti dell'uomo) che sta rimanendo vicino -- o violando -- che livello di comportamento.
Mentre l'applicazione nel senso coercive rimane il dominio di dichiara, applicazione coercive è raro anche quando viene agli accordi inter-governmental. Se i paesi si attengono agli accordi ha molto più da fare con i processi internazionali della persuasione, della socializzazione e della capienza-costruzione -- e quelli possono essere fatti da chiunque con una buona discussione.
La domanda grande oggi è se tutti questi metodi alternativi possono aggiungere fino a più di un po'di riparazione disperata intorno ai bordi. Pensare standard di internazionale-rapporti neppure non intrattiene la domanda e quei sensi convenzionali di vedere il mondo li hanno accecati a guardare questo problema cruciale.
Di conseguenza, ancora non conosciamo la risposta. I dati rimangono limitati. Ci sono centinaia delle associazioni pubblico-riservate globali che lavorano ai vari ills globali -- ma pochi sono stati esaminati per vedere che buon. Il mishmash delle iniziative, degli attori, delle campagne e degli appelli genera le occasioni per progresso principale -- e confusione totale.
Se ci è di essere progresso reale verso controllo globale più efficace e più efficiente che può richiamare le sfide senza precedente proposte dal cambiamento di clima e dal resto dell'ordine del giorno globale, dobbiamo fare molto più di un rimontaggio facile per senso di A di questa diversità enorme dei sensi di conservare il mondo.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
Il *Ann Florini è direttore del centro sull'Asia e del Globalization alla scuola del Yew di Kuan dei rifugi della politica pubblica ed al collega maggiore all'istituzione del Brookings. Sindacato di progetto del ©, 2008.
Wer läßt die Welt laufen?
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Durch Ankündigung FLORINI:
Barack Obamas Wahl kommt an einem Moment, als eine neue Spitze der herkömmlichen Klugheit erstarrt. Es betrifft das Ende von Amerikas globaler Herrschaft.
Zutreffender, Freilaufc$amerikanisch-art Kapitalismus hat sich nicht stolz von spät freigesprochen. Und Amerikas militärische überlegenheit hat nicht alles geprüft, daß nützlich, wenn sie amerikanische Enden vollendete. Aber wer kann den Durchhang aufheben, wenn es globale Führung zur Verfügung stellt?
Die unbequeme Antwort, daß Obama wahrscheinlich ist zu konfrontieren, ist diese: niemand. Amerika kann beschädigt werden, aber kein Wiedereinbau ist auf Angebot. Europa ist selbstabsorbiert, konzentriert auf das Verursachen, was Art des Wesens es herauf das Entscheiden zu sein beendet. Chinas Standardantwort zu irgendeinem Vorschlag, daß er übung globale Führung, sich unter seiner beträchtlichen internen Tagesordnung zu verstecken und Armut zu plädieren ist. Kein anderes Land kommt nah an Haben entweder der Kapazität oder des Ehrgeizes.
Angesichts der vertrauten Litanei der hoffnungslosen globalen Probleme -- nicht gerade finanzielle Instabilität, aber auch Klimaänderung, Energieunsicherheit, mögliches pandemics, Terrorismus und die Verbreitung der Waffen der Massenzerstörung -- die Aussicht einer rudderless Welt ist mehr als alarmierend. Was soll getan werden? Und durch wem?
Angenommen, die Vereinigten Staaten nicht viel einer Führungrolle auf vielen dieser Ausgaben vor kurzem gespielt haben, ist es wert, zu nehmen einen Blick an, was geschieht, wenn keins Land wirkungsvolle Führung ausübt. Ein Satz Antworten konnte vom Einsturz der Handelvermittlungen und vom entwirrenden internationalen System für das Steuern der Verbreitung der Kernwaffen offensichtlich scheinen. Sachen können grimmig zweifellos erhalten. Aber die ist nicht die vollständige Geschichte.
Sehen, warum, Klimaänderung betrachten Sie. Es ist jetzt, daß das Vermeiden der verhängnisvollen Klimaänderung die drastischen und schnellen Verringerungen der Gewächshausgas Emissionen erfordert, Schnitte frei, die jährliche Emissionen zu 80 Prozent unterhalb Niveaus 1990 bis zum 2050 senken würden. Noch sind Emissionen nicht gerechtes Steigen, aber Beschleunigung. Die kommende Rezession kann ihr Wachstum vorübergehend, aber nur etwas aufhalten. Die notwendigen Verkleinerungen deuten eine schnelle und radikale Umwandlung der industriellen, Energie- und Land-usesysteme um die Welt an.
Was tun Regierungen über dieses? Angenommen für Dezember 2009 sind sie über einen neuen Vertrag einig, Begrenzungen auf Emissionen einzustellen. Aber die Aussichten, daß eine Vereinbarung in Kopenhagen im Dezember 2009 erreicht wird, sind nah an Null.
Die neue Obama Leitung hat nur einige Monate, zum der sinnvollen Anträge zu entwickeln, die inländische Unterstützung gewinnen können und mit der Nachmahd des gegenwärtigen finanziellen Durcheinanders und des der Irak Krieges in Anspruch genommen werden werden. Europa drückt, für ehrgeizige Ziele aber hat Mühe mit seinen eigenen rechtmäßigen Interessen. Die großen auftauchenden Länder, obgleich sie unproportioniert unter wilderem Wetter und steigenden Meeresspiegeln leiden, zeigen wenig Interesse, an, herauf den Durchhang auszuwählen. Vermittlung Beobachter benennen den gegenwärtigen Amerikanisch-Chinesischen Tanz der gegenseitigen Schuld einen Selbstmordpakt. Kurz gesagt ist der Prozeß eine Verwirrung.
Dieses überrascht kaum. Ein zwischenstaatliches System, das auseinander unter die Herausforderungen der Handelsverhandlungen und der starke Verbreitung Drohungen fällt, ist unwahrscheinlich, die tiefe Kompliziertheit und die mannigfachen rechtmäßigen Interessen zu erarbeiten, die die Ausgabe der Klimaänderung zur Folge hat. Traditionelle Diplomatie plant bestenfalls eine Wahrung des Scheins aber bedeutungslose übereinstimmung folgendes Jahr.
In vielen Bereichen hat Frustration mit zwischenstaatlicher Unnachgiebigkeit und Unfähigkeit gefunkte außerordentliche Innovation durch nichtstaatliche Organisationen, Korporationen und normale Leute. Private Organisationen wie der WaldFührung-Rat und der MarineFührung-Rat liefern und führen in zunehmendem Maße Klimastandards ein, in denen zwischenstaatliche Tätigkeit ausgefallen ist. Private Schauspieler von den Grundlagen zu den pharmazeutischen Korporationen zu den nichtstaatlichen Organisationen experimentieren aktiv mit alternativen Weisen, übernationale Gesundheit Herausforderungen anzupacken. Häufig sind Regierungen ein Teil dieser Experimente -- aber sie sind nicht notwendigerweise die Treiber, und Fortschritt hängt nicht von unterzeichnenden Verträgen ab.
In der Tat, gibt es viele Weisen, Angelegenheiten auf die globale Tagesordnung, wie gezeigt durch Kampagnen Bonos auf afrikanischer Entwicklung und Al Gore auf Klimaänderung zu setzen. Vereinbarungen über, wie man Sachen besser bereits, häufig nichtstaatliche Organisationen und Korporationen in den verschiedenen Kapazitäten einzuschließen bildet -- und schließen Sie manchmal Regierungen zusammen aus. Private Gruppen, die alles von den Satellitenbildern verwenden (wie in der Forstwirtschaft) zum nicht offiziellen äquivalent des örtlichen Kontrollen (wie in den menschlichen Rechten) Monitors, der vorbei bleibt -- oder verletzend -- welcher Standard des Verhaltens.
Während Durchführung in der zwingenden Richtung das Gebiet der Zustände bleibt, ist zwingende Durchführung selten, selbst wenn sie zu den zwischenstaatlichen Vereinbarungen kommt. Ob Länder unterwerfen, hat weit mehr, zum mit internationalen Prozessen der überzeugung, der Sozialisierung und des Kapazitätgebäudes zu tun -- und die können durch jedermann mit einem guten Argument getan werden.
Die grosse Frage ist heute, ob alle diese alternativen Annäherungen bis zu mehr als ein wenig hoffnungsloses Basteln um die Ränder hinzufügen können. Das Standardc$internationalrelationen Denken nicht sogar unterhält die Frage, und jene herkömmlichen Weisen des Sehens der Welt haben uns zum Betrachten dieser entscheidenden Frage blind gemacht.
Infolgedessen kennen wir nicht noch die Antwort. Daten bleiben knapp. Es gibt Hunderte der globalen öffentlichkeit-privaten Teilhaberschaften, die auf verschiedenen globalen Kranken arbeiten -- aber wenige sind überprüft worden, um zu sehen, welches gutes sie. Der Mischmasch von Initiativen, von Schauspielern, von Kampagnen und von Anklänge verursacht Gelegenheiten für Hauptfortschritt -- und Massendurcheinander.
Wenn es, realer Fortschritt in Richtung zur wirkungsvolleren und leistungsfähigeren globalen Regierungsgewalt zu sein gibt, die die beispiellosen Herausforderungen adressieren kann, die durch Klimaänderung und den Rest der globalen Tagesordnung aufgeworfen werden, müssen wir viel mehr als tun suchen nach einem einfachen Wiedereinbau für A Richtung dieser enormen Verschiedenartigkeit von Weisen des Speicherns der Welt.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
*Ann Florini ist Direktor der Mitte auf Asien und der Globalisierung an der Schutze Kuan Eibe-Schule der allgemeinen Politik und am älteren Gefährten an der Brookings Anstalt. © Projekt-Syndikat, 2008.
Quem funcionará o mundo?
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Por ANN FLORINI:
A eleição de Barack Obama vem em um momento em que um bocado novo da sabedoria convencional congealing. Concerne o fim do dominance global de América.
O capitalismo verdadeiro, freewheeling do Americano-estilo não acquitted orgulhosamente de tarde. E o superiority militar de América não provou o todo o que útil em realizar extremidades americanas. Mas quem pode escolher acima a folga em fornecer a liderança global?
A resposta incômoda que Obama é provável confrontar é esta: ninguém. América pode ser danificada, mas nenhuma recolocação está na oferta. Europa é self-absorbed, focalizado em criar o que tipo da entidade termina acima de se decidir ser. Resposta padrão de China a alguma sugestão que liderança global do exercício é esconder abaixo de sua agenda interna vasta e plead a pobreza. Nenhum outro país vem perto de ter a capacidade ou a ambição.
Na cara do litany familiar de problemas globais desesperados -- não apenas instabilidade financeira, mas também mudança do clima, insecurity da energia, pandemics potencial, terrorismo e a propagação das armas da destruição maciça -- o prospeto de um mundo rudderless é mais do que alarmando. Que deve ser feito? E por quem?
Dado que os Estados Unidos não têm jogado muito de um papel da liderança em muitas destas edições recentemente, vale a pena fazer exame de um olhar em o que acontece quando no one país exercita a liderança eficaz. Um jogo das respostas pôde parecer aparente do colapso de negociações de comércio internacionais e do sistema internacional unraveling para controlar a propagação de armas nucleares. As coisas podem certamente começar grim. Mas aquela não é a história inteira.
Para ver porque, considere a mudança do clima. Está agora desobstruído que evitar a mudança catastrófica do clima requer reduções dramáticas e rápidas em emissões do estufa-gás, os cortes que abaixariam emissões anuais a 80 por cento abaixo dos níveis 1990 por 2050. Contudo as emissões são não levantar-se justo, mas acelerar. O recession de vinda pode stem seu crescimento temporariamente, mas somente ligeiramente. As reduções necessárias implicam uma transformação rápida e radical de sistemas industriais, da energia e do land-use em torno do mundo.
Que os governos estão fazendo sobre este? Suposta, por dezembro 2009 concordarão com um tratado novo ajustar limites em emissões. Mas os prospetos que um acordo estará alcançado em Copenhaga em dezembro 2009 são perto do nil.
A administração nova de Obama terá somente alguns meses para desenvolver as propostas significativas que podem ganhar a sustentação doméstica e preoccupied com o aftermath do debacle financeiro atual e da guerra de Iraq. Europa está empurrando para alvos ambiciosos mas está tendo o problema com seus próprios interesses investidos. Os países emergentes grandes, embora sofram desproporcionalmente de um tempo mais selvagem e dos níveis de mar se levantando, mostram pouco interesse em escolher acima da folga. Os watchers da negociação denominam a dança Americano-Chinesa atual da culpa mútua um pact do suicide. No short, o processo é um mess.
Isto está surpreendendo mal. Um sistema inter-governmental que caia distante sob os desafios das negociações de comércio e das ameaças do proliferation é improvável dominar a complexidade profunda e os interesses investidos multitudinous que a introdução da mudança do clima envolve. O diplomacy tradicional planejará no melhor dos casos um face-saving mas o acordo sem sentido ano seguinte.
Em muitas áreas, a frustração com intransigence inter-governmental e o incompetence têm a inovação extraordinária acendida por organizações nongovernmental, por corporaçõs e por povos ordinários. As organizações confidenciais tais como o conselho do Stewardship da floresta e o conselho marinho do Stewardship fornecem e, cada vez mais, executam os padrões ambientais onde a ação inter-governmental falhou. Os atores confidenciais das fundações aos corporaçõs pharmaceutical aos NGOs estão experimentando ativamente com as maneiras alternativas tackle desafios transnational da saúde. Frequentemente os governos são parte destas experiências -- mas não são necessariamente os excitadores, e o progresso não depende dos tratados assinando.
Certamente, há muitas maneiras pôr matérias sobre a agenda global, como mostrado por campanhas de Bono no desenvolvimento africano e por Al Gore na mudança do clima. Acordos sobre como fazer já freqüentemente coisas melhores incluir NGOs e corporaçõs em várias capacidades -- e exclua às vezes governos completamente. Grupos confidenciais que usam tudo do imagery satellite (como no forestry) ao equivalente unofficial do monitor no local das inspeçãos (como em direitas humanas) que abiding perto -- ou violating -- que padrão do comportamento.
Quando o enforcement no sentido coercive remanescer o domínio dos estados, o enforcement coercive é raro mesmo quando vem aos acordos inter-governmental. Se os países abide por acordos tem distante mais a fazer com processos internacionais do persuasion, da socialização e do capacidade-edifício -- e aqueles podem ser feitos por qualquer um com um argumento bom.
A pergunta grande é hoje se todas estas aproximações alternativas podem adicionar até mais do que um pouco de consertar desesperado em torno das bordas. Pensar padrão das internacional-relações não entertain mesmo a pergunta, e aquelas maneiras convencionais de ver o mundo cegaram-nos a olhar esta pergunta crucial.
Em conseqüência, nós não sabemos ainda a resposta. Os dados remanescem escassos. Há umas centenas das parcerias público-confidenciais globais que trabalham em vários mais globais -- mas poucos foram examinados para ver que bom. O mishmash das iniciativas, dos atores, das campanhas e das apelações cría oportunidades para o progresso principal -- e confusão maciça.
Se houver estar um progresso real para um governance global mais eficaz e mais eficiente que possa se dirigir aos desafios unprecedented posed pela mudança do clima e pelo descanso da agenda global, nós devemos fazer muito mais do que procura uma recolocação fácil para o sentido de A desta diversidade enorme das maneiras de conservar o mundo.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
O *Ann Florini é diretor do centro em Ásia e do Globalization na escola do Yew de Kuan dos Lee da política pública e no companheiro sênior na instituição de Brookings. Syndicate do projeto do ©, 2008.
Ska vem körning världen?
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Vid ANN FLORINI:
Det Barack Obamas valet kommer på ett ögonblick, då ett nytt bet av konventionell kunskap stelnar. Det angår avsluta av Amerika globala herravälde.
Riktigt frigjort Amerikan-utforma kapitalism har inte acquitted sig proudly av sent. Och Amerika har militära överlägsenhet inte bevisat allt att användbart, i att utföra amerikan avslutar. Men kan vem välja upp spelrum, i att ge globalt ledarskap?
Det obekväma svaret, att Obama är rimlig att konfrontera, är detta: inget. Amerika kan vara skadad, men inget utbyte är på erbjudande. Europa är self-absorbed, fokuserat på att skapa, allt vad sort av enheten som den avslutar upp att avgöra att vara. Kina är standarda svar till något förslag, att det övar globalt ledarskap, att dölja under dess vast inre dagordning och att plädera armod. Inget annat land kommer nästan ha endera kapaciteten eller ambitionen.
I vända mot av förtrogen vänlitanyen av desperat globala problem -- inte precis finansiell ostadighet, utan också klimatförändring, energiosäkerhet, den potentiella pandemicsen, terrorism och spridningen av vapen av samlas förstörelse -- utsikten av en rudderless värld är mer än alarmera. Ska vad göras? Och vid vem?
Givet, att Förenta staterna inte har lekt, mycket av en ledarskaproll på många av dessa utfärdar för en tid sedan, det är värd som tar en look på vad händer, när inget ett land övar effektivt ledarskap. En uppsättning av svarsstyrkan verkar påtaglig från kollapsen av internationell handelförhandlingar och det riva upp landskampsystemet för att kontrollera spridningen av kärnvapen. Saker kan bestämt få grym. Men det är inte den hela berättelsen.
Att se varför, betrakta klimatförändring. Det är nu klart, att när du undviker katastrofal klimatförändring kräver dramatiskt och forförminskningar växthus-gasar in utsläpp, snitt som skulle lägre årliga utsläpp till 80 procent som, nedanför 1990 jämnar vid 2050. Yet utsläpp är den inte rättvisa resningen, utan att accelerera. Den kommande nedgången kan stem deras tillväxt tillfälligt, men endast litet. De nödvändiga förminskningarna antyder en for- och radikalomformning av industriellt, energi och land-usesystem runt om världen.
Vad gör regeringar härom? Förmodligen vid December 2009 ska de instämm på ett nytt fördrag till uppsättningen begränsar på utsläpp. Men utsikterna, som en överenskommelse ska, nås i Köpenhamn i December 2009 är nästan noll.
Nya den ska Obama administrationen har endast några månader som framkallar meningsfulla förslag som kan segra inhemsk service, och att ska är tankfullt med efterdyningen av den finansiella debaclen för strömmen, och Irak kriger. Europa är driftig för ambitiöst uppsätta som mål men har besvärar med dess vested eget intresserar. De stora dyka upp länderna, även om de ska, lider oproportionellt från mer wilder väder- och resninghav jämnar, visar intresserar lite i plockning upp spelrum. Förhandlingiakttagare benämner den strömAmerikan-Kinesen dansen av ömsesidig klander en självmordpakt. I kort stavelse är det processaa en mess.
Detta förvånar knappt. Ett inter-governmental system, som nedgångar ifrån varandra under utmaningarna av handelförhandlingar och spridninghot är osannolika att styra den vested djupa komplexiteten och multitudinous, intresserar att utfärda av klimatförändring medför. Traditionell diplomati ska på den bäst uppfinnan en face-saving men det meningslösa fördrag det nästa året.
I många områden har frustration med den inter-governmental intransigencen och inkompetens gnistutöver det vanliga innovation av nongovernmental organisationar, korporationer och det vanligafolk. Privata organisationar liksom skogStewardshiprådet och det marin- Stewardshiprådet ger och, genomför mer och mer miljö- normal var den inter-governmental handlingen har missat. Privata skådespelarear från fundament till farmaceutiska korporationer till NGOs experimenterar aktivt med alternativ väg att tackla transnationella vård- utmaningar. Ofta är regeringar delen av dessa experiment -- men de är inte nödvändigtvis chaufförerna, och framsteg beror inte på att underteckna fördrag.
Sannerligen, finns det många väg att sätta materier på den globala dagordningen, som visat av Bonos aktioner på afrikansk utvecklings- och Allevrat blod på klimatförändring. Överenskommelser om hur man gör saker bättre redan vanligt att inkludera NGOs och korporationer i olika kapacitetar -- och utesluta ibland regeringar alldeles. Privata grupper som använder allt från satellit- bildspråk (som i skogsbruk) till den inofficiella motsvarigheten av på plats kontroller (som i mänsklig rättighet) övervakar vem står ut med by -- eller överträda -- vilket standart av uppförande.
Stundframtvingandet i den tvinga avkänningen återstår området av påstår, den tvinga framtvingandet är sällsynt, även om den kommer till inter-governmental överenskommelser. Huruvida står ut med länder vid överenskommelser har långt mer som ska göras med landskamp, bearbetar av övertalning, socialization och kapacitet-byggnad -- och de kan göras av någon med ett bra argument.
De stora ifrågasätter är i dag alla dessa alternativet att närma sig huruvida kan tillfoga upp till mer, än lite desperat greja runt om kantar. Tänkande standard landskamp-förbindelse underhåller inte ens ifrågasätta, och den konventionella väg av att se världen har förblindat oss till att se detta avgörande ifrågasätter.
Som ett resultat vet vi inte ännu svaret. Data återstår knappa. Det finns hundratals globala allmänhet-privata partnerskap som är funktionsdugliga på olika globala ills -- men få har undersökts för att se vilken goda de. Mischmaschet av insatser, skådespelarear, aktioner och vädjanar skapar tillfällen för ha som huvudämne framsteg -- och samlas förvirring.
Om det finns att vara verkligt framsteg in mot effektivare och effektivare global makt som kan tilltala de aldrig tidigare skådade utmaningarna som poseras av klimatförändring och vila av den globala dagordningen, måste vi göra mycket mer än söker efter ett lätt utbyte för a-avkänning av denna jättelika mångfald av väg av besparingen världen.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
*Ann Florini är direktören av centrera på Asien, och globaliseringen på den LeeKuan yewen skolar av offentlig policy och pensionärkamrat på den Brookings institutionen. © projekterar syndikatet, 2008.
Побежит мир?
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
ЭНН FLORINI:
Избрание Barack Obama приходит на момент когда новый бит обычной премудрости замерзает. Оно относится конец засилья америки глобального.
Поистине, freewheeling капитализм Американск-типа acquitted самолюбиво поздно. И военное превосходство америки не доказывало все что полезно в выполнении американских концов. Но может выбрать вверх слабину в обеспечивать глобальное водительство?
Дискомфортный ответ что Obama правоподобно для того чтобы confront это: никто. Америка может быть повреждена, но никакая замена не находится на предложении. Europe self-absorbed, после того как я сфокусирован на создавать вроде реальность оно кончает вверх по решать быть. Реакция Китая стандартная к любому предложению что оно водительство тренировки глобальное должно спрятать под своей более обширной внутренне повесткой дня и признать скудость. Никакая другая страна не приходит close to иметь или емкость или гонор.
In the face of близкий друг litany отчаянных глобальных проблем -- как раз финансовохозяйственная нестабильность, но также изменение климата, необеспеченность энергии, потенциальное pandemics, террорисм и распространение средства массового поражения -- перспективность rudderless мира больше чем тревожащ. Должно быть сделанным? И?
Мне дали что Соединенные Штаты не играли много из роли водительства на много из этих вопросов недавн, они be worth взглянуть на случается когда no one страна не работает эффективное руководство. Один комплект ответов мог показаться явно от сброса давления переговоров международной торговли и unraveling международной системы для контролировать распространение ядерных оружий. Вещи могут некоторо получить grim. Но то не будет весь рассказ.
Увидеть почему, рассматривайте изменение климата. Оно теперь ясно что избежание катастрофического изменения климата требует драматически и быстро уменьшений в излучениях парник-газа, отрезоки которые понизили бы однолетние излучения до 80 процентов под уровнями 1990 к 2050. Но излучения не не справедливый поднимать, а ускорение. Приходя рецессия может запрудить их рост временно, но только небольш. Обязательно уменьшения подразумевают быстро и радикальное преобразование промышленного, энергии и систем землепользования вокруг мира.
Правительства делают о этом? Supposedly, к декабрю 2009 они согласятся на новом договоре к установленные границы на излучениях. Но перспективности что согласование достигнется в Copenhagen в декабре 2009 close to nil.
Новая администрация Obama будет иметь только немного месяцев для того чтобы начать содержательные предложения могут выиграть отечественную поддержку и будут preoccupied с отавой в настоящее время финансовохозяйственного debacle и войны Ирака. Europe нажимает для честолюбивых целей но имеет тревогу с своими собственными узаконенные имущественные праваами. Большие вытекая страны, хотя они вытерпят несоразмерно от более одичалой погоды и поднимая уровней моря, показывают меньший интерес в выбирать вверх по слабине. Watchers переговоров термин в настоящее время Американск-Китайской танцульке взаимного поричания пактом суицида. Вкратце, процессом будет mess.
Это трудно удивляет. Inter-governmental система падает врозь под возможности торговые переговоры и угроз пролиферации маловероятна для управления глубокой сложности и multitudinous узаконенные имущественные права вопрос изменения климата повлечет. Традиционная дипломатия в лучшем изобретет face-saving но несмысловое согласие будущий год.
В много OBLASTей, фрустрация с inter-governmental intransigence и неправоспособность имеют, котор искрят внесметное рационализаторство неправительственныа организации, корпорациями и обычными людьми. Приватные организации such as совет Stewardship пущи и морской совет Stewardship обеспечивают и, все больше и больше, снабжают нормы по охране окружающей среды где inter-governmental действие терпело неудачу. Приватные актеры от учредительств к фармацевтическим корпорациям к NGOs активно экспериментируют с другими дорогами tackle транснациональные возможности здоровья. Часто правительствами будут часть этих экспериментов -- но они не будут обязательно водителями, и прогресс не зависит на подписывая договорах.
Деиствительно, будут много дорог одеть в дела глобальная повестка дня, как показано кампаниями Bono's на африканском развитии и Alом Gore на изменении климата. Согласования о как делать вещи лучше уже част включить NGOs и корпорации в различные емкости -- и иногда исключите правительства altogether. Приватные группы используя все от спутниковой скульптуры (как в лесохозяйстве) к неслужебному эквиваленту монитора инспекций на месте (как в правах человека) abiding мимо -- или нарушающ -- что норма поведения.
Пока принуждение в коэрцитивном чувстве остает доменом положений, коэрцитивное принуждение редко even when оно приходит к межправительственным соглашениям. Abide ли страны согласованиями имеет далеко больше, котор нужно сделать с международными процессами уговора, социализации и емкост-здания -- и те могут быть сделаны любым с хорошим аргументом.
Большой вопрос сегодня ли все эти альтернативные подходы могут добавить до больше чем немного отчаянный кустарничать вокруг краев. Стандартные международн-отношения думая даже не развлекают вопрос, а те обычные дороги видеть мир ослепляли нас к смотреть этот критический вопрос.
В результате, мы пока не знаем ответ. Данные остают вряд. Будут сотниы глобальных публик-приватных партнерств работая на различных глобальных больноях -- но несколько были расмотрены для того чтобы увидеть что хорошее они делают. Mishmash инициатив, актеров, кампаний и воззваний создает возможности для главного прогресса -- и массовая запутанность.
Если должно направить к реальный прогресс к более эффективному и более эффективному глобальный управлению, то может адресовать unprecedented возможности представленные изменением климата и остальноями глобальной повестки дня, мы должны сделать очень больше чем ищет легкая замена для чувства a этой преогромной разнообразности дорог сохранять мир.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
*Ann Florini будет директор центра на Азии и Globalization на школе Yew Ли Kuan общественных правил и старшем собрате на заведении Brookings. Синдикат проекта ©, 2008.
Who zal de wereld in werking stellen?
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Door ANN FLORINI:
De verkiezing van Obama van Barack komt op een ogenblik wanneer een nieuw beetje van conventionele wijsheid bevriest. Het betreft het eind van de globale overheersing van Amerika.
Het ware, freewheelende kapitalisme van de Amerikaans-Stijl heeft zich niet trots van laat ontslagen. En heeft de militaire superioriteit van Amerika dat alles niet nuttig in het verwezenlijken van Amerikaanse einden bewezen. Maar wie de verslapping kan opnemen in het verstrekken van globale leiding?
Het ongemakkelijke antwoord dat Obama waarschijnlijk zal confronteren is dit: niemand. Amerika kan worden beschadigd, maar geen vervanging is op aanbieding. Europa is in zichzelf verdiept, geconcentreerd bij het creëren van het soort entiteit het omhoog beëindigt beslissend te zijn. De standaardreactie van China op om het even welke suggestie dat het oefenings globale leiding onder zijn enorme interne agenda moet verbergen en armoede pleiten. Geen ander land benadert het hebben van of de capaciteit of de ambitie.
In aanwezigheid van vertrouwde litany van wanhopige globale problemen -- niet alleen financiële instabiliteit, maar ook klimaatverandering, energieonzekerheid, potentiële pandemics, terrorisme en de verspreiding van wapens van massavernietiging -- het perspectief op een stuurloze wereld is meer dan alarmerend. Wat moet worden gedaan? En door wie?
Gezien de Verenigde Staten veel van een leidingsrol op veel van deze kwesties niet onlangs hebben gespeeld, is het nemend de moeite waard een blik bij wat gebeurt wanneer no one land efficiënte leiding uitoefent. Één reeks antwoorden zou van de instorting van internationale handelsonderhandelingen en het ontrafelende internationale systeem duidelijk kunnen schijnen om de verspreiding van kernwapens te controleren. De dingen kunnen zeker onverbiddelijk worden. Maar dat is niet het gehele verhaal.
Om te zien waarom, klimaatverandering overweeg. Het is nu duidelijk dat het vermijden van catastrofale klimaatverandering dramatische en snelle verminderingen van greenhouse-gas emissies, vereist snijdt die jaarlijkse emissies aan 80 percenten onder de niveaus van 1990 tegen 2050 zouden verminderen. Maar toch nemen de emissies niet alleen toe, maar versnellen. De komende recessie kan hun groei tijdelijk, maar slechts lichtjes stammen. De noodzakelijke verminderingen impliceren een snelle en radicale transformatie van industriële, energie en erfpachtsystemen rond de wereld.
Wat doen de overheden over dit? Vermoedelijk, tegen December 2009 zullen zij akkoord gaan met een nieuw verdrag met vastgestelde grenzen op emissies. Maar de vooruitzichten dat een akkoord in Kopenhagen in December 2009 zal worden bereikt zijn dicht bij nul.
Het nieuwe beleid Obama hebben=zal= slechts een paar maanden om zinvolle voorstellen te ontwikkelen die binnenlandse steun kunnen winnen en zal wordt geheel in beslag genomen met de nasleep van huidige financiële debacle en de oorlog van Irak. Europa duwt voor ambitieuze doelstellingen maar heeft probleem met zijn eigen gevestigde belangen. De grote nieuwe landen, hoewel zij onevenredig zullen lijden aan wilder weer en toenemende overzeese niveaus, tonen weinig rente in het opnemen van de verslapping. De observateurstermijn van de onderhandeling de huidige Amerikaans-Chinese dans van wederzijdse schuld een zelfmoordpact. In het kort, is het proces knoeit.
Dit is nauwelijks verrassend. Een intergouvernementeel systeem dat onder de uitdagingen van handelsonderhandelingen en proliferatiebedreigingen uiteenvalt kan waarschijnlijk niet de diepe ingewikkeldheid en multitudinous gevestigde belangen beheersen die de kwestie van klimaatverandering met zich meebrengt. De traditionele diplomatie zal in het gunstigste geval face-saving maar overeenstemming zonder betekenis volgend jaar bedenken.
Op vele gebieden, heeft de frustratie met intergouvernementele onverzettelijkheid en incompetentie buitengewone innovatie door niet-gouvernementele organisaties, bedrijven en gewone mensen gevonkt. De privé organisaties zoals de BosStewardship Raad en de Mariene Stewardship Raad verstrekken en, meer en meer, voeren milieunormen uit waar de intergouvernementele actie heeft ontbroken. De privé actoren van stichtingen aan farmaceutische bedrijven aan NGOs experimenteren actief met alternatieve manieren om transnationale gezondheidsuitdagingen aan te pakken. Vaak maken de overheden deel uit deze experimenten -- maar zij zijn niet noodzakelijk de bestuurders, en de vooruitgang hangt niet bij het ondertekenen van verdragen af.
Er zijn namelijk vele manieren om kwesties op de globale agenda te zetten, zoals getoond door de campagnes van Bono bij de Afrikaanse ontwikkeling en Al Gore bij de klimaatverandering. Overeenkomsten over hoe te om dingen beter reeds te maken vaak om NGOs en bedrijven in diverse capaciteiten te omvatten -- en sluit totaal soms overheden uit. Privé groepen die alles van satellietbeeldspraak (zoals in bosbouw) gebruiken aan het officieuze equivalent van inspecties (zoals in rechten van de mens) monitor ter plaatse die door verblijft -- of overtredend -- welke norm van gedrag.
Terwijl de handhaving in de dwangbetekenis het domein van staten blijft, is de dwanghandhaving zeldzaam zelfs wanneer het over intergouvernementele overeenkomsten komt. Of de landen door overeenkomsten verblijven heeft veel meer met internationale processen te doen van overtuiging, socialisatie en capaciteit-bouwt -- en die kunnen door iedereen met een goed argument worden gedaan.
De grote vraag vandaag is of al deze alternatieve benaderingen tot meer dan een weinig het wanhopige oplappen rond de randen kunnen toevoegen. De standaard internationaal-relaties die onderhoudt zelfs niet de vraag denken, en die conventionele manieren om de wereld hebben te zien ons verblind aan het bekijken deze essentiële vraag.
Dientengevolge, kennen wij nog niet het antwoord. De gegevens blijven schaars. Er zijn honderden globale publiek-private samenwerkingsverbanden werkend aan diverse globale tegenslagen -- maar weinigen zijn onderzocht om te zien welk goed zij doen. Mishmash van initiatieven, actoren, campagnes en beroep leidt tot kansen voor belangrijke vooruitgang -- en massaverwarring.
Als er echte vooruitgang te zijn naar efficiënter en efficiënt globaal bestuur zijn dat de ongekende uitdagingen kan richten die door klimaatverandering en de rest van de globale agenda worden gevormd, moeten wij veel meer doen dan een gemakkelijke vervanging voor de betekenis van A van deze enorme diversiteit van manieren zoeken om de wereld te bewaren.
todayszaman
*Ann Florini is directeur van het Centrum op Azië en Globalisering bij de School van Kuan Yew van Luwtes van Openbaar Beleid en hogere kameraad bij de Instelling Brookings. © Het In een syndicaat organiseren van het project, 2008.
الذي سيركض العالم?
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
ب [أنّ] [فلوريني]:
[برك] [أبما] يأتي إنتخاب في عزم عندما لقمة جديدة من حكمة تقليديّة يتجمّد. هو يتعلّق النهاية من أمريكا سيطرة شاملة.
يصحّ, [فريوهيلينغ] [أمريكن-ستل] لم يبردبنفسي رأسماليّة يتلقّى باعتزاز من متأخّرا. وأمريكا لم يبرهن تفوق عسكريّة يتلقّى كلّ أنّ مفيدة في ينجز نهايات أمريكيّة. غير أنّ الذي يمكن التقطت فوق الفترة ركود في يزوّد قيادة شاملة?
الجوابة متضايق أنّ [أبما] مرجّحة أن يجابه هذا: لا أحد. أمريكا يمكن كنت ضرّرت, غير أنّ ما من إستبدال على عرض. أوروبا [سلف-بسربد], [فوكسد] على يخلق أيّما نوع الذاتية ينهي هو فوق يقرّر أن يكون. الصين إستجابة معياريّة إلى أيّ اقتراح أنّ هو تمرين عمليّ قيادة شاملة أن يخفي تحت جدوله ضخمة داخليّة وترافعت فقر. ما من أخرى يأتي بلد [كلوس تو] يتلقّى إمّا القدرة أو الطموح.
بوجه ال [ليتني] اعتاد من مشاكل يائسة شاملة -- لا فقط حالة عدم إستقرار ماليّة, غير أنّ أيضا مناخ تغير, طاقة إختلال أمن, [بندميكس] ممكنة, إرهاب والانتشار الأسلحة من تدمير شاملة -- التوقع من عالم [رودّرلسّ] أكثر من ينذر. ماذا يكون أن يكون أتمّت? وب من?
يعطي أنّ يلعب الولايات المتّحدة الأمريكيّة يتلقّى لم يكن كثير من قيادة دور على كثير من هذا إصدارات مؤخّرا, هو [ب وورث] يأخذ نظرة في ماذا يحدث عندما [نو ون] بلد يتدرّب قيادة فعّالة. واحدة مجموعة الجوابات أمكن بدات ظاهرة من الانهيار من تجارة دوليّة مفاوضات وال يحلّ نظامة دوليّة ل يضبط الانتشار السلاح نوويّ. أشياء يستطيع بالتّأكيد حصلت مقيتة. غير أنّ ليس أنّ القصة كاملة.
أن يرى لما, اعتبرت مناخ تغير. هو الآن واضحة أنّ يتطلّب يتفادى مأساويّة مناخ تغير مثيرة وتخفيضات سريعة في [غرينهووس-غس] إذاعات, قطعات أنّ خفّض إذاعات سنويّة إلى 80 نسبة مئويّة تحت 1990 مستويات ب 2050. مع ذلك ليس إذاعات صحيحة يرتفع, غير أنّ يسرع. ال يأتي فترة ركود يمكن صددت حالت نموّهم مؤقّتا, غير أنّ [أنلي سليغتلي]. يتضمّن التخفيضات ضروريّة سريعة وتحويل متطرّفة من صناعيّة, طاقة و [لند-وس] نظامات حول العالم.
ماذا يكون حكومات يتمّون حول هذا? بافتراض, بديسمبر - كانون الأوّل 2009 سيوافق هم على معاهدة جديدة أن يثبت حدود على إذاعات. غير أنّ التوقعات أنّ سيبلغ إتفاق كنت في كوبنهاغن في ديسمبر - كانون الأوّل 2009 [كلوس تو] [نيل].
الجديدة [أبما] سيتلقّى إدارة فقط [ا فو] شهور أن يطوّر اقتراحات ذو معنى أنّ يستطيع ربحت دعم محلّية وكنت سيشغل مع النتيجة من التدهور حاليّة ماليّة العراق حرب. أوروبا يدفع لأهداف طموحة غير أنّ يتلقّى اضطراب مع ه خاصّة [فستد ينترست]. يبدي الكبيرة [إمرجنغ] بلاد, رغم أنّ هم سيعانون [ديسبروبورأيشنتلي] من طقس [ويلدر] ويرتفع [سا لفل], بعض فائدة في يلتقط فوق الفترة ركود. مفاوضة يدعو مراقبات الرقص حاليّة [أمريكن-شنس] من لون متبادلة إنتحار إتفاق. في قصيرة, العملية خبيص.
يفاجئ هذا بصعوبة. نظامة [إينتر-غفرنمنتل] أنّ يسقط على حدة تحت التحديات من مفاوضة تجاريّة وانتشار تهديدات بعيد احتمال أن يسيطر العميقة تعقيد و [فستد ينترست] [مولتيتثدينووس] أنّ الإصدار من مناخ تغير يستلزم. [دفيز] دبلوماسيّة تقليديّة [أت بست] [فس-سفينغ] غير أنّ إتفاق عديم المعنى سنة تالية.
في كثير مناطق, يتلقّى إحباط مع عناد [إينتر-غفرنمنتل] ولاأهليّة ينشّط إبتداع خارق للعادة ب [نونغفرنمنتل ورغنيزأيشن], مؤسسات و [أردينري بيوبل]. يزوّد تنظيمات خاصّة مثل الغابة خدمة الإستضافة مجلس والبحريّة خدمة الإستضافة مجلس و, بدرجة متزايدة, يطبّق معايير بيئيّة حيث عمل [إينتر-غفرنمنتل] قد [فيلد]. يجرب ممثلات خاصّة من أسس إلى مؤسسات صيدلانيّة إلى [نغس] بنشاط مع طرق بديلة أن يعالج دوليّة صحة تحديات. غالبا حكومات جزء من هذا تجارب -- غير أنّ ليس هم بالضّرورة السائقات, وتقدم لا يعتمد على يقع معاهدات.
حقّا, هناك كثير طرق أن يضع أوامر على الجدول شاملة, بما أنّ يبدى ب [بونو] حملات على تطوير [أفريكن] و [أل غر] على مناخ تغير. إتفاقات حول كيف أن يجعل أشياء جيّدة سابقا غالبا تضمّنت [نغس] ومؤسسات في قدرات مختلفة -- استثنيت وأحيانا حكومات بالإجمال. مجموعة خاصّة يستعمل كلّ شيء من [ستلّيت يمجري] (بما أنّ في حراجة) إلى المعادلة غيررسميّ من في موقع العمل تفتيش (بما أنّ في حقوق الإنسان) مدربة الذي يكون يلبث جانبا -- أو ينتهك -- ما معيار التصرف.
بينما إنفاذ في الإحساس قهريّة يبقى المجال الدول, إنفاذ قهريّة نادرة [إفن وهن] يأتي هو إلى إتفاقات [إينتر-غفرنمنتل]. ما إذا يلبث بلاد بإتفاقات يتلقّى بعيدا أكثر أن يتمّ مع عمليات دوليّة من إقتناع, مشركة و [كبست-بويلدينغ] -- وأنّ يستطيع كنت أتمّت ب أيّ شخص مع حجة جيّدة.
السؤال كبيرة اليوم ما إذا كلّ هذا مقاربة بديلة يستطيع أضفت حتّى أكثر من [ا بيت وف] يائسة عبث ب حول الحافات. معياريّة [إينترنأيشنل-رلأيشنس] يسلّي يفكّر لا حتّى السؤال, وأنّ طرق تقليديّة من يرى العالم قد أعموانا إلى ينظر في هذا سؤال حاسمة.
[أس ا رسولت], يعرف نحن لا بعد الجوابة. معطيات يبقى نادرة. هناك مئات من مشاركات شاملة [بوبليك-بريفت] يعمل على شرور مختلفة شاملة -- غير أنّ فحصت قليل يتلقّى يكون أن يرى ما جيّدة هم يتمّون. يخلق ال [ميشمش] من مبادرات, ممثلات, حملات وإستئنافات فرص لتقدم كبريات -- وإرباك شاملة.
إن هناك يكون أن يكون تقدم حقيقيّة نحو أكثر فعّالة وحكم فعّالة شاملة أنّ يستطيع خاطبت التحديات منقطع نظير يطرح بمناخ تغير والإستراحة من الجدول شاملة, نحن ينبغي أتمّت كثير أكثر من يفتّش يتيح إستبدال ل [ا] إحساس من هذا تنوع ضخمة طرق من ينقذ العالم.
[تودسزمن]
--------------------------------------------------------------------------------
[أنّ] [فلوريني] مديرة من المركز على آسيا وعولمة في المآوي [كون] طقسوس مدرسة ال [بوبليك بوليسي] ورفيقة كبريات في بروكنغس مؤسسة. © مشروع نقابة, 2008.
available in: 
