 |
Bahamas Blog International
Where should Obama start the change in US policy in the Mideast?
Related to country: United States
available in: (original) | | | | | | | | |
|
By HALUK ÖZDALGA*
The Bush administration is approaching its final days in dire disappointment in all areas. In international relations, it is a huge failure felt most severely in the greater Middle East, an area of direct concern for Turkey. The single most important reason for this great fiasco is the almost total domination of US President George W. Bush's foreign policy by the political program and personnel of the neoconservatives, especially after 9/11.
Due to a series of apparent policy failures and some personal scandals, their influence has declined of late, but the neocons' influence over the administration will surely continue until the very last day.
The views of the neocons, which in Europe would be more accurately called extreme right-wing, can be summed up as follows: With the end of the Cold War, the US is the sole remaining superpower, and therefore it must take on the responsibility of leading the world. In doing so, its most important and dependable tool will be its unrivalled military might. The US can and must act even before a threat is imminent, strike at and destroy its adversaries (the preemption doctrine) and intervene single-handedly in any part of the globe where it's needed (the go-it-alone doctrine).
It is frightening to see how central the worship of military power is to the neocon ideology, which purports to lead the world. According to William Kristol, a top neocon who has consulted for President Bush, a basic problem the US faces in the Mideast is how its people fail to stand in awe of US power. The American Enterprise Institute, the neocons' leading think tank, has even studied ways to foster such awe. We can remember how when the US began bombing Baghdad in March 2003, the operation was dubbed "shock and awe." It was certainly not field commanders, thrilled by the destructive power of their weapons, who coined the name; rather, it was clearly selected in conformity with the neocon understanding of how the US should lead the world.
The global war on terror, based almost solely on naked military power, has ended up inspiring present terrorists and encouraging the breeding of new ones. The same policies put the brakes on regional countries' democratization and indeed emboldened them to take a harder, more authoritarian line. Jordan's young king is now more authoritarian than his late father. Hosni Mubarak, Egypt's octogenarian president, now strikes at his opponents much harder than before. One Israeli government after another seems to have forgotten the "land-for-peace" formula, and now seeks only to get the Palestinian people on their knees. Almost everything the neocons did played right into the hands of Iranian radicals, with Mahmoud Ahmadinejad leading their strengthened ranks. And if new dictators appear in Iraq, Afghanistan or in areas of countries devastated by neocon policies, more ruthless regimes than the ones they swept aside should come as no surprise.
In brief, the present realities of the greater Middle East are a parody of the vision put forth by Bush and his circle. The region is like a geopolitical disaster zone. No major problem is moving towards resolution, but instead almost all are in worse shape than when Bush took office. Such is the region where President-elect Barack Obama will face the most challenging foreign policy issues threatening world peace.
There is every reason to expect a change in the very premise of US international policy towards less unilateral action and more multilateral cooperation; towards less military might and more diplomacy and towards fewer power-based, cowboy-style quick fixes and towards more dialogue seeking long-term solutions.
Iran
Obama favors direct talks with all of the US's adversaries. He opposes a nuclear Iran and will support all means to prevent it, but he first believes in the extensive use of diplomacy, including comprehensive sanctions. The Iran issue will probably reach a new phase during Obama's first term: Either Iran will voluntarily terminate its path towards producing nuclear weapons, or else it will face military action; otherwise, it will conduct its first nuclear test some time over the next four years and join the nuclear club.
Not even a military strike would guarantee a non-nuclear Iran. An Iran in possession of nuclear weapons could limit Turkey's strategic maneuvering room in the region and increase its dependence on the US. In that case, if it's unwilling to be a strategic hostage to another country, even a close ally, Turkey would have to make some tough decisions. Additionally, we should bear in mind that, regardless of Tehran's present regime, US-Iranian rapprochement or even cooperation can't be ruled out forever.
Iraq
On the campaign trail, Obama said that most US troops in Iraq would come home within 16 months and that this timetable could be adjusted depending on the information he gets as president, but that in any case there would be no permanent US bases on Iraqi soil. The Iraq issue was fiercely debated during the campaign, with both candidates focusing on the timing of troop withdrawals.
But for the Iraqi morass created by the US invasion, the critical issue isn't so much how long it takes to bring the troops home, but finding a way to build a viable Iraqi state. From day one of the invasion, the policy of the occupying US power has not been to promote national reconciliation among the many Iraqi groups to pave the way for a viable state, but on the contrary, to sabotage it. When the US discovered shortly after the invasion that the Iraqi people didn't greet them with flowers as some neocons had naively predicted, it first tried to cooperate with Shiite groups. As the violence escalated and the US found the country ungovernable, next it turned to Sunni groups. More recently the US changed tactics again to employ tribal leaders at the grassroots level, which has had an impact only on small areas or villages, and has even been paying warlords $360 a month for each armed insurgent they can bring in. On recent visits, Bush met with some tribal leaders to encourage them.
The most likely outcome of an eventual troop withdrawal under such circumstances is more or less clear: there will be a fight of all against all, including the various Kurdish, Shiite and Sunni factions, tribal forces, foreign jihadists mostly controlled by al-Qaeda and unruly warlords, in a liquefied medium of warfare where all parties swiftly and constantly change alliances. To avoid such a catastrophe, a comprehensive national reconciliation plan must be put into operation, supported by the United Nations and whatever countries can significantly contribute and coupled with a strong development program. US troop withdrawal should be coordinated to such a plan.
The most critical issue in our region threatening peace, one which must urgently be addressed, is clearly the Israeli-Arab conflict. More specifically, a lasting and equitable peace between Israel and its Arab neighbors on the three fronts of Palestine, Syria and Lebanon must not suffer further delays. It's hard to imagine a better issue for Obama to begin the change we need. In addition to the direct benefits it would bring to the Israeli, Palestinian, Syrian and Lebanese peoples, there is no other development that could do more to reduce tensions on practically all the other thorny issues and conflicts, including the Afghanistan, Iran, and Iraq problems, as well as cut support for terrorism.
One advantage Obama has is that he will take office at a moment when the Israel-Arab conflict is at a peak yet peace is close at hand. We are at one of the moments closest to peace because, in spite of many complex unresolved issues, the pillars of an equitable and lasting peace are more or less known: a unified Palestinian house embracing both Fatah and Hamas, thus forming a reliable partner for negotiations and peace; the recognition of Israel and securing its peaceful existence; the renunciation of violence; the withdrawal of Israel to the pre-1967 borders in the Golan Heights and the West Bank and the establishment of a Palestinian state with East Jerusalem as its capital living in peace with Israel. In fact, no less a hawk than Israeli Prime Minister Ehud Olmert recently suggested that peace is possible with the pre-1967 borders and East Jerusalem as the Palestinian capital.
Obama's campaign statements on the issue have been balanced, not ruling out a solution as outlined above, and in a style reflecting just how crucial the issue is. US involvement is sine qua non for a lasting Arab-Israeli peace. Obama should tackle the problem as soon as he enters the White House, not wait until the waning days of his term. There is an urgent need to dispel the widespread impression that the peace process is a never-ending morass.
If Obama tackles the need for change in the Middle East, in Turkey he will find a true partner which will support and steadfastly stand by this noble venture. This would greatly expand the horizons for friendship and cooperation between the two countries.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
*Haluk Özdalga is a member of Parliament from the AK Party.
Où devrait Obama commencer le changement de la politique des USA dans le Moyen-Orient ?
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Par HALUK ÖZDALGA*
l'administration de Bush approche ses jours finals dans la grande déception dans tous les secteurs. Dans des relations internationales, c'est un échec énorme senti le plus sévèrement dans le Moyen-Orient plus grand, un secteur de souci direct pour la Turquie. Le motif le plus important simple de ce grand fiasco est domination presque toute la du Président George W. des USA La politique étrangère de Bush par le programme et le personnel politiques des neoconservatives, particulièrement après 9/11.
En raison d'une série d'échecs apparents de politique et de quelques scandales personnels, leur influence a diminué de tard, mais l'influence des neocons au-dessus de l'administration continuera sûrement jusqu'au tout dernier jour.
Les vues des neocons, qui en Europe s'appelleraient plus exactement de droite extrême, peuvent se résumer comme suit : Avec la fin de la guerre froide, les USA sont la superpuissance restante unique, et donc ils doivent prendre la responsabilité de mener le monde. De cette manière, son outil plus important et plus sûr sera ses militaires incomparables pourrait. Le bidon des USA et doit agir égal avant qu'une menace soit imminente, frappent à et détruisent ses adversaires (la doctrine de préemption) et interviennent d'une seule main dans n'importe quelle partie du globe où il a eu besoin (la doctrine d'agir indépendamment).
Il est effrayant pour voir comment le central le culte de la puissance militaire est à l'idéologie de neocon, qui prétend mener le monde. Selon William Kristol, un neocon supérieur qui a consulté pour le Président Bush, un problème de base les visages des USA dans le Moyen-Orient est comment ses personnes ne se tiennent pas dans la crainte de la puissance des USA. L'institut américain d'entreprise, mener des neocons pensent le réservoir, a même étudié des manières de stimuler tant de crainte. Nous pouvons nous rappeler comment quand les USA ont commencé le bombardement Bagdad en mars 2003, l'opération était « choc et crainte doublés. » Ce n'était certainement pas des commandants de champ, faits frémir par la puissance destructive de leurs armes, qui ont inventé le nom ; plutôt, il a été clairement choisi conformément à l'arrangement de neocon de la façon dont les USA devraient mener le monde.
La guerre globale sur la terreur, basée presque seulement sur la puissance militaire nue, a fini vers le haut des terroristes actuels inspirants et d'encourager la multiplication des neufs. Les mêmes politiques ont mis les freins sur la démocratisation des pays régionaux et les ont en effet encouragés pour prendre une ligne plus dure et plus autoritaire. Le jeune roi de la Jordanie est maintenant plus autoritaire que le sien défunt père. Hosni Mubarak, le président octogénaire de l'Egypte, frappe maintenant à ses adversaires beaucoup plus dur qu'avant. Un gouvernement israélien après qu'un autre semble avoir oublié la formule de « terre-pour-paix », et cherche maintenant à obtenir seulement les palestiniens sur leurs genoux. Presque tout les neocons joué bien dans les mains des radicaux iraniens, avec Mahmoud Ahmadinejad menant leurs rangs renforcés. Et si les nouveaux dictateurs apparaissent en Irak, Afghanistan ou dans les secteurs des pays dévastés par des politiques de neocon, des régimes plus impitoyables que ceux qu'ils ont balayés de côté devraient venir en tant qu'aucune surprise.
En bref, les réalités actuelles du Moyen-Orient plus grand sont une parodie de la vision mise en avant par Bush et son cercle. La région est comme une zone géopolitique de désastre. Aucun problème principal ne se déplace vers la résolution, mais à la place presque tout est dans une plus mauvaise forme que quand Bush a pris le bureau. Telle est la région où président désigné Barack Obama fera face aux questions les plus provocantes de politique étrangère menaçant la paix du monde.
Il y a tout lieu de s'attendre à un changement des lieux mêmes de la politique internationale des USA envers moins d'action unilatérale et de coopération plus multilatérale ; vers la force moins militaire et plus de diplomatie et vers moins puissance-basés, des difficultés de cowboy-modèle vite et vers plus de dialogue cherchant les solutions à long terme.
L'Iran
Les faveurs d'Obama dirigent des entretiens avec les adversaires des tous les USA. Il s'oppose à l'Iran nucléaire et soutiendra tous les moyens de l'empêcher, mais il croit d'abord en utilisation étendue de diplomatie, y compris des sanctions complètes. La question de l'Iran atteindra probablement une nouvelle phase pendant la première limite d'Obama : Ou l'Iran terminera volontairement son chemin vers produire les armes nucléaires, ou bien il fera face à l'action militaire ; autrement, il effectuera son premier essai nucléaire une certaine heure au cours des quatre années à venir et joindra le club nucléaire.
Pas égalisez une grève militaire garantirait l'Iran non-nucléaire. L'Iran en possession des armes nucléaires a pu limiter la pièce de manoeuvre stratégique de la Turquie dans la région et augmenter sa dépendance à l'égard les USA. Dans ce cas, s'il est peu disposé d'être un otage stratégique à un autre pays, même un allié étroit, Turquie devrait prendre quelques décisions dures. En plus, nous devrions considérer que, indépendamment du régime actuel de Téhéran, le rapprochement ou même la coopération Nous-Iranien ne peut pas être éliminé pour toujours.
L'Irak
Sur la traînée de campagne, Obama a indiqué que la plupart des troupes des USA en Irak relèveraient à la maison de 16 mois et que cet horaire pourrait être ajusté selon l'information il obtient comme président, mais que de toute façon il n'y aurait aucune base permanente des USA sur le sol irakien. La question de l'Irak a été violemment discutée pendant la campagne, avec les deux candidats se concentrant sur la synchronisation des retraits de troupe.
Mais pour le fatras irakien créé par l'invasion des USA, la question critique n'est pas tellement combien de temps elle prend pour apporter les troupes à la maison, mais trouvant une manière d'établir un état irakien viable. Du jour un de l'invasion, la politique de la puissance de occupation des USA n'a pas été de favoriser la réconciliation nationale parmi les nombreux groupes irakiens pour préparer le terrain pour un état viable, mais au contraire, de le saboter. Quand les USA découverts peu de temps après l'invasion que les irakiens ne les ont pas salués avec des fleurs car quelques neocons avaient naïvement prévu, il ont essayé la première fois de coopérer avec les groupes shiites. Pendant que la violence escaladait et les USA trouvaient le pays ingouvernable, prochain ils se sont tournés vers les groupes sunnites. Plus récemment les USA ont changé la tactique encore pour employer les chefs tribaux aux bases de niveau, qui ont eu un impact seulement sur de petits secteurs ou villages, et avaient même payé aux seigneurs de la guerre $360 un mois chaque insurgé armé qu'ils peuvent apporter le po. Sur des visites récentes, Bush a rencontré quelques chefs tribaux pour les encourager.
Les résultats le plus susceptibles d'un retrait certain de troupe dans de telles circonstances sont plus ou moins clairs : il y aura un combat de tous contre tous, y compris les diverses factions Kurdes, shiites et sunnites, les forces tribales, jihadists étrangers la plupart du temps commandés par Al-Qaeda et seigneurs de la guerre indisciplinés, dans un milieu liquéfié de la guerre où toutes les parties vite et constamment des alliances de changement. Pour éviter une telle catastrophe, un plan national complet de réconciliation doit être rendu opérationnel, soutenu par les Nations Unies et quelque pays peuvent de manière significative contribuer et couplé à un programme de développement fort. Le retrait de troupe des USA devrait être coordonné à un tel plan.
La question la plus critique dans notre paix menaçante de région, une qui doit instamment être adressée, est clairement le conflit d'Israélien-Arabe. Plus spécifiquement, une paix durable et équitable entre l'Israel et ses voisins arabes sur les trois avants de la Palestine, la Syrie et le Liban ne doit pas souffrir retarde plus loin. Il est difficile d'imaginer une meilleure question pour qu'Obama commence le changement que nous avons besoin. En plus des avantages directs il apporterait à l'israélien, palestinien, syrien et les peuples libanais, là n'est aucun autre développement qui pourrait faire plus pour réduire des tensions sur pratiquement tous autres questions et conflits épineux, y compris les problèmes de l'Afghanistan, de l'Iran, et de l'Irak, aussi bien que le soutien de coupe du terrorisme.
Un avantage Obama a est qu'il prendra le bureau à un moment où le conflit d'Israel-Arabe est à une crête pourtant la paix est actuelle étroit. Nous sommes à un des moments les plus proches de la paix parce que, malgré beaucoup de questions non définies complexes, les piliers d'une paix équitable et durable plus ou moins sont connus : un embrassement palestinien unifié Fatah et Hamas de maison, de ce fait formant un associé digne de confiance pour des négociations et la paix ; l'identification de l'Israel et de fixer son existence paisible ; la renonciation de la violence ; le retrait de l'Israel aux frontières pre-1967 les tailles de Golan et en Cisjordanie et à l'établissement d'un état palestinien avec Jérusalem est en tant que sa vie capitale dans la paix avec l'Israel. En fait, aucune moin'un faucon que le premier ministre israélien Ehud Olmert n'a récemment suggéré que la paix soit possible avec les frontières pre-1967 et Jérusalem est comme capital palestinien.
Des rapports de la campagne d'Obama sur la question ont été équilibrés, n'éliminant pas une solution comme décrits ci-dessus, et dans un modèle reflétant juste comment crucial la question est. L'intervention des USA est condition sine qua non pour une paix Israelo-Arabe durable. Obama devrait aborder le problème dès qu'il entrera dans la Maison Blanche, pas attente jusqu'aux jours de affaiblissement de sa limite. Il y a un besoin pressant de dissiper l'impression répandue que le processus de paix est un fatras interminable.
Si Obama aborde le besoin de changement de le Moyen-Orient, en Turquie il trouvera un associé vrai qui soutiendra et se tiendra prêt immuablement cette entreprise noble. Ceci augmenterait considérablement les horizons pour l'amitié et la coopération entre les deux pays.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
Le *Haluk Özdalga est un parlementaire de la partie d'AK.
¿Dónde debe Obama comenzar el cambio en la política de los E.E.U.U. en el Medio Oriente?
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Por HALUK ÖZDALGA*
la administración de Bush está acercando a sus días finales en la decepción calamitosa en todas las áreas. En relaciones internacionales, es una falta enorme sentida lo más seriamente posible en el mayor Medio Oriente, un área de la preocupación directa por Turquía. La sola razón más importante de este gran fiasco es la dominación casi total de presidente George W. de los E.E.U.U. Política extranjera de Bush del programa y del personal políticos de los neoconservatives, especialmente después de 9/11.
Debido a una serie de faltas evidentes de la política y de algunos escándalos personales, su influencia ha declinado de tarde, pero la influencia de los neocons sobre la administración continuará seguramente hasta el día último.
Las vistas de los neocons, que en Europa más exactamente serían llamados de la derecha extremo, pueden ser resumidas como sigue: Con el final de la guerra fría, los E.E.U.U. son la superpotencia restante única, y por lo tanto deben adquirir la responsabilidad de conducir el mundo. Al hacer eso, su herramienta más importante y más confiable será sus militares incomparables pudo. La poder de los E.E.U.U. y debe actuar uniforme antes de que una amenaza sea inminente, pulsa en y destruye a sus adversarios (la doctrina del derecho preferente de compra) e interviene sin ayuda en cualquier parte del globo donde ha necesitado (la doctrina del actuar independientemente).
Es espantoso ver cómo la central la adoración de la energía militar está a la ideología del neocon, que pretende conducir el mundo. Según Guillermo Kristol, un neocon superior que ha consultado para presidente Bush, un problema básico las caras de los E.E.U.U. en el Medio Oriente es cómo su gente no puede estar parada en el temor de la energía de los E.E.U.U. El instituto americano de la empresa, el conducir de los neocons piensa el tanque, incluso ha estudiado maneras de fomentar tal temor. Podemos recordar cómo cuando los E.E.U.U. comenzaron el bombardeo Bagdad en marzo de 2003, la operación era “choque y temor doblados.” No era ciertamente comandantes del campo, emocionados por la energía destructiva de sus armas, que acuñaron el nombre; algo, fue seleccionado claramente conforme a la comprensión del neocon de cómo los E.E.U.U. deben conducir el mundo.
La guerra global en el terror, basado casi solamente en energía militar desnuda, ha terminado encima de actuales terroristas inspirantes y de animar la crianza de nuevos. Las mismas políticas pusieron los frenos en la democratización de los países regionales y emboldened de hecho los para tomar una línea más dura, más autoritaria. El rey joven de Jordania es más autoritario ahora que el suyo último padre. Hosni Mubarak, presidente octogenario de Egipto, ahora pulsa en sus opositores mucho más difícilmente que antes. Un gobierno israelí después de que otro se parezca haberse olvidado del fórmula de la “tierra-para-paz”, y ahora intenta conseguir solamente a la gente palestina en sus rodillas. Casi todo los neocons jugado a la derecha en las manos de radicales iraníes, con Mahmoud Ahmadinejad que conducía a sus filas consolidadas. Y si los nuevos dictadores aparecen en Iraq, Afganistán o en áreas de los países devastados por políticas del neocon, regímenes más despiadados que los que barrieron a un lado deben venir como ninguna sorpresa.
En resumen, las actuales realidades del mayor Medio Oriente son una parodiar de la visión puesta adelante por Bush y su círculo. La región es como una zona geopolítica del desastre. Ningún problema importante se está moviendo hacia la resolución, sino que por el contrario casi todo está en forma peor que cuando Bush tomó la oficina. Tal es la región donde presidente electo Barack Obama hará frente a las ediciones de política extranjera más desafiadoras que amenazan paz del mundo.
Hay cada razón de contar con un cambio en la misma premisa de la política internacional de los E.E.U.U. hacia menos acción unilateral y cooperación más multilateral; hacia fuerza menos militar y más diplomacia y hacia menos energía-basada, arreglos del vaquero-estilo aprisa y hacia más diálogo que busca soluciones a largo plazo.
Irán
Los favores de Obama dirigen negociaciones con los adversarios de los todos los E.E.U.U. Él opone un Irán nuclear y apoyará todos los medios de prevenirlo, pero él primero cree en el uso extenso de la diplomacia, incluyendo sanciones comprensivas. La edición de Irán alcanzará probablemente una nueva fase durante el primer término de Obama: O Irán terminará voluntariamente su trayectoria hacia producir las armas nucleares, o bien hará frente a la acción militar; si no, conducirá su primera prueba nuclear una cierta hora durante los cuatro años próximos y ensamblará a club nuclear.
No iguale una huelga militar garantizaría un Irán no nuclear. Un Irán en la posesión de armas nucleares podía limitar el sitio que maniobraba estratégico de Turquía en la región y aumentar su dependencia de los E.E.U.U. En ese caso, si es poco dispuesto ser un rehén estratégico a otro país, incluso un aliado cercano, Turquía tendría que tomar algunas decisiones resistentes. Además, debemos considerar que, sin importar el actual régimen de Tehran, el acercamiento o aún la cooperación Nosotros-Iraní no se puede eliminar por siempre.
Iraq
En el rastro de la campaña, Obama dijo que la mayoría de las tropas de los E.E.U.U. en Iraq vendrían a casa en el plazo de 16 meses y que este horario se podría ajustar dependiendo de la información él consigue como presidente, pero que en todo caso no habría bases permanentes de los E.E.U.U. en suelo iraquí. La edición de Iraq fue discutida ferozmente durante la campaña, con ambos candidatos centrándose en la sincronización de los retiros de la tropa.
Pero para el morass iraquí creado por la invasión de los E.E.U.U., la edición crítica no es tanto cuánto tiempo toma para traer a las tropas a casa, pero encontrando una manera de construir un estado iraquí viable. A partir del día uno de la invasión, la política de la energía de los E.E.U.U. que ocupaba no ha sido promover la reconciliación nacional entre los muchos grupos iraquíes para pavimentar la manera para un estado viable, sino en el contrario, de sabotearlo. Cuando los E.E.U.U. descubiertos poco después la invasión que la gente iraquí no los saludó con las flores pues algunos neocons ingenuo habían predicho, él primero intentaron cooperar con los grupos shiitas. Mientras que la violencia se extendió y los E.E.U.U. encontraron el país ungovernable, siguiente dieron vuelta a los grupos de Sunni. Los E.E.U.U. cambiaron más recientemente táctica otra vez para emplear a líderes tribales en los pueblos llano, que ha tenido un impacto solamente en áreas pequeñas o aldeas, e incluso han estado pagando a warlords $360 un mes cada insurrecto armado que él pueden traer el pulg. En visitas recientes, Bush satisfizo con algunos líderes tribales para animarlos.
El resultado más probable de un retiro eventual de la tropa bajo tales circunstancias está más o menos claro: habrá una lucha de todos contra todos, incluyendo las varias facciones kurdas, de la shiita y de Sunni, fuerzas tribales, jihadists extranjeros controlados sobre todo por el al-Qaeda y warlords ingobernables, en un medio licuefecho de la guerra donde todos los partidos rápidamente y constantemente las alianzas del cambio. Para evitar tal catástrofe, un plan nacional comprensivo de la reconciliación se debe poner en la operación, apoyada por los Naciones Unidas y cualesquiera países pueden contribuir perceptiblemente y juntado con un programa de desarrollo fuerte. El retiro de la tropa de los E.E.U.U. se debe coordinar a tal plan.
La edición más crítica de nuestra paz amenazadora de la región, una que deba ser tratado urgente, es claramente el conflicto del Israelí-Árabe. Más específicamente, una paz duradera y equitativa entre Israel y sus vecinos árabes en los tres frentes de Palestina, Siria y Líbano no debe sufrir retrasa más lejos. Es duro imaginar una edición mejor para que Obama comience el cambio que necesitamos. Además de las ventajas directas traería al israelí, palestino, sirio y la gente libanesa, allí no es ningún otro desarrollo que podría hacer más para reducir tensiones en prácticamente todas las otras ediciones y conflictos espinosos, incluyendo los problemas de Afganistán, de Irán, y de Iraq, así como la ayuda del corte para el terrorismo.
Una ventaja Obama tiene es que él tomará la oficina en un momento en que el conflicto del Israel-Árabe está en un pico con todo la paz es actual cercano. Estamos a la una de los momentos más cercanos a la paz porque, a pesar de muchas ediciones sin resolver complejas, los pilares de una paz equitativa y duradera se saben más o menos: un abrazo palestino unificado Fatah y Hamas de la casa, así formando a un socio confiable para las negociaciones y la paz; el reconocimiento de Israel y de asegurar su existencia pacífica; la renuncia de la violencia; el retiro de Israel a las fronteras pre-1967 en las alturas de Golan y Cisjordania y al establecimiento de un estado palestino con Jerusalén del este como su vida capital en paz con Israel. De hecho, ningún menos un halcón que el primer ministro israelí Ehud Olmert sugirió recientemente que la paz sea posible con las fronteras pre-1967 y la Jerusalén del este como el capital palestino.
Las declaraciones de la campaña de Obama sobre la edición se han balanceado, no eliminando una solución según lo contorneado arriba, y en un estilo que reflejaba apenas cómo es crucial es la edición. La implicación de los E.E.U.U. es condición indispensable para una paz Árabe-Israelí duradera. Obama debe abordar el problema tan pronto como él entre en la casa blanca, no espera hasta los días de disminución de su término. Hay una necesidad urgente de disipar la impresión extensa que el proceso de la paz es un morass interminable.
Si Obama aborda la necesidad del cambio en el Oriente Medio, en Turquía él encontrará a socio verdadero que apoyará y hará una pausa firmemente esta empresa noble. Esto ampliaría grandemente los horizontes para la amistad y la cooperación entre los dos países.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
El *Haluk Özdalga es miembro del parlamento del partido de AK.
Dove dovrebbe Obama iniziare il cambiamento nella politica degli Stati Uniti nel Medio Oriente?
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Da HALUK ÖZDALGA*
la gestione di Bush sta avvicinandosi ai relativi giorni finali nel disappunto dire in tutte le zone. Nei rapporti internazionali, è un guasto enorme ritenuto il più severamente in Medio Oriente più grande, una zona di preoccupazione diretta per la Turchia. La singola motivazione più importante per questo fiasco grande è la dominazione quasi totale del Presidente degli Stati Uniti George W. Politica straniera del Bush dal programma e dai personali politici dei neoconservatives, particolarmente dopo 9/11.
dovuto una serie di guasti apparenti di politica e di alcuni scandali personali, la loro influenza ha declinato di in ritardo, ma l'influenza dei neocons sopra la gestione certamente continuerà fino al giorno ultimo.
Le viste dei neocons, che in Europa più esattamente sarebbero denominati della destra estremo, possono riassumersi come segue: Con la conclusione della guerra fredda, gli Stati Uniti sono il solo superpower restante e quindi devono intraprendere la responsabilità di condurre il mondo. In tal modo, il relativo attrezzo più importante e più credibile sarà i relativi militari unrivalled potrebbe. La latta degli Stati Uniti e deve comportarsi uniforme prima che una minaccia sia imminente, colpisce a e distrugge i relativi avversari (la dottrina di prelazione) ed interviene single-handedly in qualsiasi parte del globo in cui ha avuto bisogno di (la dottrina di ag indipendentemente).
È spaventoso vedere come la centrale il culto di alimentazione militare è all'ideologia del neocon, che pretende di condurre il mondo. Secondo William Kristol, un neocon superiore che si è consultato per il presidente Bush, un problema di base le facce degli Stati Uniti nel Medio Oriente è come la relativa gente non riesce a levarsi in piedi nel awe di alimentazione degli Stati Uniti. L'istituto americano di impresa, condurre dei neocons pensa il carro armato, persino ha studiato i sensi promuovere tale awe. Possiamo ricordarci di come quando gli Stati Uniti hanno cominciato il bombardamento Bagdad nel marzo 2003, il funzionamento era “scossa ed awe dubbed.„ Non era certamente comandanti del campo, eccitati dall'alimentazione distruttiva delle loro armi, che hanno coniato il nome; piuttosto, è stato selezionato chiaramente conformemente alla comprensione del neocon di come gli Stati Uniti dovrebbero condurre il mondo.
La guerra globale con terrore, basato quasi solamente su alimentazione militare nuda, si è conclusa sui terroristi attuali d'ispirazione e sulconsigliare all'allevamento dei nuovi. Le stesse politiche hanno messo i freni su democratization dei paesi regionali ed effettivamente emboldened loro per prendere una linea più dura e più autoritaria. Il re giovane del Giordano ora è più autoritario di suo padre ritardato. Hosni Mubarak, presidente octogenarian dell'Egitto, ora colpisce molto più duro prima ai suoi avversari. Un governo israeliano dopo che un altro sembri dimenticare la formula “di terra-per-pace„ ed ora cerca di ottenere soltanto la gente palestinese sulle loro ginocchia. Quasi tutto i neocons giocato a destra nelle mani dei radicali iraniani, con Mahmoud Ahmadinejad che conduce la loro truppa rinforzata. E se i nuovi dictators compaiono in Irak, Afghanistan o nelle zone dei paesi devastanti dalle politiche del neocon, i regimi più ruthless che quei che abbiano scopato da parte dovrebbero venire come nessuna sorpresa.
Nel riassunto, le realtà attuali di Medio Oriente più grande sono un parody della visione messa avanti da Bush ed il suo cerchio. La regione è come una zona geopolitica di disastro. Nessun problema principale sta muovendosi verso risoluzione, ma preferibilmente quasi tutti sono nella figura più difettosa che quando Bush ha preso l'ufficio. Tale è la regione dove il presidente eletto Barack Obama affronterà gli aspetti politici stranieri più challenging che minacciano la pace del mondo.
Ci è ogni motivo prevedere un cambiamento nei locali stessi della politica internazionale degli Stati Uniti verso meno azione unilaterale e cooperazione più multilaterale; verso forza meno militare e la più diplomazia e verso meno alimentazione-ha basato, difficoltà di cowboy-stile rapidamente e verso più dialogo che cerca le soluzioni di lunga durata.
L'Iran
I favori di Obama dirigono i colloqui con gli avversari dei tutti gli Stati Uniti. Oppone l'Iran nucleare e sosterrà tutti i mezzi per impedirlo, ma in primo luogo crede nel vasto uso della diplomazia, compreso le sanzioni complete. L'edizione dell'Iran probabilmente raggiungerà una nuova fase durante il primo termine del Obama: O l'Iran terminerà volontariamente il relativo percorso verso produrre le armi nucleari, oppure affronterà l'azione militare; altrimenti, effettuerà la relativa prima prova nucleare un certo tempo nel corso dei quattro anni futuri e farà parte del randello nucleare.
Neppure un colpo militare garantirebbe l'Iran non nucleare. L'Iran in possesso delle armi nucleari ha potuto limitare la stanza di manovramento strategica della Turchia nella regione ed aumentare la relativa dipendenza dagli Stati Uniti. In quel caso, se è poco disposto da essere un ostaggio strategico ad un altro paese, persino un alleato vicino, Turchia dovrebbe prendere alcune decisioni dure. Ulteriormente, dovremmo considerare che, senza riguardo al regime attuale del Tehran, il rapprochement o persino la cooperazione Noi-Iraniano non può essere eliminata per sempre.
Irak
Sulla traccia di campagna, Obama ha detto che la maggior parte delle truppe degli Stati Uniti in Irak rientrerebbero a casa in 16 mesi e che questo orario potrebbe essere registrato secondo le informazioni lui ottiene come presidente, ma che comunque non ci sarebbero basi permanente degli Stati Uniti su terreno iracheno. L'edizione di Irak è stata dibattuta ferocemente durante la campagna, con entrambi i candidati che mettono a fuoco sulla sincronizzazione dei ritiri della truppa.
Ma per il morass iracheno generato tramite l'invasione degli Stati Uniti, l'edizione critica non è così tanto quanto tempo prende per portare le truppe a casa, ma trovando un senso costruire un Iracheno possibile dichiari. Dal giorno uno dell'invasione, la politica dell'alimentazione d'occupazione degli Stati Uniti non è stata di promuovere la riconciliazione nazionale fra i molti gruppi iracheni per aprire la strada per un possibile dichiara, ma al contrario, per sabotarla. Quando gli Stati Uniti scoperti subito dopo l'invasione che la gente irachena non greet loro con i fiori poichè alcuni neocons ingenuo avevano predetto, esso in primo luogo hanno provato a cooperare con i gruppi di Shiite. Mentre la violenza ha intensificato e gli Stati Uniti hanno trovato il paese ungovernable, seguente si sono girati verso i gruppi di Sunni. Più recentemente gli Stati Uniti hanno cambiato ancora le tattiche per impiegare i capi tribali ai grassroots a livello, che hanno avuti un effetto soltanto sulle piccole zone o sui villaggi e persino stanno pagando a warlords $360 un mese ogni insurgent che munito possono portare il poll. Sulle chiamate recenti, Bush ha incontrato alcuni capi tribali per consigliare loro.
Il risultato più probabile di un ritiro finale della truppa in tali circostanze è più o meno chiaro: ci sarà una lotta di tutti contro tutti, compreso le varie fazioni curde, di Shiite e di Sunni, forze tribali, jihadists stranieri principalmente controllati da Al-Qaeda e warlords unruly, in un mezzo liquefatto di guerra dove tutti i partiti rapidamente e costantemente alleanze del cambiamento. Per evitare una tal catastrofe, un programma nazionale completo di riconciliazione deve essere messo in funzione, sostenuto dalle Nazioni Unite e che cosa paesi possono contribuire significativamente ed accoppiato con un programma di sviluppo forte. Il ritiro della truppa degli Stati Uniti dovrebbe essere coordinato ad un tal programma.
L'edizione più critica nella nostra pace minacciosa di regione, una che deve essere indirizzata urgentemente, è chiaramente il conflitto dell'Israeliano-Arabo. Più specificamente, una pace durevole e giusta fra l'Israele ed i relativi vicini arabi sulle tre parti anteriori del Palestine, la Siria ed il Libano non deve soffrire più ulteriormente fa ritardare. È duro immaginare un'edizione migliore affinchè Obama cominci il cambiamento che abbiamo bisogno di. Oltre che i benefici diretti porterebbe all'israeliano, palestinese, siriano e la gente libanese, là è altro sviluppo che potrebbe fare più per ridurre i tensionamenti su praticamente tutti gli altri edizioni e conflitti spinosi, compreso i problemi dell'Afghanistan, dell'Iran e di Irak, così come il sostegno del taglio terrorismo.
Un vantaggio Obama ha è che prenderà l'ufficio ad un momento in cui il conflitto dell'Israele-Arabo è ad un picco tuttavia la pace è attuale vicino. Siamo ad uno dei momenti più vicini a pace perché, nonostante molte edizioni insolute complesse, le colonne di una pace giusta e durevole più o meno sono conosciute: un abbraccio palestinese unificato sia Fatah che Hamas della casa, così formando un socio certo per le trattative e la pace; il riconoscimento dell'Israele e di assicurazione della relativa esistenza pacifica; la rinuncia della violenza; il ritiro dell'Israele ai bordi pre-1967 nelle altezze di Golan e la Riva a Ovest e l'istituzione di un Palestinese dichiarano con Gerusalemme orientale come relativa vita capitale nella pace con l'Israele. Infatti, nessun meno un hawk che il Primo Ministro israeliano Ehud Olmert recentemente ha suggerito che la pace è possibile con i bordi pre-1967 e Gerusalemme orientale come il capitale palestinese.
Le dichiarazione di campagna del Obama sull'edizione sono state equilibrate, non eliminanti una soluzione come descritte sopra ed in uno stile che riflette appena quanto cruciale l'edizione è. La partecipazione degli Stati Uniti è condizione indispensabile per una pace Arabo-Israeliana durevole. Obama dovrebbe affrontare il problema non appena entra nella Casa Bianca, non attesa fino ai giorni waning del suo termine. Ci è una necessità urgente di dissipare l'impressione diffusa che il processo di pace è un morass senza fine.
Se Obama affronta l'esigenza di cambiamento nel Medio Oriente, in Turchia troverà un socio allineare che sosterrà e steadfastly farà una pausa questa impresa nobile. Ciò notevolmente espanderebbe gli orizzonti per amicizia e la cooperazione fra i due paesi.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
Il *Haluk Özdalga è un parlamentare dal partito di AK.
Wo sollte Obama die änderung in der US Politik im Mittleren Osten beginnen?
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Durch HALUK ÖZDALGA*
nähert sich die Bush Leitung seinen abschließenden Tagen in der entsetzlichen Enttäuschung in allen Bereichen. In den internationalen Relationen ist es ein sehr großer Ausfall, der am strengsten in den grösseren Mittlere Osten, ein Bereich des direkten Interesses für die Türkei geglaubt wird. Der einzelne wichtigste Grund für dieses große Fiasko ist die fast Gesamtherrschaft des US Präsidenten George W. Bushs fremde Politik durch das politische Programm und das Personal der neoconservatives, besonders nach 9/11.
Wegen einer Reihe offensichtlicher Politikausfälle und einiger persönlicher Skandale, ist ihr Einfluß von spät gesunken, aber der Einfluß der neocons über der Leitung fährt sicher bis den allerletzten Tag fort.
Die Ansichten der neocons, die in Europa genauer rechtsextrem genannt würden, können aufsummiert werden, wie folgt: Mit dem Ende des kalten Krieges, sind die US der alleinige restliche Superpower, und folglich muß er auf der Verantwortlichkeit des Führens der Welt nehmen. Wenn es so tut, ist sein wichtigstes und zuverlässigstes Werkzeug sein unrivalled Militär konnte. Die US Dose und muß gleichmäßig fungieren, bevor eine Drohung unmittelbar drohend ist, anschlagen an und zerstören seine Gegner (die Vorkauflehre) und eingreifen single-handedly in irgendein Teil der Kugel, in der sie benötigt hat (die es allein machen Lehre).
Es ist erschreckend, zu sehen, wie Zentrale die Anbetung der militärischen Energie zur neocon Ideologie ist, die behauptet, die Welt zu führen. Entsprechend William Kristol, ist ein oberes neocon, das für Präsidenten Bush beraten hat, ein grundlegendes Problem die US Gesichter im Mittleren Osten, wie seine Leute im Awe der US Energie stehen nicht können. Das amerikanische Unternehmen-Institut, das Führen der neocons denken Behälter, hat studiert sogar Weisen, solchen Awe zu fördern. Wir können uns erinnern, an wie, als die US Bombardierung Baghdad im März 2003 anfingen, der Betrieb war betitelter „Schlag und Awe.“ Er war, zweifellos nicht die Kommandanten, thrilled durch die zerstörende Energie ihrer Waffen aufzufangen, die den Namen prägten; eher wurde es offenbar in übereinstimmung mit dem neocon Verständnis vorgewählt von, wie die US die Welt führen sollten.
Der globale Krieg auf dem Terror, fast nur basiert auf blanker militärischer Energie, hat herauf anspornende anwesende Terroristen und die Anregung des Züchtens von Neuen beendet. Die gleichen politischen Richtlinien setzten die Bremsen auf Demokratisierung der regionalen Länder und ermutigten sie in der Tat, um eine härtere, autoritärere Linie zu nehmen. Jordaniens junger König ist jetzt autoritärer als seiner später Vater. Hosni Mubarak, Ägyptens octogenarian Präsident, schlägt jetzt an seinen Konkurrenten viel stark als vorher an. Eine israelische Regierung, nachdem andere scheint, die „Land-fürfriedens“ Formel vergessen zu haben und sucht jetzt, die palästinensischen Leute auf ihren Knien nur zu erhalten. Fast alles die neocons gespielt nach rechts in die Hände der iranischen Radikale, mit Mahmoud Ahmadinejad, das ihre verstärkten Rank führt. Und wenn neue Diktatoren im Irak, Afghanistan oder in den Bereichen der Länder erscheinen, die durch neocon politische Richtlinien verwüstet werden, sollten unbarmherzigere Regime als die, die sie fegten als keine überraschung beiseite, kommen.
In Kürze sind die anwesenden Wirklichkeiten des grösseren Mittlere Ostens eine Parodie des Anblicks, der weiter von Bush gesetzt wird und sein Kreis. Die Region ist wie eine geopolitische Unfallzone. Kein Hauptschwierigkeit bewegt in Richtung zur Auflösung, aber anstatt sind fast alle in der schlechteren Form als, als Bush Amt übernahm. So ist die Region, in der gewählter Präsident Barack Obama die schwierigsten fremden politischen Streitpunkte gegenüberstellt, die Weltfrieden bedrohen.
Es gibt jeden Grund, eine änderung in der Voraussetzung US der internationalen Politik in Richtung in Richtung weniger einseitiger Tätigkeit und zu vielseitigerer Mitarbeit zu erwarten; in Richtung zur weniger militärischen Macht und zu mehr Diplomatie und in Richtung in Richtung weniger schnell Energie-gegründet, Cowboyart zu den Verlegenheiten und in Richtung zu mehr Dialog, der langfristige Lösungen sucht.
Der Iran
Obama Bevorzugungen verweisen Gespräche mit Gegnern aller US. Er setzt dem Kerniran entgegen und wird alle Mittel stützen, ihn zu verhindern, aber er glaubt zuerst an den umfangreichen Gebrauch von Diplomatie, einschließlich komplette Sanktionen. Die der Iran Ausgabe erreicht vermutlich eine neue Phase während Obamas der ersten Zeitdauer: Entweder der Iran beendet freiwillig seinen Weg in Richtung zum Produzieren der Kernwaffen, oder sonst stellt er militärische Tätigkeit gegenüber; andernfalls leitet es seinen ersten Kerntest einige Zeit über den folgenden vier Jahren und verbindet die Kernverein.
Nicht glätten Sie einen militärischen Schlag würde garantieren dem nicht nuklearen Iran. Der Iran im Besitz der Kernwaffen konnte der Türkei strategischen manövrierenden Raum in der Region begrenzen und seine Abhängigkeit auf den US erhöhen. In diesem Fall wenn es abgeneigt ist, eine strategische Geisel zu einem anderen Land zu sein, sogar würde ein naher Verbündeter, die Türkei einige haltbare Entscheidungen treffen müssen. Zusätzlich sollten wir bedenken, daß, unabhängig davon Tehrans anwesendes Regime, Uns-Iranische Annäherung oder sogar Mitarbeit nicht für immer durchgestrichen werden können.
Der Irak
Auf der Kampagne Spur sagte Obama, daß die meisten US Truppen im Irak nach Hause innerhalb 16 Monate kommen würden und daß dieser Zeitplan abhängig von den Informationen justiert werden könnte, er als Präsident erhält, aber daß auf jeden Fall es keine dauerhaften US Unterseiten auf irakischem Boden geben würde. Die der Irak Ausgabe wurde wütend während der Kampagne debattiert, wenn beide Anwärter auf das TIMING konzentrieren, der Truppezurücknahmen.
Aber für den irakischen Morast, der durch die US Invasion hergestellt wird, ist die kritische Ausgabe nicht soviel, wie lang sie nimmt, um die Truppen nach Hause zu holen, aber, eine Weise finden, einen entwicklungsfähigen irakischen Zustand zu errichten. Von Tag einer der Invasion, ist die Politik der besetzenden US Energie nicht, nationale Versöhnung unter den vielen irakischen Gruppen zu fördern gewesen, um die Weise für einen entwicklungsfähigen Zustand, aber auf dem Gegenteil zu pflastern, es zu sabotieren. Als die US, die kurz nach der Invasion entdeckt wurden, daß die irakischen Leute sie nicht mit Blumen grüßten, da etwas neocons naiv vorausgesagt hatten, es zuerst versuchten, mit Shiite Gruppen zusammenzuarbeiten. Während die Gewalttätigkeit sich entwickelte und die US das Land ungovernable fanden, folgend wendete er an Sunni Gruppen. Vor kurzem änderten die US Taktiken wieder, um Stammes- Führer an der Basis gleich zu beschäftigen, die eine Auswirkung nur auf kleine Bereiche oder Dörfer gehabt hat, und haben sogar Kriegsherren $360 einen Monat für jeden bewaffneten Rebellen gezahlt, den sie inch holen können. Auf neuen Besuchen traf Bush einige Stammes- Führer, um sie anzuregen.
Das most likely Resultat einer etwaigen Truppezurücknahme unter solchen Umständen ist mehr oder weniger klar: es einen Kampf von allen gegen alle, einschließlich die verschiedenen kurdischen, Shiite und Sunni Parteien, Stammes- Kräfte, die fremden jihadists gibt, die meistens durch Al-Qaeda gesteuert werden und unruly Kriegsherren, in einem verflüssigten Mittel der Kriegsführung in der alle Parteien schnell und ständig änderung Bündnisse. Um solch eine Katastrophe zu vermeiden, muß ein kompletter nationaler Versöhnungplan in den Betrieb gesetzt werden, gestützt worden durch die Nationen und was Länder erheblich beitragen können und verbunden mit einem starken Entwicklungsprogramm. US Truppezurücknahme sollte zu solch einem Plan koordiniert werden.
Die kritischste Ausgabe in unserem bedrohenden Frieden der Region, einer, der dringend adressiert werden muß, ist offenbar der Israelisch-Araber Konflikt. Spezifischer, darf ein dauerhafter und gerechter Frieden zwischen Israel und seinen arabischen Nachbarn auf den drei Frontseiten von Palästina, Syrien und dem Libanon nicht leiden verzögert weiter. Es ist hart, sich eine bessere Ausgabe vorzustellen, damit Obama die änderung anfängt, die wir benötigen. Zusätzlich zum direkten Nutzen würde es zum israelischen holen, palästinensisch, syrisch und libanesische Völker, dort sind keine andere Entwicklung, die mehr tun könnte, um Spannungen auf praktisch allen anderen dornigen Ausgaben und Konflikten, einschließlich die Afghanistan, der Iran und der Irak Probleme zu verringern, sowie Schnittunterstützung für Terrorismus.
Ein Vorteil Obama hat ist, daß er Amt an einem Moment übernimmt, als der Israel-Araber Konflikt an einer Spitze ist, dennoch Frieden nahes zur Hand ist. Wir sind bei einem der Momente, die zum Frieden am nähsten sind, weil, trotz vieler komplizierter ungelöster Ausgaben, die Pfosten eines gerechten und dauerhaften Friedens mehr oder weniger bekannt: ein vereinheitlichtes palästinensisches Hausumfassen Fatah und Hamas, einen zuverlässigen Partner für Vermittlungen und Frieden so bildend; die Anerkennung von Israel und von Sichern seines ruhigen Bestehens; die Ablehnung der Gewalttätigkeit; die Zurücknahme von Israel zu den Rändern pre-1967 in den Golanhöhen und die West Bank und die Einrichtung eines palästinensischen Zustandes mit Ostjerusalem als seinem Hauptleben im Frieden mit Israel. Tatsächlich schlug kein weniger ein Falke als israelischer Premierminister Ehud Olmert vor kurzem vor, daß Frieden mit den Rändern pre-1967 und dem Ostjerusalem als das palästinensische Kapital möglich ist.
Die Aussagen Kampagne Obamas auf der Ausgabe sind ausgeglichen worden und eine Lösung durchgestrichen nicht, wie und in einer Art oben umrissen, die reflektiert, gerade wie entscheidend die Ausgabe ist. US Miteinbeziehung ist notwendige Vorraussetzung für einen dauerhaften Araber-Israelischen Frieden. Obama sollte das Problem, sobald er das Weiße Haus, betritt nicht Wartezeit anpacken bis die abnehmenden Tage seiner Bezeichnung. Es gibt ein dringendes Bedürfnis, den weitverbreiteten Eindruck zu zerstreuen, daß der Friedensprozeß ein immerwährender Morast ist.
Wenn Obama die Notwendigkeit an der änderung im Mittlere Osten anpackt, in der Türkei findet er einen zutreffenden Partner, der stützt und unerschütterlich dieses vortreffliche Wagnis bereitsteht. Dieses würde groß die Horizonte für Freundschaft und Mitarbeit zwischen die zwei Länder erweitern.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
*Haluk Özdalga ist ein Parlamentsmitglied von der AK Partei.
Onde deve Obama começar a mudança na política dos E.U. no Mideast?
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Por HALUK ÖZDALGA*
a administração de Bush está aproximando seus dias finais no desapontamento dire em todas as áreas. Em relações internacionais, é uma falha enorme sentida o mais severamente no leste médio mais grande, uma área de interesse direto para Turquia. A única razão a mais importante para este fiasco grande é o domination quase total do presidente George W. dos E.U. Política extrangeira de Bush pelo programa e pelo pessoal políticos dos neoconservatives, especialmente após 9/11.
Devido a uma série de falhas aparentes da política e de alguns scandals pessoais, sua influência declinou de tarde, mas a influência dos neocons sobre a administração continuará certamente até o dia muito último.
As vistas dos neocons, que em Europa seriam chamados mais exatamente right-wing extremo, podem ser resumidas como segue: Com o fim da guerra fria, os E.U. são o único superpower restante, e conseqüentemente devem fazer exame na responsabilidade de conduzir ao mundo. Em fazer assim, sua ferramenta mais importante e mais segura será suas forças armadas unrivalled pôde. A lata dos E.U. e deve agir uniforme antes que uma ameaça esteja imminent, golpeia em e destrói seus adversários (a doutrina do preemption) e intervem single-handedly em qualquer parte do globo onde necessitou (a doutrina do go-it-alone).
É frightening ver como a central a adoração do poder militar é ao ideology do neocon, que purports conduzir ao mundo. De acordo com William Kristol, um neocon superior que consulte para o presidente Bush, um problema básico as caras dos E.U. no Mideast é como seus povos não estão no awe do poder dos E.U. O instituto americano da empresa, conduzir dos neocons pensa do tanque, estudou mesmo maneiras promover tal awe. Nós podemos recordar como quando os E.U. começaram o bombardeio Bagdade em março 2003, a operação era “choque e awe dubbed.” Não era certamente comandantes do campo, excitados pelo poder destrutivo de suas armas, que inventaram o nome; rather, foi selecionado claramente no conformity com a compreensão do neocon de como os E.U. devem conduzir ao mundo.
A guerra global no terror, baseado quase unicamente no poder militar despido, terminou acima dos terroristas atuais inspirando e de incentivar produzir dos novos. As mesmas políticas puseram os freios sobre o democratization dos países regionais e emboldened certamente os para fazer exame de uma linha mais dura, mais authoritarian. O rei novo de Jordão é agora mais authoritarian do que his pai atrasado. Hosni Mubarak, presidente octogenarian de Egipto, golpeia agora em seus oponentes muito mais duramente do que antes. Um governo Israeli depois que outro parece se ter esquecido da fórmula da “terra-para-paz”, e procura agora começar somente os povos Palestinian em seus joelhos. Quase tudo os neocons jogado para a direita nas mãos de radicais Iranian, com Mahmoud Ahmadinejad que conduz a seus Rank strengthened. E se os ditadores novos aparecerem em Iraq, Afeganistão ou nas áreas de países devastated por políticas do neocon, os regimes mais ruthless do que esses que varreram de lado devem vir como nenhuma surpresa.
No sumário, as realidades atuais do leste médio mais grande são um parody da visão posta adiante por Bush e seu círculo. A região é como um geo - zona política do disastre. Nenhum problema principal está movendo-se para a definição, mas preferivelmente quase todos estão em uma forma mais má do que quando Bush fêz exame do escritório. Tal é a região onde o President-elect Barack Obama enfrentará as edições de política extrangeira as mais challenging que ameaçam a paz do mundo.
Há cada razão esperar uma mudança na premissa very da política internacional dos E.U. para menos ação unilateral e cooperação mais multilateral; para o poder mais menos militar e o mais diplomacy e para menos poder-baseados, reparos do vaqueiro-estilo rapidamente e para mais diálogo que procura soluções a longo prazo.
Irã
Os favores de Obama dirigem conversas com os adversários de todos os E.U. Opõe um Irã nuclear e suportará todos os meios impedi-lo, mas acredita primeiramente no uso extensivo do diplomacy, including sanctions detalhados. A edição de Irã alcançará provavelmente uma fase nova durante o primeiro termo de Obama: Ou Irã terminará voluntàriamente seu trajeto para produzir armas nucleares, ou outro enfrentará a ação militar; se não, conduzirá seu primeiro teste nuclear alguma hora sobre os quatro anos seguintes e juntará o clube nuclear.
Não nivele uma batida militar garantiria um Irã non-nuclear. Um Irã na possessão de armas nucleares podia limitar o quarto manobrando estratégico de Turquia na região e aumentar sua dependência nos E.U. Nesse caso, se fosse unwilling ser um refém estratégico a um outro país, mesmo um aliado próximo, Turquia teria que fazer algumas decisões resistentes. Adicionalmente, nós devemos ter que, não obstante o regime atual de Tehran, o rapprochement ou mesmo a cooperação Nos-Iranian não podem ser governados para fora para sempre.
Iraq
Na fuga da campanha, Obama disse que a maioria de tropas dos E.U. em Iraq viriam para casa dentro de 16 meses e que este timetable poderia ser ajustado dependendo da informação ele começa como o presidente, mas que em todo o caso não haveria nenhuma base permanente dos E.U. no solo Iraqi. A edição de Iraq foi debatida ferozmente durante a campanha, com ambos os candidatos que focalizam no sincronismo de retiradas da tropa.
Mas para o morass Iraqi criado pela invasão dos E.U., a edição crítica não é tanto quanto tempo faz exame para trazer para casa as tropas, mas encontrando uma maneira construir um estado Iraqi viable. Do dia um da invasão, a política do poder ocupando dos E.U. não foi promover o reconciliation nacional entre muitos grupos Iraqi para pavimentar a maneira para um estado viable, mas no contrário, sabotage o. Quando os E.U. descobertos logo depois que a invasão que os povos Iraqi não os cumprimentaram com flores porque alguns neocons tinham predito ingènua, ele tentou primeiramente cooperar com os grupos de Shiite. Enquanto a violência escalou e os E.U. encontraram o país ungovernable, seguinte giraram para grupos de Sunni. Mais recentemente os E.U. mudaram táticas outra vez para empregar ao nível líderes tribais nos grassroots, que tiveram um impacto somente em áreas pequenas ou em vilas, e têm pagado mesmo aos warlords $360 um mês por cada insurgent que armado podem trazer dentro. Em visitas recentes, Bush encontrou-se com com alguns líderes tribais para incentivá-los.
O resultado mais provável de uma retirada eventual da tropa sob tais circunstâncias está mais ou mais menos desobstruído: haverá uma luta de tudo de encontro a tudo, including os vários factions Kurdish, de Shiite e de Sunni, forças tribais, jihadists extrangeiros controlados na maior parte pelo al-Qaeda e warlords unruly, em um meio liquefied da guerra onde todos os partidos rapidamente e constantemente alliances da mudança. Para evitar tal catastrophe, uma planta nacional detalhada do reconciliation deve ser posta na operação, suportada pelas nações unidas e o que países podem significativamente contribuir e acoplado com um programa de desenvolvimento forte. A retirada da tropa dos E.U. deve ser coordenada a tal planta.
A edição a mais crítica em nossa paz ameaçando da região, uma que deve urgente ser dirigida, é claramente o conflito do Israeli-Árabe. Mais especificamente, uma paz durável e equitable entre Israel e seus vizinhos árabes nas três partes dianteiras de Palestina, Syria e Líbano não deve sofrer atrasa mais mais. É duro imaginar uma edição melhor para que Obama comece a mudança que nós necessitamos. Além aos benefícios diretos traria ao Israeli, Palestinian, Syrian e os povos Lebanese, lá não são nenhum outro desenvolvimento que poderia fazer mais para reduzir tensões em praticamente todas as outros edições e conflitos thorny, including os problemas de Afeganistão, de Irã, e de Iraq, as well as a sustentação do corte para o terrorismo.
Uma vantagem Obama tem é que fará exame do escritório em um momento em que o conflito do Israel-Árabe estiver em um pico contudo a paz é próxima na mão. Nós estamos em um dos momentos os mais próximos à paz porque, apesar de muitas edições não resolvidas complexas, as colunas de uma paz equitable e durável são sabidas mais ou mais menos: embracing Palestinian unified Fatah e Hamas da casa, assim dando forma a um sócio de confiança para negociações e paz; o recognition de Israel e de fixar sua existência calma; o renunciation da violência; a retirada de Israel às beiras pre-1967 nas alturas de Golan e o banco ocidental e o estabelecimento de um estado Palestinian com Jerusalem do leste como sua vida importanta na paz com Israel. No fato, nenhuma menos um falcão do que o ministro principal Israeli Ehud Olmert sugeriu recentemente que a paz é possível com as beiras pre-1967 e o Jerusalem do leste como o capital Palestinian.
As indicações da campanha de Obama na edição foram balançadas, não governando para fora uma solução como esboçadas acima, e em um estilo que reflete apenas como crucial a edição é. A participação dos E.U. é seno - qua - non para uma paz Árabe-Israeli durável. Obama deve tackle o problema assim que entrar na casa branca, não espera até os dias waning de seu termo. Há uma necessidade urgente dispel a impressão difundida que o processo da paz é um morass never-ending.
Se Obama tackles a necessidade para a mudança em o Oriente Médio, em Turquia encontrará um sócio verdadeiro que suporte e esteja steadfastly por este risco nobre. Isto expandiria extremamente os horizontes para o friendship e a cooperação entre os dois países.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
O *Haluk Özdalga é um membro de Parliament do partido de AK.
Var bör Obama starta ändringen i US-politik i Mideasten?
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Vid HALUK ÖZDALGA*
att närma sig den Bush administrationen dess finaldagar i förfärliga områden för besvikelse sammanlagt. I landskampförbindelse är det ett enormt fel klädde med filt strängast i den mer stora Mellanösten, ett område av riktar bekymmer för Turkiet. Den viktigaste singeln resonerar för detta stora fiasko är den nästan sammanlagda dominansen av US-presidenten George W. Bush utrikespolitik av det politiska programet och personalerna av neoconservativesna, speciellt efter 9/11.
Tack vare har en serie av påtagliga politikfel och några personliga skandaler, deras påverkan gått ned av sent, men neocons'nas påverkan över den ska administrationen fortsätter säkert till den very sist dagen.
Beskådar av neoconsna, som i Europa skulle kallas exaktare den right-wing ytterligheten, kan summeds upp som följer: Med avsluta av kalla kriget är USEN den resterande superpoweren för sula, och därför måste den ta på ansvaret av att leda världen. I att göra så, bearbetar dess viktigast och dependable ska är dess unrivalled militära styrka. Us-canen och måste agera för även ett hot är förestående, slår på och förstör dess adversaries (förköpdoktrinen) och ingriper single-handedly i någon del av jordklotet var den har behövt (go-it-alonedoktrinen).
Det är skrämma att se hur centralen som dyrkanen av militären driver är till neoconideologin, som purports att leda världen. Enligt William Kristol, är en bästa neocon, som har konsulterat för presidenten Bush, ett grundläggande problem som USEN vänder mot i Mideasten, hur dess folk missar för att stå i awe av US driver. Amerikanföretaginstitutet, neocons'nas ledande expertmöte, har även utstuderad väg att vårda sådan awe. Vi kan minnas hur, då USEN började bombningen Baghdad i mars 2003, funktionen dubbades ”chockar och awe.”, Den var bestämt inte att sätta in commanders som hänfördes av det destruktivt, driver av deras vapen, som myntade det känt; ganska var det klart utvalt i konformism med neoconöverenskommelsen av hur USEN bör leda världen.
De globala kriger på skräcken som baseras på naken militär, driver, har avslutat nästan endast upp inspireras närvarande terrorister och uppmuntran aveln av nya. Den samma politiken sätter bromsar på regionala länders demokratisering, och sannerligen emboldened dem som tar ett mer hård, fodrar mer auktoritär person. Jordanien barnkonungen är nu mer auktoritär än his den sena fadern. Hosni Mubarak Egypten octogenarian president, slår nu på hans motståndarear mycket mer hård än för. En israelisk regering, efter another har verkat för att ha glömt ”denfred” formeln och nu sökanden endast för att få det palestinska folket på deras knä. Nästan allt som neoconsna lekt rätt in i, räcker av iranska radikaler, med Mahmoud Ahmadinejad som leder förstärkt deras, rangordnar. Och om nya diktatorer syns i Irak, skövlade Afghanistan eller i områden av länder vid neoconpolitik, mer hänsynslös styren, än de som de sopade åt sidan, bör komma som ingen överrrakning.
I sammandrag är de närvarande verklighetarna av den mer stora Mellanösten en parodi av visionen som framåt sätts av Bush, och his cirklar. Regionen är lik en geo - den politiska katastrofen zonplanerar. Inget ha som huvudämne problemet är röra in mot upplösning, men i stället nästan alla är i värre formar än, då Bush tog kontoret. Sådan är regionen var President-elect Barack ska Obama vänder mot den mest utmana utrikespolitiken utfärdar att hota världsfred.
Det finns varje resonerar för att förvänta en ändring i mycket nämna först av US-landskamppolitik in mot mindre ensidig handling och mer flersidig samarbete; cowboy-utforma snabba knipor och in mot mer föra dialog sökande långsiktiga lösningar in mot mindre militär styrka och mer diplomati och in mot mer få driva-baserat.
Iran
Obama favörer riktar samtal med alla av USS adversaries. Han motsätter en kärn- Iran och ska service allt hjälpmedel för att förhindra den, men han tror först i det omfattande bruket av diplomati, inklusive omfattande sanktioner. Iran utfärdar ska antagligen räckvidd som ett nytt arrangerar gradvis under Obamas benämner först: Endera Iran som frivilligt ska, avslutar dess bana in mot att producera kärnvapen, eller annat ska den vänder mot militär handling; annorlunda ska det uppförande som dess första kärn- testar någon tid över de nästa fyra åren och sammanfogar den kärn- klubban.
Inte ens en militärt slag skulle garanti en non-nuclear Iran. En Iran i besittning av kärnvapen kunde begränsa Turkiet strategiska manövrera rum i regionen och förhöjningen dess beroende på USEN. Isåfall om det är ovilligt att vara en strategisk gisslan till ett annat land, även måste en nära bundsförvant, den skulle kalkonen att göra några tuffa beslut. Dessutom bör vi uthärda i åtanke att, utan hänsyn till Tehrans närvarande styre, US-Iranier förnyat närmande eller även samarbete inte kan vara den härskade ut för evigt.
Irak
På kampanjvägen sade Obama att mest US-soldater i skulle Irak kommer hem inom 16 månader och, att detta schema kunde justeras beroende av informationen honom får som president, men, att i något skulle fall det finns, smutsar inga permanentUS-baser på irakier. Irak utfärdar debatterades häftigt under aktionen, med båda kandidater som fokuserar på tajmingen av soldattillbakadragande.
Men för den irakiska morassen som skapas av US-invasionen, utfärdar de kritiska, är inte så mycket, hur långt den tar för att komma med soldaterna hem, men finna a långt till byggande en statlig livsduglig irakier. Från dag en av invasionen driver har politiken av den upptagande USEN inte varit att främja medborgareförsoning bland de många irakiska grupperna för att stenlägga långt för ett livsdugligt påstår, men tvärtom, för att sabotera det. När USEN som kort upptäcks, efter invasionen, som det irakiska folket inte hälsade dem med blommor, som några neocons naively hade naively förutsagt, det försökte först att samarbeta med Shiite grupper. Som våld eskalerade, och USNA grundar det ungovernable landet, nästa vände den till Sunni grupper. För en tid sedan jämnar betalat har de US ändrande taktik igen som använder stam- ledare på gräsrötterna, som har haft en få effekt endast på lilla områden eller byar, och även krigsherrear $360 en månad för varje beväpnad revoltör som de kan komma med in. På nya besök mötte Bush med några stam- ledare för att uppmuntra dem.
Det mest rimliga resultatet av en slutligen soldattillbakadragande under sådan omständigheter är mer eller mindre frikänd: det ska finns ett slagsmål allra mot alla, däribland de olika Kurdish, Shiite och Sunni fraktionerna, stam- styrkor, utländska jihadists som kontrolleras mestadels av al-Qaeda, och ostyriga krigsherrear, i ett liquefied medel av krig var alla partier swiftly och constantly ändringsallianser. För att undvika en sådan katastrof, måste en omfattande medborgare som försoning planerar, sättas in i funktionen som stöttas av Förenta nationen, och allt vad länder kan markant bidra och, kopplat ihop med ett starkt utvecklingsprogram. Us-soldattillbakadragande bör koordineras till en sådan planera.
De mest kritisk utfärdar i vår region som hotar fred, en, som måste urgently tilltalas, är klart denArabiska konflikten. Specifikt, beklär en hållbar och rättvis fred mellan Israel och dess arabiska grann på trena av Palestina, Syrien, och Libanon måste inte lida mer ytterligare fördröjningar. Det är hårt att föreställa ett bättre för att utfärda för att Obama ska börja ändringen som vi behöver. Förutom rikta gynnar den skulle kommer med till israelen, palestinier, bemannar syrianen och libanesen, finns det någon annan utveckling som kunde göra mer för att förminska spänningar på praktiskt alla annat taggigt utfärdar och konflikter, däribland de Afghanistan, Iran och Irak problemen, as well as snittservice för terrorism.
En fördel Obama har är att han ska takekontoret på ett ögonblick, då denArabiska konflikten är på ett maximalt, yet fred är nära på räcker. Vi är på ett av ögonblicken som är mest nära till fred, därför att, många komplext olöst utfärdar trots, pelarna av ett rättvist, och hållbar fred är mer eller mindre bekant: ett enat palestinskt hus som omfamnar både Fatah och Hamas, bilda således en pålitlig partner för förhandlingar och fred; erkännanden av Israel och säkrande av dess fridsamma existens; avståenden av våld; tillbakadraganden av Israel till pren-1967 gränsar i de Golan höjderna, och det västra packar ihop och etableringen av en palestinier som är statlig med östliga Jerusalem som dess huvudstaduppehälle i fred med Israel. I faktum föreslogg inget mindre en hök än den israeliska premiärministern Ehud Olmert för en tid sedan att fred är möjligheten med pren-1967 gränsar och östliga Jerusalem som den palestinska huvudstaden.
Obamas aktionmeddelanden på utfärda har balanserats som inte ut härskar en lösning som skisserade över, och i en utforma som reflekterar hur precis avgörande utfärda är. Us-medverkan är sinuset - qua - non för en hållbar Arabisk-Israel fred. Obama bör tackla problemet, så snart som han skriver in Vita huset, inte väntan, tills de försvagas dagarna av his benämner. Det finns ett akut behov att skingra det utbredda intrycket som den processaa freden är en evig morass.
Om Obama tacklar behovet för ändring i Mellanösten, i Turkiet ska han fynd en riktig partner som ska service och står steadfastly vid detta nobla företag. Detta som väldeliga skulle, utvidgar horisonterna för kamratskap och samarbete mellan de två länderna.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
*Haluk Özdalga är en medlem av parlamentet från AK-partit.
Где должно Obama начать изменение в политике США в Mideast?
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
HALUK ÖZDALGA*
администрация кустика причаливает своим окончательным дням в dire разочаровании в всех OBLASTях. В международных связях, будет огромным отказом чувствуемым само строги в большом Ближнем Востоке, зоне сразу заботы для Турции. Одиночной самой важной причиной для этого большого fiasco будет почти полное доминирование президента George W. Bush США. Bush международная политика политическими программой и персоналом neoconservatives, специально после 9/11.
Из-за серии явно отказов политики и некоторых личных скандалов, их влияние склоняло поздно, но влияние neocons над администрацией уверенно не продолжить до very last дня.
Взгляды neocons, которые в Europe точно были бы вызваны весьма right-wing, можно суммировать следующим образом: С концом холодной войны, США будут единственным остальным superpower, и поэтому они должны принять на ответственность ведения мира. In doing so, свой самый важный и dependable инструмент будет своим unrivalled военной мощью. Чонсервная банка США и должна подействовать ровной прежде чем угроза неизбежный, поражает на и разрушает свои adversaries (доктрину preemption) и вмешивается single-handedly в любой части глобуса где для этого (доктрина go it alone).
Оно устрашает для того чтобы увидеть как централь поклонение военной власти к мировоззрению neocon, которое purports вести мир. Согласно William Kristol, верхнее neocon которое посоветовало с для президента Кустика, основная проблема стороны США в Mideast как свои люди не сумеют стоять в благоговении силы США. Американский институт предпринимательства, ведение neocons думает бак, даже изучал дороги воспитать такое благоговение. Мы можем вспомнить как когда США начали бомбометание Baghdad в марте 2003, деятельностью было dubbed «ударом и благоговением.» Это не было некоторо полевыми командирами, thrilled разрушительной силой их оружий, которые чеканили имя; довольно, оно ясно было выбрано in conformity with вникание neocon как США должны вести мир.
Мировая война на терроре, основанном почти единственно на нагом военной власти, кончалось вверх по воодушевляя присытствыющим террористам и ободрять разводить new one. Такие же политики одели в тормозы демократизация регионарных стран и деиствительно emboldened они для того чтобы принять более трудную, более авторитарную линию. Король Джордан молодой теперь более авторитарен чем его последний отец. Hosni Mubarak, президент Египта octogenarian, теперь поражает на его противницах очень более крепко чем раньше. Одно израильское правительство после того как другое кажется, что забывает формулу «земл-для-мира», и теперь изыскивает только получить палестинские людей на их коленях. Почти все neocons сделало после того как оно сыграно справедливо в руки иранских радикалов, с Mahmoud Ahmadinejad водя их усиленные ряды. И если новые dictators появляются в Ирак, то, Афганистан или в RA1ONах стран опустошил политиками neocon, более ruthless режимами чем одни, котор они подмели в сторону должны прийти как никакой сярприз.
In brief, присытствыющими реальностями большого Ближнего Востока будут пародийностью зрения положенного вперед Кустиком и его кругом. Зона как геополитическая зона бедствия. Никакое масштабная задача не приблиубежит к разрешение, но вместо почти все находятся в более плохой форме чем когда кустик принимал. Такое будет зона где President-elect Barack Obama будет смотреть на challenging вопросы международной политики угрожая международного мира.
Будет каждая причина надеяться изменение в очень предпосылке политики США международной к меньше акции и более multilateral сотрудничеству; к меньше военной мощи и больше дипломатии и к менее сил-основанным, fixes ковбо-типа быстро и к больше длительных решений диалога изыскивая.
Иран
Obama благоволит к откровенным беседам с adversaries всех США. Он сопротивляется ядерный Иран и поддержит все середины предотвратить его, но он сперва верит в обширной пользе дипломатии, включая всесторонние санкции. Вопрос Ирана вероятно достигнет новый участок во время термина Obama первого: Или Иран добровольн прекратит свой курс к производить ядерные оружия, or else он будет смотреть на воинское действие; в противном случае, оно дирижирует свое первое ядерное испытание некоторое время над следующими 4 летами и соединит ядерный клуб.
Не выровняйте воинскую забастовку гарантировал неядерный Иран. Иран в владении ядерных оружий был в состоянии ограничивать комнату Турции стратегическую проводя маневр в зоне и увеличивать свою зависимость на США. В тот случай, если оно неохотно быть стратегическим заложником к другой стране, то даже близкий союзник, Турция сделать некоторые грубые решения. Дополнительно, мы должны bear in mind что, regardless of режим Tehran присытствыющий, Нас-Иранские rapprochement or even сотрудничество нельзя rule out forever.
Ирак
На тропке кампании, Obama сказало что большинств войска США в Ираке придут домой не познее 16 месяцев и что это расписание смогло быть отрегулировано в зависимости от информации он получает как президент, но что в любом случае не будет постоянных оснований США на иракской почве. Вопрос Ирака свирепо был debated во время кампании, при оба выбранного фокусируя на времени разведений войск.
Но для иракского болота созданного нашествием США, критически вопрос не so much сколько времени он принимает для того чтобы принести войск домой, но находящ дорогу построить жизнеспособное иракское положение. От дня одного нашествия, политикой занимая силы США не была повысить национальную примиренность среди много иракских групп для того чтобы вымостить дорогу для жизнеспособного положения, а на противоположности, саботировать ее. Когда США открынные shortly after нашествие что иракские люди не приветствовали их с цветками по мере того как некоторые neocons naively предсказали, оно сперва попытались скооперировать с группами Shiite. По мере того как расправа escalated и США считали страну ungovernable, следующе они повернули к группам Sunni. Недавн США изменяли тактик снова для того чтобы использовать соплеменных руководителей на grassroots вровень, которые имели удар только на малых OBLASTях или селах, и даже оплачивали warlords $360 месяц для каждого вооруженного бунтаря, котор они могут принести cIn. На недавних посещениях, кустик встречал с некоторыми соплеменными руководителями для того чтобы ободрить их.
Наиболее вероятный исход окончательного разведения войск под такими обстоятельствами больше или более менее ясно: будет драка всех против всех, включая различные факции Kurdish, Shiite и Sunni, соплеменные усилия, чужие jihadists главным образом контролируемые al-Qaeda и unruly warlords, в разжиженном средстве войны где все партии стремительно и постоянн союзничества изменения. Для избежания такой катастрофы, всесторонний национальный план примиренности необходимо включить в работу, поддержанный Организацией Объединенных Наций и любые страны могут значительно способствовать и соединено с сильной программой развития. Разведение войск США должно быть скоординировано к такому плану.
Критически вопросом в нашем мире зоны угрожая, одном которое необходимо срочно адресовать, будет ясно конфликт Израильск-Араба. Более специфически, lasting и equitable мир между Израилем и своими арабскими соседями на 3 фронтах Палестины, Швецией и Ливаном не должен вытерпеть более добавочно задерживает. Трудно представить более лучший вопрос для Obama для того чтобы начать изменение, котор нам. В дополнение к сразу преимуществам оно принесло бы к израильскому, палестинско, сирийско и ливанские люди, там будут никаким другим развитием которое смогло сделать больше для уменьшения напряжений на практически всех других опасных вопросах и конфликтах, включая проблемы Афганистана, Ирана, и Ирака, также, как поддержка отрезока для террорисма.
Одно преимущество Obama имеет что он принимает на моменте когда конфликт Израил-Араба находится на пике но мир близкие под рукой. Мы на одном из моментов самых близких к миру потому что, in spite of много сложных unresolved вопросов, штендеры equitable и lasting мира больше или более менее известный: унифицированный палестинский обнимать и Fatah и Hamas дома, таким образом формирующ надежный соучастника для переговоров и мира; опознавание Израиля и обеспечивать свое мирное существование; самоотречение расправы; разведение Израиля к границам pre-1967 в высотах Golan и западном крене и установке палестинского положения с Восточным Иерусалимом как свое прописное прожитие в мире с Израилем. В действительности, никакое меньше хоук чем израильский премьер-министр Ehud Olmert недавн не предложило что мир по возможности с границами pre-1967 и Восточным Иерусалимом как палестинская столица.
Были сбалансированы заявления кампании Obama на вопросе, rule out разрешение как конспектировано выше, и в типе отражая как раз как критическо вопрос. Запутанностью США будет синус - qua - non для lasting Араб-Израильского мира. Obama не должен tackle проблема как только он входит в Белый дом, не ожидание до waning дней его термины. Будет срочная необходимость dispel widespread впечатление что мирным процессом будет never-ending болото.
Если Obama tackles потребность для изменения в The Middle East, то в Турции он найдет поистине соучастника который поддержит и твердокаменно приготовит это благородное рискованое начинание. Это больш расширило бы горизонты для приятельства и сотрудничества между 2 странами.
todayszaman
--------------------------------------------------------------------------------
*Haluk Özdalga будет депутат парламента от партии AK.
Waar zou Obama de verandering in het beleid van de V.S. in Mideast moeten beginnen?
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Door HALUK ÖZDALGA*
nadert het beleid van Bush zijn definitieve dagen in ontzettende teleurstelling op alle gebieden. In internationale relaties, is het een reusachtige mislukking die het strengst in het grotere Midden-Oosten, een gebied wordt gevoeld van direct belang voor Turkije. De enige belangrijkste reden voor dit grote fiasco is de bijna totale overheersing van de V.S. President George W. Het buitenlandse beleid van Bush door het politieke programma en het personeel van neoconservatives, vooral na 9/11.
wegens een reeks duidelijke beleidsmislukkingen en sommige persoonlijke schandalen, is hun invloed van laat gedaald, maar de invloed van neocons over het beleid zal zeker tot de allerlaatste dag verdergaan.
De meningen van neocons, die in Europa nauwkeuriger extreme rechts zouden genoemd worden, kunnen als volgt worden samengevat: Met het eind van de Koude Oorlog, zijn de V.S. de enige resterende grootmacht, en daarom moet het de verantwoordelijkheid overnemen om de wereldleider te zijn. Zo doende, zal zijn belangrijkste en betrouwbaar hulpmiddel zijn ongeëvenaarde militairen zou kunnen zijn. De V.S. kunnen en moeten handelen zelfs alvorens een bedreiging dreigend is, slaan bij en vernietigen zijn tegenstanders (de recht van voorkoopdoctrine) en tussenbeide komen enig-handedly in om het even welk deel van de bol waar het heeft vereist (handel doctrine zelfstandig).
Het is bang makend om te zien hoe de verering van militaire macht aan de neoconideologie van centraal belang is, die beweert om de wereldleider te zijn. Volgens William Kristol, is hoogste neocon die voor President Bush heeft geraadpleegd, een basisprobleem de V.S. in Mideast onder ogen zien hoe zijn mensen om zich in awe van de macht van de V.S. er niet in slagen te bevinden. Het Amerikaanse Instituut van de Onderneming, de belangrijke denkgroep van neocons, heeft zelfs manieren bestudeerd om dergelijke awe te bevorderen. Wij kunnen herinneren hoe toen de V.S. begonnen bombarderend Bagdad in Maart 2003, de verrichting „schok en awe.“ werd gesynchroniseerd Het was zeker gebieds geen bevelhebbers, die door het vernietigende vermogen van hun wapens worden opgewonden, die de naam muntten; eerder, werd het duidelijk geselecteerd in overeenstemming met het neocon begrip van hoe de V.S. zouden moeten de wereldleider zijn.
De globale oorlog op verschrikking, die bijna alleen op naakte militaire macht wordt gebaseerd, heeft omhoog inspirerend huidige terroristen gebeëindigd en bevorderend het fokken van nieuwe degenen. Het zelfde beleid zette de remmen bij de democratisering van regionale landen en moedigde hen aan inderdaad om een hardere, autoritairere lijn te nemen. Is de jonge koning van Jordanië nu autoritairer dan zijn recente vader. Hosni Mubarak, de tachtigjarige voorzitter van Egypte, slaat nu bij zijn tegenstanders veel harder dan voordien. Één Israëlische overheid na een andere schijnt om „land-voor-vrede“ de formule vergeten te hebben, en wil nu de Palestijnse mensen op hun knieën slechts worden. Bijna deed alles neocons net gespeeld in de handen van Iraanse basissen, met Mahmoud Ahmadinejad die hun versterkte rangen leidt. En als de nieuwe dictators in Irak verschijnen, Afghanistan of op gebied van landen die door neoconbeleid worden verwoest, zouden meer ruthless regimes dan degenen die zij opzij als geen verrassing moeten komen hebben geveegd.
Kortom, is de huidige werkelijkheid van het grotere Midden-Oosten een parodie van de visie die door Bush wordt voorgesteld en zijn cirkel. Het gebied is als een geopolitieke rampenstreek. Geen belangrijk probleem is naar resolutie op weg, maar in plaats daarvan bijna zijn allen in slechtere vorm dan toen Bush bureau nam. Zulke is het gebied waar de Nieuwgekozen president Barack Obama onder ogen zal de opwindendste buitenlands beleidskwesties zien die wereldvrede bedreigen.
Er is elke reden om een verandering in het eigenlijke gebouw van het internationale beleid van de V.S. naar minder unilaterale actie en meer multilaterale samenwerking te verwachten; naar minder militair en meer diplomatie en naar snel op macht-gebaseerd minder zou kunnen, cowboy-stijl moeilijke situaties en naar meer dialoog die naar oplossingen op lange termijn streeft.
Iran
Obama keurt directe besprekingen met de tegenstanders van alle V.S. goed. Hij verzet zich kernIran en zal alle middelen steunen om het te verhinderen, maar hij gelooft eerst in het uitgebreide gebruik van diplomatie, met inbegrip van uitvoerige sancties. De kwestie van Iran zal waarschijnlijk een nieuwe fase tijdens de eerste termijn van Obama bereiken: Of Iran zal vrijwillig zijn weg naar het produceren van kernwapens eindigen, of anders zal het militaire actie onder ogen zien; anders, zal het zijn eerste kerntest wat tijd in de loop van de volgende vier jaar uitvoeren en zal bij de kern zich club aansluiten.
Niet zelfs zou een militaire staking niet-nucleair Iran waarborgen. Iran in bezit van kernwapens kon strategische het manoeuvreren van Turkije ruimte in het gebied beperken en zijn afhankelijkheid van de V.S. verhogen. In dat geval, als het onwillig om een strategische gijzelaar is te zijn aan een ander land, zelfs zou een dichte bondgenoot, Turkije sommige taaie besluiten moeten nemen. Bovendien, zouden wij moeten in gedachten houden dat, ongeacht het huidige regime van Teheran, de ons-Iraanse verzoening of zelfs de samenwerking niet kan voor altijd worden uitgesloten.
Irak
Voor de campagnesleep, zei Obama dat de meeste troepen van de V.S. in Irak naar huis binnen 16 maanden zouden komen en dat dit tijdschema afhankelijk van de informatie zou kunnen worden aangepast die hij als voorzitter heeft gekregen, maar dat in elk geval er geen permanente basissen van de V.S. op Iraakse grond zou zijn. De kwestie van Irak werd hevig gedebatteerd tijdens de campagne, met beide kandidaten die zich op de timing van troepenterugtrekking concentreren.
Maar voor het Iraakse moeras dat door de invasie van de V.S. wordt gecre�ërd, is de kritieke kwestie niet zo veel hoe lang het duurt om het troepenhuis, maar het vinden van een manier te brengen om een haalbare Iraakse staat te bouwen. Van dag één van de invasie, is het beleid van de bezettende macht van de V.S. niet nationale verzoening onder de vele Iraakse groepen te bevorderen geweest om de weg voor een haalbare staat te banen, maar in tegendeel, om het te saboteren. Toen de V.S. kort na de invasie ontdekten dat de Iraakse mensen hen niet met bloemen begroetten aangezien sommige neocons naïef hadden voorspeld, probeerde het eerst om met groepen samen te werken Shiite. Aangezien het geweld steeg en de V.S. het land ungovernable vonden, volgende draaide het aan Sunni groepen. Veranderden de V.S. opnieuw meer onlangs tactiek om stammenleiders op het basisniveau tewerk te stellen, dat een invloed slechts op kleine gebieden of dorpen, heeft gehad en zelfs krijgsheren $360 per maand voor elke bewapende opstandig zij kan binnen brengen betaald. Voor recente bezoeken, kwam Bush sommige stammenleiders samen om hen aan te moedigen.
Het most likely resultaat van een uiteindelijke troepenterugtrekking in dergelijke omstandigheden is min of meer duidelijk: er zal een bestrijding van allen van allen, met inbegrip van diverse Koerdisch, Shiite en Sunni facties, stammenkrachten zijn, buitenlandse jihadists die meestal door al-Qaeda wordt gecontroleerd en ongedisciplineerde krijgsheren, in een vloeibaar middel van oorlogvoering waar alle partijen vlug en constant veranderingsallianties. Om zulk een catastrofe te vermijden, moet een uitvoerig nationaal verzoeningsplan in verrichting worden gezet, die door de Verenigde Naties wordt gesteund en welk landen ook beduidend kunnen bijdragen en gekoppeld aan een sterk ontwikkelingsprogramma. De de troepenterugtrekking zou van de V.S. aan zulk een plan moeten worden gecoördineerd.
De kritiekste kwestie in ons gebied dat vrede, één bedreigt die dringend moet worden gericht, is duidelijk het Israëlisch-Arabische conflict. Specifieker, moeten het duren en een billijke vrede tussen Israël en zijn Arabische buren op de drie voorzijden van Palestina, Syrië en Libanon aan geen verdere vertragingen lijden. Het is moeilijk om een betere kwestie voor Obama te veronderstellen om met de verandering te beginnen die wij hebben gewenst. Naast de directe voordelen zou het aan de Israëliër, Palestijn, Syriër brengen en Libanese volkeren, is er geen andere ontwikkeling die meer kon doen spanningen op de praktisch alle andere netelige kwesties en conflicten, met inbegrip van Afghanistan, Iran, en de problemen van Irak verminderen, evenals steun voor terrorisme snijden.
Één voordeel Obama heeft is dat hij bureau op een ogenblik zal nemen wanneer het Israël-Arabische conflict bij een piek is maar toch is de vrede dichte dichtbij. Wij bedragen dichtst één van de ogenblikken aan vrede omdat, ondanks vele complexe onopgeloste kwesties, de pijlers van een billijke en duurzame vrede min of meer gekend zijn: een verenigd Palestijns huis dat zowel Fatah als Hamas omhelst, waarbij een betrouwbare partner voor onderhandelingen en vrede wordt gevormd; de erkenning van Israël en het beveiligen van zijn vreedzaam bestaan; het afstand doen van geweld; de terugtrekking van Israël aan de grenzen van pre-1967 in de Golanhoogten en Cisjordanië en de totstandbrenging van een Palestijnse staat die met Oost-Jeruzalem als zijn kapitaal in vrede met Israël leeft. In feite, geen stelde een havik dan Israëlische Eerste Minister Ehud Olmert minder onlangs voor dat de vrede met de grenzen van pre-1967 en Oost-Jeruzalem als Palestijns kapitaal mogelijk is.
De de campagneverklaringen van Obama over de kwestie zijn in evenwicht gebracht, uitsluitend geen oplossing zoals die, en in een stijl hierboven worden geschetst die enkel wijst op hoe essentieel de kwestie is. De betrokkenheid van de V.S. is conditio sine qua non voor een duurzame Arabisch-Israëlische vrede. Obama zou het probleem moeten aanpakken zodra hij het Witte Huis, niet ingaat tot de afnemende dagen van zijn termijn wachten. Er is een dringende behoefte om de wijdverspreide indruk dat te verjagen het vredesproces een eeuwigdurend moeras is.
Als Obama de behoefte aan verandering in het Midden-Oosten aanpakt, in Turkije zal hij een ware partner vinden wat zal steunen en zich vast door deze edele onderneming zal bevinden. Dit zou zeer de horizonnen voor vriendschap en samenwerking tussen de twee landen uitbreiden.
todayszaman
*Haluk is Özdalga een lid van het Parlement van de Partij AK.
أين سوفت [أبما] بدأت التغير في [أوس] سياسة في الشرق الأوسط?
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
ب [هلوك] [زدلغ]
يقارب ال [بوش دمينيسترأيشن] أيامه نهائيّة في خيبة أمل رهيبة في كلّ مناطق. في علاقات دوليّة, هو إخفاق ضخمة [فلت] أكثر بقساوة في [ميدّل ست] عظيمة, منطقة من اهتمام مباشرة لتركيا. ال [إيمبورتنت رسن] وحيد أكثر ل هذا إخفاق عظيمة السيطرة إجماليّة تقريبا من [أوس] رئيس جورج [و.]. بوش سياسة خارجيّة بالسياسيّة برنامج ومستخدمة من ال [نيوكنسرفتيفس], خصوصا بعد 9/11.
واجبة إلى [سري] من ظاهرة سياسة إخفاقات وبعض فضائح شخصيّة, قد انخفض تأثيرهم من متأخّرا, غير أنّ ال [نيوكنس] تأثير على الإدارة بالتّأكيد سيستمرّ حتّى اليوم [فري لت].
المنظرات من ال [نيوكنس], أيّ في أوروبا كنت أكثر بدقّة دعات متطرّفة محافظة, يستطيع كنت أوجزت [أس فولّووس]: مع النهاية من الحرب باردة, ال [أوس] القوّة عظمى وحيد متبقّي, ولذلك هو ينبغي أخذت على المسؤولية من يقود العالم. [إين دوينغ س], ه أكثر مهمّة وسيكون أداة جدير بالثّقة جيشه [أونريفلّد] أمكن. ال [أوس] علبة وينبغي تصرّفت يتساوى قبل أن تهديد وشيكة, يصيب في ويدمّر خصومه (الحقّ شفعة مذهب) ويتدخّل [سنغل-هنددلي] في أيّ جزء من الكرة أرضيّة حيث هو قد احتاج (ال [غ-يت-لون] مذهب).
هو مخيفة أن يرى كيف مكتب رئيسيّ العبادة من قوة عسكريّة يكون إلى ال [نيوكن] مذهب, أيّ يزعم أن يقود العالم. وفقا ل وليام [كريستول], [نيوكن] علويّة الذي قد استشار لرئيس بوش, مشكلة أساسيّة ال [أوس] وجوه في الشرق الأوسط كيف الناسه يفشلون أن يقف في رعب من [أوس] قوة. الأمريكيّة مشروع يفكّر معهد, ال [نيوكنس] يقود دبابة, يتلقّى حتّى يدرس طرق أن يعزّز هذا رعب. نحن يستطيع تذكّرت كيف عندما بدأ ال [أوس] قصف بغداد في مارس - آذار 2003, العملية كان يدعى "صدمة ورعب." هو [ب] بالتّأكيد لم مجال قادة, يثار بالقوة مدمّرة من أسلحتهم, الذي سكّ الاسم; بالأحرى, انتقيت هو كان بوضوح وفق ال [نيوكن] تفهم من كيف ال [أوس] سوفت قدت العالم.
قد أنهى الحرب شاملة على ذعر, يؤسّس تقريبا مفردا على قوة عارية عسكريّة, فوق يلهم إرهابيات حاضرة ومشجّع ال يتوالد من [نو ون]. وضع ال نفسه سياسات المكابح على بلاد إقليميّة [دموكرتيزأيشن] وحقّا قوّىهم أن يأخذ يستعصي, أكثر خطّ استبداديّة. الأردن ملك شابّة الآن أكثر استبداديّة من خاصّتي أب متأخّرة. يصيب حسني مبارك, مصر رئيس [أكتوجنرين], الآن في مقاوماته كثير [هردر] من من قبل. واحدة حكومة إسرائيليّة عقب يبدو آخر أن يتلقّى نسيت ال "[لند-فور-بس]" صيغة, والآن يبحث فقط أن يحصل الالناس فلسطينيّة على ركباتهم. أتمّ تقريبا كلّ شيء ال [نيوكنس] يلعب بشكل صحيح داخل الأيادي من متطرفات إيرانيّة, مع [مهموود] [أهمدينجد] يقود هم يقوّى رتب. وإن دكتاتوريات جديدة يظهرون في العراق, خرب أفغانستان أو في مناطق البلد ب [نيوكن] سياسات, أكثر نظامات قاسية من الأحد هم اكتسحوا على حدة سوفت أتيت ك ما من مفاجأة.
[إين بريف], الحقائق حاضرة من [ميدّل ست] عظيمة محاكاة من الرؤية يوضع فصاعدا ببوش ودائرته. المنطقة مثل [جو-بوليتيكل] كارثة منطقة. ما من يتحرّك [مجور بروبلم] نحو قرار, غير أنّ بدلا من ذلك تقريبا كلّ في شكل مريضة من عندما بوش أخذ مكتب. مثل هذا المنطقة حيث رئيس منتخب [برك] [أبما] سيواجه ال [فورين بوليسي يسّو] صعبة أكثر يهدّد عالم سلام.
هناك كلّ سبب أن يتوقّع تغير في الفرضية جدّا من [أوس] سياسة دوليّة نحو أقلّ وحيد جانب عمل وأكثر تعاون متعدّد أطراف; نحو قدرة عسكريّة أقلّ وكثير دبلوماسيّة ونحو قليل [بوور-بسد], [كوبو-ستل] بسرعة نقطة معيّنة ونحو كثير حوار يبحث حلول طويل الأجل.
إيران
[أبما] يوجّه معروفات محادثات مع [ألّ وف ث] [أوس] خصوم. هو يتعارض إيران نوويّة وسيساند كلّ [منس] أن يمنع هو, غير أنّ يصدق هو أولى في الإستعمال واسعة دبلوماسيّة, بما في ذلك عقوبات شاملة. إيران سيبلغ إصدار على الأرجح طور جديدة أثناء [أبما] عبارة أولى: إمّا سينهي إيران طوعا ممره نحو ينتج سلاح نوويّ, وإلّا هو سيواجه عمل عسكريّة; خلاف ذلك, سيوصل هو إختباره أولى نوويّة بعض وقت على التالية أربعة سنون وسيتلاقى الناد نوويّة.
لا ساويت إضراب عسكريّة ضمن إيران [نون-نوكلر]. إيران في امتلاك السلاح نوويّ استطاع حدّدت تركيا استراتيجيّة يناور غرفة في المنطقة وزدت حالت اعتماده على ال [أوس]. في أنّ حالة, إن هو يكون غير راغب أن يكون رهينة استراتيجيّة إلى آخر بلاد, حتّى اضطرّ حليف قريبة, تركيا جعلت بعض قرارات متينة. إضافة إلى ذلك, نحن سوفت [بر ين ميند] أنّ, [رغردلسّ وف] [تهرن] نظامة حاضرة, [أوس-يرنين] [ربّروشمنت] [أر فن] تعاون يستطيع لا يكون استبعدت دائما.
العراق
على الحملة أثر, قال [أبما] أنّ كثير [أوس] قوات في العراق أتوا إلى البيت ضمن 16 شهور وأنّ هذا جدول المواعيد استطاع كنت كيّفت [دبندينغ ون] المعلومة هو يحصل كرئيس, غير أنّ أنّ [إين ني كس] هناك كان ما من دائمة [أوس] أسس على تربة عراقيّة. العراق ناقشت إصدار كان [فيرسلي] أثناء الحملة, مع كلا مرشحات [فوكسنغ] على التوقيت من فرقة جيش إنسحابات.
غير أنّ للمستنقع عراقيّة يخلق ب ال [أوس] غزوة, ليس الإصدار حرجة كثيرا [هوو لونغ] هو يأخذ أن يحضر القوات إلى البيت, غير أنّ يجد طريق أن يبني دولة مجدّة عراقيّة. من يوم واحدة من الغزوة, ليس السياسة من ال يحتلّ [أوس] قوة يتلقّى أن يروّج توفيق وطنيّة بين ال كثير مجموعة عراقيّة أن يرصف الطريق لدولة مجدّة, غير أنّ على العكس, أن يخرب هو. عندما ال [أوس] يكتشف [شورتلي فتر] الغزوة أنّ لم يحيّهم الالناس عراقيّة مع زهرات بما أنّ بعض [نيوكنس] تلقّى [نيفلي] تنبّأوا, هو أولى حاول أن يتعاون مع شيعة مجموعة. بما أنّ العنف صعد وال [أوس] أسّس البلد [أونغفرنبل], تالية التفت هو إلى [سونّي] مجموعة. أكثر مؤخّرا غيّر ال [أوس] تكتيكات ثانية أن يستخدم زعيمات قبليّة في ال [غرسّرووت] [لفل], أيّ قد تلقّى تأثير صدمة فقط على [سملّ را] أو قرى, ويتلقّى حتّى يكون يدفع [ورلورد] $360 شهر ل كلّ متمردة مسلّحة هم يستطيع أحضرت [إين.]. على زيارات أخيرة, التقى بوش مع بعض زعيمات قبليّة أن يشجّعهم.
النتيجة [موست ليكلي] من نهائيّة فرقة جيش إنسحاب تحت هذا ظروف أكثر أو أقلّ واضحة: هناك سيكون معركة من كلّ ضدّ كلّ, بما في ذلك المختلفة [كورديش], شيعة و [سونّي] زمر, قوات قبليّة, [جيهديستس] أجنبيّة في الأغلب يضبط ب [أل-قدا] و [ورلورد] عنيدة, في يسيّل وسط الحرب حيث كلّ أحزاب بسرعة وباستمرار تغير تحالفات. أن يتفادى هذا كارثة, شاملة وطنيّة توفيق خطة ينبغي كنت وضعت داخل عملية, يساند بالالأمم المتّحدة وأيّما بلاد يستطيع بشكل ملحوظ أسهمت ويزوّج مع [دفلوبمنت بروغرم] قوّيّة. [أوس] فرقة جيش إنسحاب سوفت كنت نسّقت إلى هذا خطة.
الإصدار حرجة أكثر في نا منطقة يهدّد سلام, واحدة أيّ ينبغي بشكل عاجل كنت خاطبت, بوضوح ال [إيسرلي-رب] نزاع. أكثر خصوصا, دائمة وسلام عادلة بين إسرائيل وجاره عربيّة على الثلاثة جبهات فلسطين, سوريا ولبنان ينبغي لا يعاني أبعد يؤخّر. هو يستعصي أن يتخيّل إصدار جيّدة ل [أبما] أن يبدأ التغير نحن نحتاج. [إين دّيأيشن تو] الفوائد مباشرة أحضر هو إلى الإسرائيليّة, فلسطينيّة, سوريّة و [بيوبلس] لبنانيّة, هناك ما من أخرى تطوير أنّ استطاع أتمّت أكثر أن يقلّد [تنسونس] على عمليّا [ألّ ث] أخرى يشوّك إصدارات ونزاعات, بما في ذلك أفغانستان, إيران, والعراق مشاكل, [أس ولّ س] قطعة دعم لإرهاب.
واحدة ميزة [أبما] أنّ سيأخذ هو مكتب في عزم عندما ال [إيسرل-رب] نزاع في قمة مع ذلك سلام قريبة [أت هند]. نحن في واحدة من الأعزام قريبة إلى سلام لأنّ, [إين سبيت وف] كثير إصدارات معقّدة عالقة, الأعمدة من عادلة وسلام دائمة يكون أكثر أو أقلّ عرفت: يوحّد فلسطينيّة منزل يعتنق على حدّ سواء [فته] وحماس, لذلك يشكّل شريكة موثوقة لمفاوضات وسلام; التمييز من إسرائيل ويؤمّن وجوده سلميّة; التخلّ العنف; الإنسحاب إسرائيل إلى ال [بر-1967] حافات في ال [غلن هيغت] الضفّة الغربيّة والإقامة من دولة فلسطينيّة مع القدس شرقيّة بما أنّ معيشته رئيسيّة في سلام مع إسرائيل. [إين فكت], ما من اقترح أقلّ صقر من رئيس وزراء إسرائيليّة [إهود] [ألمرت] مؤخّرا أنّ سلام يمكن مع ال [بر-1967] حافات والقدس شرقيّة كالرأس مال فلسطينيّة.
[أبما] حملة وازنت بيانات على الإصدار يتلقّى يكون, لا يستبعد حل بما أنّ يحدّ أعلاه, وفي أسلوب يعكس فقط كيف حاسمة الإصدار يكون. [أوس] تورط [سن-قو-نون] لسلام دائمة [أرب-يسرلي]. [أبما] سوفت عالجت المشكلة [أس سون س] سيدخل هو البيت الأبيض, لا إنتظار حتّى ال يضعف أيام من عبارته. هناك حاجة ملحّة أن يبدّد الإنطباع واسع انتشار أنّ السلام عملية مستنقع [نفر-ندينغ].
إن [أبما] يعالج الحاجة لتغير في [ث ميدّل ست], في تركيا سيجد هو يصحّح شريكة أيّ سيساند وعلى نحو صارم سيتأهّب هذا مجازفة نبيلة. مدّد هذا للغاية الآفاق لصداقة وتعاون بين الاثنان بلاد.
[تودسزمن]
--------------------------------------------------------------------------------
[هلوك] [زدلغ] [ممبر وف برليمنت] من ال [أك] حزب.
|
|
| November 9, 2008 | 11:44 PM |
Tags:
bush, administration, dire, disappointment, international, relations, failure, turkey, fiasco, president, george, foreign, policy, political, program, personnel, neoconservatives, 9/11, personal, scandals, neocons, europe, cold, war, superpower, world, responsibility, leading, military, might, threat, imminent, destroy, adversaries, preemption, doctrine, globe, worship, central, power, neocon, ideology, william, kristol, mideast, bombing, baghdad, 2003, terror, global, war, terrorists, democratization, authoritarian, jordan, hosni, mubarak, egypt, octogenarian, israeli, palestinian, iranian, radicals, mahmoud, ahmadinejad, dictators, iraq, afghanistan, ruthless, regimes, parody, geopolitical, disaster, zone, barack, obama, world, peace, unilateral, multilateral, cooperation, cowboy, nuclear, iran, sanctions, diplomacy, tehran, rapprochement, iraqi, morass, invasion, national, reconciliation, sabotage, shiite, violence, ungovernable, sunni, tribal, grassroots, warlords, insurgent, troop, kurdish, jihadists, warfare, alliances, catastrophe, arab, conflict, palestine, syria, lebanon, syrian, lebanese, terrorism, equitable, lasting, unified, fatah, hamas, peaceful, existence, renunciation, 1967, borders, jerusalem, ehud, olmert, friendship, horizons
|
|
|
Latest Posts
Monthly Archive
Change Language
Tags Archive
america american bahamas bahamians bush caribbean crime cuba development economic enfusion engagement global health ict4d individualeconomy international investment networkbuiding obama organisationalchange people personaldevelopment political president socialentrepreneurship trade war world
Links
694520 views
|
|
