TIGblogs - Dennis Dames

By ERI HOTTA*

NEW YORK -- Dec. 7 marks the 67th anniversary of the Japanese attack on Pearl Harbor. Over the years, "the day of infamy" has become a classic reference point for galvanizing patriotic sentiment in America. In the wake of the Sept. 11, 2001 terrorist attack, for example, analogies to Pearl Harbor were made frequently.

But despite its central place in America's collective memory, Pearl Harbor remains little understood. Why did Japan initiate such a seemingly self-destructive war in the first place? Aside from lessons that Japan must learn from its momentous decision, is there something to be learned by the United States as well?

The decision to attack Pearl Harbor was reached after five months of deliberations that included numerous official conferences. It was a gradual process in which more sympathetic, albeit firm, US engagement might have helped sway Japan in a different direction. In fact, Japanese government opinion was so divided that it is surprising that it was able to unite in the end.

Many in the Japanese army initially regarded the Soviet Union as the main threat facing the country. Others saw the US as the primary enemy. Some were concerned with more abstract, ideological enemies, such as communism and "Americanism," while there were also voices highlighting the menace of the "white race" (including Japan's allies, Germany and Italy) against the "yellow race."

Then there were those who preferred not to fight any enemy at all, particularly the US, whose long-term war-making power, the government knew, far surpassed Japan's own. The tactical mastermind of the Pearl Harbor operation, Adm. Isoroku Yamamoto, was one of them.

Over the course of the summer of 1941, events slowly tilted Japan toward the possibility of war with the West. But Pearl Harbor was in no way inevitable. Germany's attack on the Soviet Union compelled Japan in July 1941 to prepare a plan of attack. Although it made clear Japan's desire to take advantage of the European conflict and gain a foothold in the European colonies in Southeast Asia, the plan was not clear about who constituted Japan's true enemy.

Japan's military thrust into Southeast Asia led President Franklin Delano Roosevelt's administration to impose sanctions. The US froze Japanese assets, an example followed by Britain and the Dutch East Indies. When Japan responded by taking over southern French Indochina, the US retaliated by imposing an embargo on oil exports to Japan. Rather than telling Japan that the US was determined to search for a diplomatic solution, America's categorical reaction confirmed it to the Japanese as an arrogant and conceited enemy. Moreover, by transferring its Pacific Fleet from San Diego to Pearl Harbor, the US encouraged the Japanese understanding that the US fully anticipated war with Japan.

World War II in the Pacific finally came about for many different reasons. But it was, above all, the sense of encirclement and humiliation that united the deeply divided Japanese government. Feeling defeated by a series of failed approaches to the US, including an overture to hold direct talks with Roosevelt, Prime Minister Fumimaro Konoe resigned on Oct. 16, 1941, making hard-line Army Minister Hideki T?j? his successor.

The high-handed tone of the Hull Note of Nov. 26, 1941, demanding Japan's withdrawal of all its troops from China, was a final blow to the moderates in Japan's government, who still hoped for diplomatic negotiations. By this time, many policymakers were convinced that the US was not ready to hear them out. It was ultimately in the name of saving Asia for all Asians from what was regarded as Western arrogance that the government united to wage war. On Dec. 1, it was decided that the war would commence in six days.

There were legitimate historical reasons for Japan to feel humiliated on the eve of war. The gunboat diplomacy that resulted in the opening of Japan and unequal treaties in the mid-19th century was but a beginning. More immediately, the Great Depression and the subsequent compartmentalization of the world into economic blocs also worked to the advantage of the already powerful. Coupled with the economic hardship of the interwar years were instances of racial prejudice in the US that aimed at preventing Japanese immigration. United by this long-simmering and humiliating sense of exclusion, Japanese policymakers, whatever their differences, stumbled toward the Dec. 1 decision to go to war.

With almost 70 years of hindsight, Pearl Harbor should offer some lessons for US foreign policy today. Despite obvious differences between Pearl Harbor and recent terrorist tactics, they show the common desire of self-proclaimed Davids to topple their Goliaths in a clearly lop-sided battle. These Davids depend on Western technologies to overcome imbalances of power, and are driven by a sense of real or imagined humiliation.

But no matter how strong and historically justified such grievances may be, those who resort to murderous tactics must be condemned. However, high-handedness and tough talk alone are an inadequate response, for this approach further humiliates those who already feel humiliated and alienates those who might otherwise proffer a more moderate voice. Diplomacy no longer works with terrorism, but it can help to prevent it by dealing carefully with potentially hostile states. With global expectations mounting for a fresh start in US foreign policy, it is vital not just to remember, but to understand the attack on Pearl Harbor.

todayszaman

*Eri Hotta is author of "Pan-Asianism and Japan's War 1931-1945." © Project Syndicate, 2008

07 December 2008

Pourquoi rappelez-vous Pearl Harbor ?
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Par ERI HOTTA*

NEW YORK -- Déc. 7 marks le soixante-septième anniversaire de l'attaque japonaise sur Pearl Harbor. Au cours des années, « le jour de l'infamie » est devenu un point de référence classique pour galvaniser le sentiment patriotique en Amérique. À la suite de septembre. 11, 2001 attaques de terroriste, par exemple, analogies à Pearl Harbor ont été faits fréquemment.

Mais en dépit de son endroit central dans la mémoire collective de l'Amérique, Pearl Harbor reste peu comprise. Pourquoi le Japon a-t-il lancé une guerre apparemment suicidaire en premier lieu ? Hormis les leçons que le Japon doit apprendre de sa décision importante, y a-t-il quelque chose être aussi bien apprise par les Etats-Unis ?

La décision pour attaquer Pearl Harbor a été prise après cinq mois de discussions qui ont inclus de nombreuses conférences officielles. C'était un processus progressif dans lequel plus sympathique, quoique la société, enclenchement des USA pourrait avoir aidé le balancement Japon dans une direction différente. En fait, l'opinion japonaise de gouvernement était ainsi divisé qu'elle étonne qu'il pouvait unir à la fin.

Beaucoup dans l'armée japonaise ont au commencement considéré l'Union Soviétique comme la menace principale faisant face au pays. D'autres ont vu les USA en tant qu'ennemi primaire. Certains ont été concernés par des ennemis plus abstraits et plus idéologiques, tels que le communisme et « Américanisme, » tandis qu'il y avait exprime également accentuer la menace « de la course blanche » (alliés y compris, l'Allemagne et l'Italie du Japon) contre « la course jaune. »

Puis il y avait ceux qui a préféré ne pas combattre n'importe quel ennemi du tout, en particulier USA, dont la puissance de guerre-fabrication à long terme, le gouvernement a sue, propres du Japon surpassé lointain. L'esprit supérieure tactique de l'opération de Pearl Harbor, Adm. Isoroku Yamamoto, était l'un d'entre eux.

En été de 1941, les événements ont lentement incliné le Japon vers la possibilité de guerre avec l'ouest. Mais Pearl Harbor était nullement inévitable. L'attaque de l'Allemagne sur l'Union Soviétique a contraint le Japon en juillet 1941 préparer un plan d'attaque. Bien qu'il ait fait le désir du Japon clair de tirer profit du conflit européen et de gagner un équilibre dans les colonies européennes dans Sud-est asiatique, le plan n'était pas clair au sujet de qui a constitué l'ennemi vrai du Japon.

La poussée des militaires du Japon dans Sud-est asiatique a mené l'administration du Président Franklin Delano Roosevelt's à imposer des sanctions. Les USA ont gelé des capitaux japonais, un exemple suivi de la Grande-Bretagne et les Indes est hollandaises. Quand le Japon a répondu en succédant l'Indochine français méridional, les USA ont exercé des représailles en imposant un embargo aux exportations de pétrole au Japon. Plutôt que de dire le Japon que les USA ont été déterminés pour rechercher une solution diplomatique, la réaction catégorique de l'Amérique l'a confirmée au Japonais en tant qu'ennemi arrogant et vaniteux. D'ailleurs, en transférant sa flotte Pacifique à partir de San Diego à Pearl Harbor, les USA ont encouragé l'arrangement japonais que les USA ont entièrement prévu la guerre avec le Japon.

La deuxième guerre mondiale dans le Pacifique est finalement survenue pour beaucoup de différentes raisons. Mais c'était, surtout, le sens de l'encerclement et une humiliation qui ont uni le gouvernement japonais profondément divisé. Le sentiment défait par une série d'approches échouées aux USA, y compris une ouverture pour tenir des entretiens directs avec Roosevelt, premier ministre Fumimaro Konoe a démissionné oct. 16, 1941, faisant la dur-ligne ministre Hideki T d'armée ? j ? son successeur.

La tonalité autoritaire de la note de coque de novembre. 26, 1941, le retrait du Japon exigeant de toutes ses troupes de Chine, étaient un coup final au modère dans le gouvernement du Japon, qui espérait toujours des négociations diplomatiques. Par ce temps, beaucoup de décisionnaires ont été convaincus que les USA n'étaient pas prêts à les entendre dehors. Il était finalement au nom de l'économie Asie pour tous les Asiatiques de ce qui a été considéré comme l'arrogance occidentale que le gouvernement a unie à la guerre de salaire. Déc. 1, on l'a décidé que la guerre débuterait en six jours.

Il y avait des raisons historiques légitimes du Japon à la sensation humilié la veille de la guerre. La diplomatie de canonnier qui a eu comme conséquence l'ouverture du Japon et les traités inégaux en siècle de mid-19th avaient lieu mais un commencement. Plus immédiatement, la grande dépression et le compartmentalization suivant du monde dans les blocs économiques ont également fonctionné à l'avantage déjà du puissant. Été couplés aux difficultés économiques des années d'entre-deux guerres ont des exemples du préjudice racial aux USA qui ont visé à empêcher l'immigration japonaise. Uni par sens long-fermentant et humiliant de ceci d'exclusion, décisionnaires japonais, quoi que leurs différences, trébuchées vers déc. 1 décision à aller faire la guerre.

Avec presque 70 ans de rétrospection, Pearl Harbor devrait offrir quelques leçons pour la politique étrangère des USA aujourd'hui. En dépit des différences évidentes entre Pearl Harbor et la tactique récente de terroriste, ils montrent le désir commun de Davids individu-proclamé de renverser leur Goliaths dans une bataille clairement déjetée. Ces Davids dépendent des technologies occidentales pour surmonter des déséquilibres de puissance, et sont conduits par un sens de vraie ou imaginée humiliation.

Mais n'importe comment fort et historiquement justifié de telles réclamations peut être, ceux qui recourent à la tactique meurtrière doivent être condamnés. Cependant, seule la haut-dominance manuelle et l'entretien dur sont une réponse insatisfaisante, parce que cette approche autre humilie ceux qui se sentent déjà humiliés et aliène ceux qui pourraient autrement offrir une voix plus modérée. La diplomatie ne fonctionne plus avec le terrorisme, mais elle peut aider à l'empêcher en traitant soigneusement les états potentiellement hostiles. Avec des espérances globales montant pour un début frais dans la politique étrangère des USA, il est non simplement essentiel à se rappeler, mais pour comprendre l'attaque sur Pearl Harbor.

todayszaman

Le *Eri Hotta est auteur de la « Casserole-Asianism et de la guerre 1931-1945 du Japon. » Syndicat de projet de ©, 2008

7 décembre 2008

¿Por qué recuerde el puerto de perla?
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Por ERI HOTTA*

NUEVA YORK -- Diciembre. 7 marcas el 67.o aniversario del ataque japonés contra puerto de perla. Sobre los años, “el día del infamy” se ha convertido en un punto de referencia clásico para galvanizar el sentimiento patriótico en América. Como consecuencia del sept. 11, 2001 ataques del terrorista, por ejemplo, analogías al puerto de perla fueron hechos con frecuencia.

Pero a pesar de su lugar central en la memoria colectiva de América, el puerto de perla sigue siendo poco entendido. ¿Por qué Japón inició una guerra tan aparentemente uno mismo-destructiva en el primer lugar? ¿Aparte de las lecciones que Japón debe aprender de su decisión trascendental, hay algo ser aprendido por los Estados Unidos también?

La decisión para atacar el puerto de perla fue alcanzada después de cinco meses de las deliberaciones que incluyeron conferencias oficiales numerosas. Era un proceso gradual en el cual más comprensivo, no obstante la firma, contrato de los E.E.U.U. pudo haber ayudado al sacudimiento Japón en una diversa dirección. De hecho, la opinión japonesa del gobierno era así que dividido que está sorprendiendo que podía unir en el extremo.

Muchos en el ejército japonés miraron inicialmente la Unión Soviética como la amenaza principal que hacía frente al país. Otros vieron los E.E.U.U. como el enemigo primario. Algunos fueron referidos a enemigos más abstractos, más ideológicos, tales como comunismo y “Americanism,” mientras que había también expresa destacar la amenaza de la “raza blanca” (aliados incluyendo, Alemania e Italia de Japón) contra la “raza amarilla. ”

Entonces había los que prefirieron no luchar a ningún enemigo en todos, particularmente los E.E.U.U., que energía de guerra-fabricación a largo plazo, el gobierno sabía, el propios de Japón sobrepasado lejano. El genio táctico de la operación del puerto de perla, Adm. Isoroku Yamamoto, era uno de ellos.

Sobre el curso del verano de 1941, los acontecimientos inclinaron lentamente Japón hacia la posibilidad de guerra con el oeste. Pero el puerto de perla era de ninguna manera inevitable. El ataque de Alemania contra la Unión Soviética obligó a Japón en julio de 1941 que preparara un plan del ataque. Aunque hizo el deseo de Japón claro de aprovecharse del conflicto europeo y de ganar un equilibrio en las colonias europeas en Asia Sur-Oriental, el plan no estaba claro sobre quién constituyó a enemigo verdadero de Japón.

El empuje de los militares de Japón en Asia Sur-Oriental condujo la administración de presidente Franklin Delano Roosevelt a imponer sanciones. Los activos japoneses congelados los E.E.U.U., un ejemplo siguieron por Gran Bretaña e Indias del este holandesas. Cuando Japón respondió asumiendo el control indochina francés meridional, los E.E.U.U. tomaron represalias imponiendo un embargo ante exportaciones de petróleo a Japón. Más bien que diciendo Japón que los E.E.U.U. fueran determinados para buscar para una solución diplomática, la reacción categórica de América la confirmó al japonés como enemigo arrogante y conceited. Por otra parte, transfiriendo su flota pacífica de San Diego al puerto de perla, los E.E.U.U. animaron la comprensión japonesa que los E.E.U.U. anticiparan completamente guerra con Japón.

La Segunda Guerra Mundial en el Pacífico finalmente vino alrededor por muchas diversas razones. Pero era, sobretodo, el sentido del envolvimiento y la humillación que unieron el gobierno japonés profundamente dividido. La sensación derrotada por una serie de acercamientos fallados a los E.E.U.U., incluyendo una insinuación para llevar a cabo negociaciones directas con Roosevelt, primer ministro Fumimaro Konoe dimitió el oct. ¿16, 1941, haciendo la duro-línea ministro Hideki T del ejército? ¿j? su sucesor.

El tono high-handed de la nota del casco del noviembre. 26, 1941, retiro de Japón exigente de todas sus tropas de China, eran un soplo final a modera en el gobierno de Japón, que todavía esperaba negociaciones diplomáticas. Por este tiempo, convencieron muchos policymakers de que los E.E.U.U. no eran listos oírlos hacia fuera. Estaba en última instancia en nombre del ahorro Asia para todos los asiáticos de qué fue mirada como arrogancia occidental que el gobierno unió a la guerra del salario. El diciembre. 1, era decidido que la guerra comenzaría en seis días.

Había razones históricas legítimas de Japón a la sensación humillado en la víspera de la guerra. La diplomacia del gunboat que dio lugar a la abertura de Japón y eran los tratados desiguales en el siglo de mid-19th solamente un principio. Más inmediatamente, la gran depresión y la compartimentalización subsecuente del mundo en los bloques económicos también trabajaron a la ventaja del ya de gran alcance. Fueron juntados con la dificultad económica de los años interwar los casos del prejudicar racial en los E.E.U.U. que tuvieron como objetivo el prevenir de la inmigración japonesa. Unido por este sentido largo-simmering y de humillación de la exclusión, policymakers japoneses, lo que sus diferencias, tropezadas hacia el diciembre. 1 decisión a ir a guerrear.

Con casi 70 años de retrospección, el puerto de perla debe ofrecer algunas lecciones para la política extranjera de los E.E.U.U. hoy. A pesar de diferencias obvias entre el puerto de perla y las táctica recientes del terrorista, demuestran el deseo común de Davids uno mismo-proclamado de derribar su Goliaths en una batalla claramente ladeada. Este Davids depende de tecnologías occidentales para superar desequilibrios de la energía, y es conducido por un sentido de la humillación verdadera o imaginada.

Pero no importa cómo es fuerte e históricamente justificado tales agravios puede ser, los que recurren a las táctica murderous deben ser condenados. Sin embargo, el alto-uso de las manos y la charla resistente solamente son una respuesta inadecuada, porque este acercamiento más futuro humilla a los que se sientan ya humillada y enajena a los que pudieron proffer de otra manera una voz más moderada. La diplomacia trabaja no más con terrorismo, pero puede ayudar a prevenirlo ocupándose cuidadosamente de los estados potencialmente hostiles. Con las expectativas globales montando para un comienzo fresco en la política extranjera de los E.E.U.U., es no justo vital a recordar, pero para entender el ataque contra puerto de perla.

todayszaman

El *Eri Hotta es autor de la “Cacerola-Asianism y de la guerra 1931-1945 de Japón.” Sindicato del proyecto del ©, 2008

7 de diciembre de 2008

Perchè ricordi del porto di perla?
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Da ERI HOTTA*

NEW YORK -- Dicembre. 7 contrassegni il sessantasettesimo anniversario dell'attacco giapponese al porto di perla. Nel corso degli anni, “il giorno di infamy„ si è trasformato in in un punto di riferimento classico per la galvanizzazione del sentimento patriotic in America. Come conseguenza di settembre. 11, 2001 attacchi del terrorista, per esempio, analogie al porto di perla sono stati fatti frequentemente.

Ma malgrado il relativo posto centrale nella memoria collettiva dell'America, il porto di perla rimane poco capito. Perchè il Giappone ha iniziato una guerra apparentemente auto-distruttiva in primo luogo? Oltre alle lezioni che il Giappone deve imparare dalla relativa decisione momentous, è ci qualcosa essere imparato dagli Stati Uniti pure?

La decisione per attacare il porto di perla è stata raggiunta dopo cinque mesi delle discussioni che hanno incluso i congressi ufficiali numerosi. Era un processo graduale in cui più simpatico, anche se la ditta, aggancio degli Stati Uniti potrebbe aiutare l'ondeggiamento Giappone in un senso differente. Infatti, l'opinione giapponese di governo era in modo da diviso che sta sorpresendo che poteva da unire alla fine.

Molti nell'esercito giapponese inizialmente hanno considerare l'Unione Sovietica come la minaccia principale che affronta il paese. Altri hanno visto gli Stati Uniti come il nemico primario. Alcuni sono stati interessati dei nemici più astratti e più ideologici, quale comunismo e “Americanism,„ mentre ci era inoltre esprime la messa in evidenza della minaccia “della corsa bianca„ (alleati compresi, la Germania e l'Italia del Giappone) contro “la corsa gialla. „

Allora ci erano coloro che ha preferito non combattere alcun nemico affatto, specialmente Stati Uniti, di cui l'alimentazione guerra-facente di lunga durata, il governo ha conosciuto, propri del Giappone sorpassato lontano. Il mastermind tattico del funzionamento del porto di perla, Adm. Isoroku Yamamoto, era uno di loro.

Durante l'estate di 1941, gli eventi hanno inclinato lentamente il Giappone verso la possibilità di guerra con l'ovest. Ma il porto di perla era in nessun modo inevitabile. L'attacco della Germania all'Unione Sovietica ha costretto nel luglio 1941 il Giappone a preparare un programma dell'attacco. Anche se ha fatto il desiderio del Giappone libero approfittare del conflitto europeo e guadagnare un appiglio nelle colonie europee in Asia Sud-Orientale, il programma non era chiaro circa chi ha costituito il nemico allineare del Giappone.

La spinta dei militari del Giappone in Asia Sud-Orientale ha condotto la gestione del presidente Franklin Delano Roosevelt imporre le sanzioni. Gli Stati Uniti hanno congelato i beni giapponesi, un esempio seguito dalla Gran-Bretagna e le Indie orientali olandesi. Quando il Giappone ha risposto assumendo la direzione del Indochina francese del sud, gli Stati Uniti retaliated imponendo un embargo alle esportazioni di olio nel Giappone. Piuttosto che dicendo al Giappone che gli Stati Uniti fossero determinati per cercare una soluzione diplomatica, la reazione categorico dell'America la ha confermata al giapponese come nemico arrogante e conceited. Inoltre, trasferendo la relativa flotta pacifica da San Diego al porto di perla, gli Stati Uniti hanno consigliato alla comprensione giapponese che gli Stati Uniti completamente hanno previsto la guerra con il Giappone.

La seconda guerra mondiale nel Pacifico infine è succed per molti motivi differenti. Ma era, soprattutto, il senso del encirclement e humiliation che hanno unito il governo giapponese profondamente diviso. La sensibilità sconfitta da una serie di metodi guastati negli Stati Uniti, compreso un overture per tenere i colloqui diretti con Roosevelt, Primo Ministro Fumimaro Konoe si è dimessa ottobre. 16, 1941, facente duro-linea ministro Hideki T dell'esercito? J? il suo successore.

Il tono high-handed della nota del guscio di novembre. 26, 1941, ritiro del Giappone esigente di tutte le relative truppe dalla Cina, erano un colpo finale al moderano nel governo del Giappone, che ancora ha sperato per le trattative diplomatiche. Entro questo tempo, molti policymakers sono stati convinti che gli Stati Uniti non erano di aspettare per sentirli fuori. Era infine in nome del saving Asia per tutti gli asiatici da che cosa è stato considerare arrogance occidentale che il governo ha unito alla guerra dello stipendio. Su dicembre. 1, è stato deciso che la guerra comincerebbe in sei giorni.

Ci erano motivi storici legittimi per il Giappone al tatto umiliato la vigilia della guerra. Diplomazia del gunboat che ha provocato l'apertura del Giappone ed i trattati disuguali nel secolo di mid-19th avevano luogo ma un inizio. Più immediatamente, la depressione grande ed il compartmentalization successivo del mondo nei blocchi economici inoltre hanno funzionato al vantaggio già del potente. Sono stati accoppiati con le difficoltà economiche degli anni interwar i casi del pregiudizio razziale negli Stati Uniti che hanno puntato su impedire l'immigrazione giapponese. Unito da questo senso lungo-simmering e d'umiliazione dell'esclusione, policymakers giapponesi, qualunque le loro differenze, inciampate verso dicembre. 1 decisione da andare fare la guerra.

Con quasi 70 anni di giudizio retrospettivo, il porto di perla dovrebbe offrire oggi alcune lezioni per la politica straniera degli Stati Uniti. Malgrado le differenze evidenti fra il porto di perla e le tattiche recenti del terrorista, mostrano il desiderio comune di Davids auto-affermato rovesciare il loro Goliaths in una battaglia chiaramente sbilenca. Questo Davids dipende dalle tecnologie occidentali per sormontare gli squilibri di alimentazione ed è guidato da un senso di humiliation reale o immaginato.

Ma non importa come forte e storicamente giustificato tali rimostranze può essere, coloro che ricorre alle tattiche murderous devono essere condannati. Tuttavia, la alto-manualità ed il colloquio duro da solo sono una risposta inadeguata, dato che questo metodo ulteriore umilia coloro che già ritiene umiliato ed allontana coloro che potrebbe proffer al contrario una voce più moderata. La diplomazia più non funziona con terrorismo, ma può contribuire ad impedirlo occupandosi con attenzione di potenzialmente ostile dichiara. Con le aspettative globali che montano per un inizio fresco nella politica straniera degli Stati Uniti, è giusto vitale per ricordarsi di, ma per capire l'attacco al porto di perla.

todayszaman

Il *Eri Hotta è autore “della Vaschetta-Asianism e della guerra 1931-1945 del Giappone.„ Sindacato di progetto del ©, 2008

7 dicembre 2008

Warum erinnern Sie sich Pearl Harbor?
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Durch ERI HOTTA*

NEW YORK -- Dez. 7 Markierungen der 67th Jahrestag des japanischen Angriffs auf Pearl Harbor. Über den Jahren „der Tag der Niedertracht“ ist ein klassischer Bezugspunkt für das Galvanisieren des patriotischen Gefühls in Amerika geworden. Unmittelbar nach dem Sept. 11, 2001 Terroristangriff z.B. Analogien zum Pearl Harbor wurden häufig gebildet.

Aber trotz seines zentralen Platzes Amerikas im Kollektivgedächtnis, bleibt Pearl Harbor verstandenes wenig. Warum leitete Japan solch einen scheinbar Selbst-zerstörenden Krieg an erster Stelle ein? Neben Lektionen, die Japan von seiner bedeutsamen Entscheidung erlernen muß, gibt es etwas, durch die Vereinigten Staaten außerdem erlernt zu werden?

Die Entscheidung, zum von Pearl Harbor in Angriff zu nehmen wurde nach fünf Monaten Bedachtsamkeit erreicht, die zahlreiche amtliche Konferenzen einschloß. Es war ein stufenweiser Prozeß, in dem sympatischer, obwohl Unternehmen, US Verpflichtung Einfluß Japan in einer anderen Richtung geholfen haben konnte. Tatsächlich war japanische Regierung Meinung also geteilt, daß sie überrascht, daß es in der Lage war, im Ende zu vereinigen.

Viele in der japanischen Armee sahen zuerst die Sowjetunion als die Hauptdrohung an, die das Land gegenüberstellt. Andere sahen die US als der Primärfeind. Einige wurden mit den abstrakteren, ideologischeren Feinden, wie Kommunismus betroffen und „Amerikanismus,“, während es äußert auch das Hervorheben der Drohung des „weißen Rennens“ (einschließlich Verbündete, Deutschland und Italien Japans) gegen das „gelbe Rennen gab. “

Dann es gab die, die, es vorzogen keinen Feind an allen zu kämpfen, besonders die US, deren langfristige Krieg-bildende Energie, die Regierung kannte, weiten übertroffenen Japans Selbst. Das taktische Experte des Pearl Harborbetriebes, Adm. Isoroku Yamamoto, war eins von ihnen.

Über dem Kurs des Sommers von 1941, kippten Fälle langsam Japan in Richtung zur Möglichkeit des Krieges mit dem Westen. Aber Pearl Harbor war keineswegs unvermeidlich. Angriff Deutschlands auf der Sowjetunion zwang Japan im Juli 1941, einen Plan des Angriffs vorzubereiten. Obgleich es Wunsch freien Japans bildete, den europäischen Konflikt zu nutzen und eine Stellung in den europäischen Kolonien in Südostasien zu gewinnen, war der Plan nicht klar über, wem Japans zutreffenden Feind festsetzte.

Militärschub Japans in Südostasien führte Präsident Franklin Delano Roosevelts Leitung, Sanktionen aufzuerlegen. Die US gefrorenen japanischen Werte, ein Beispiel folgten von Großbritannien und von den holländischen Ostinseln. Als Japan reagierte, indem es französisches Südindochina übernahm, revanchierten sich die US, indem sie ein Embargo ölexporten nach Japan auferlegten. Anstatt, Japan erklärend, daß die US festgestellt wurden, um nach einer diplomatischen Lösung zu suchen, Amerikas bestätigte kategorische Reaktion sie zum Japaner als arroganter und eingebildeter Feind. Außerdem indem sie seine pazifische Flotte von San Diego auf Pearl Harbor brachten, regten die US das japanische Verständnis an, daß die US völlig Krieg mit Japan vorwegnahmen.

Der Zweite Weltkrieg im Pazifik kam schließlich ungefähr aus vielen unterschiedlichen Gründen. Aber es war, vor allem, die Richtung der Umzingelung und Erniedrigung, die die tief geteilte japanische Regierung vereinigten. Das Gefühl, das durch eine Reihe verlassene Annäherungen in die US, einschließlich einen Annäherungsversuch besiegt wurde, um direkte Gespräche mit Roosevelt zu halten, Premierminister Fumimaro Konoe, fand an Okt. ab. 16, 1941, Hartlinie Armee-Minister Hideki T bildend? J? sein Nachfolger.

Der high-handed Ton der Rumpf-Anmerkung Novembers. 26, 1941, Zurücknahme fordernden Japans aller seiner Truppen von China, waren ein abschließender Schlag zu moderiert in der Regierung Japans, die noch für diplomatische Vermittlungen hoffte. Bis zum dieser Zeit waren viele Entscheidungsträger überzeugt, daß die US nicht bereit waren, sie heraus zu hören. Es war schließlich im Namen der Einsparung Asien für alle Asiaten von, was als westliche Arroganz betrachtet wurde, die die Regierung zum Lohnkrieg vereinigte. An Dez. 1, wurde es entschieden, daß der Krieg an sechs Tagen beginnen würde.

Es gab gesetzmaßige historische Gründe für Japan zum Gefühl gedemütigt auf dem Vorabend des Krieges. Die Kanonenbootdiplomatie, die die öffnung von Japan ergab und ungleiche Verträge im mid-19th Jahrhundert waren, aber ein Anfang. Sofort, arbeiteten der große Tiefstand und die folgende Bereichsbildung der Welt in ökonomische Blöcke auch zum Vorteil vom bereits leistungsfähigen. Mit der ökonomischen Härte der interwar Jahre verbunden Fälle des rassischen Vorurteils in den US, die anstrebten, japanische Immigration zu verhindern. Vereinigt durch diese lange-simmering und demütigende Richtung des Ausschlusses, japanische Entscheidungsträger, was auch immer ihre Unterschiede, gestolpert in Richtung zum Dez. 1 Entscheidung zum in den Krieg zu gehen.

Mit fast 70 Jahren Nachsicht, sollte Pearl Harbor einige Lektionen für US fremde Politik heute anbieten. Trotz der offensichtlichen Unterschiede zwischen Pearl Harbor und neuen Terroristtaktiken, zeigen sie den allgemeinen Wunsch von Selbst-proklamiertem Davids, ihr Goliaths in einer offenbar schiefen Schlacht zu stürzen. Dieses hängen Davids von den westlichen Technologien ab, um Ungleichheiten der Energie zu überwinden und werden durch eine Richtung der realen oder vorgestellten Erniedrigung gefahren.

Aber, egal wie stark und historisch gerechtfertigt solchen Beschwerden sein kann, müssen die, die auf mörderische Taktiken zurückgreifen, verurteilt werden. Jedoch sind HochHandedness und haltbares Gespräch alleine eine unzulängliche Antwort, denn diese Annäherung, die weiter ist, demütigt die, die bereits gedemütigt fühlen und entfremdet die, die eine gemäßigtere Stimme anders vorbringen konnten. Diplomatie arbeitet nicht mehr mit Terrorismus, aber sie kann helfen, ihn zu verhindern, indem sie sorgfältig möglicherweise feindliche Zustände beschäftigen. Wenn die globalen Erwartungen für einen frischen Anfang anbringen, in US fremde Politik, ist es lebenswichtiges nicht gerechtes, zum sich zu erinnern, aber des Angriffs auf Pearl Harbor zu verstehen.

todayszaman

*Eri Hotta ist Autor „von Wanne-Asianism und von Krieg 1931-1945 Japans.“ © Projekt-Syndikat, 2008

7. Dezember 2008

Por que recorde o porto de pérola?
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Por ERI HOTTA*

NEW YORK -- Dezembro. 7 marcas o 67th anniversary do ataque japonês no porto de pérola. Sobre os anos, “o dia do infamy” transformou-se um ponto de referência clássico para galvanizing o sentiment patriotic em América. Na vigília do Sept. 11, 2001 ataques do terrorista, por exemplo, analogias ao porto de pérola foi feito freqüentemente.

Mas apesar de seu lugar central na memória coletiva de América, o porto de pérola remanesce pouco compreendido. Por que Japão iniciou self-destrutiva tão seemingly uma guerra no primeiro lugar? Com exceção das lições que Japão deve aprender de sua decisão momentous, há algo ser aprendido também pelos Estados Unidos?

A decisão para atacar o porto de pérola foi alcançada após cinco meses dos deliberations que incluíram conferências oficiais numerosas. Era um processo gradual em que mais sympathetic, albeit a empresa, acoplamento dos E.U. pôde ter ajudado ao balanço Japão em um sentido diferente. No fato, a opinião japonesa do governo estava assim que dividido que está surpreendendo que podia se unir na extremidade.

Muitos no exército japonês consideraram inicialmente a União Soviética como a ameaça principal que enfrenta o país. Outros viram os E.U. como o inimigo preliminar. Alguns foram concernidos com os inimigos mais abstratos, mais ideological, tais como o communism e “Americanism,” quando havia exprime também o destaque da ameaça “da raça branca” (aliados including, Germany e Italy de Japão) de encontro “à raça amarela. ”

Então havia aqueles que preferiram não lutar nenhum inimigo em tudo, particularmente os E.U., cujo o poder guerra-fazendo a longo prazo, o governo soube, próprios de Japão surpassed distante. O mastermind tático da operação do porto de pérola, Adm. Isoroku Yamamoto, era um deles.

Sobre o curso do verão de 1941, os eventos inclinaram lentamente Japão para a possibilidade de guerra com o oeste. Mas o porto de pérola estava em nenhuma maneira inevitável. O ataque de Germany na União Soviética compeliu Japão em julho 1941 preparar uma planta do ataque. Embora fizesse o desejo de Japão desobstruído fazer exame da vantagem do conflito europeu e ganhar um foothold nas colônias européias em 3Sudeste Asiático, a planta não estava desobstruída sobre quem constituiu o inimigo verdadeiro de Japão.

A pressão das forças armadas de Japão em 3Sudeste Asiático conduziu à administração do presidente Franklin Delano Roosevelt impo sanctions. Os recursos japoneses congelados E.U., um exemplo seguiram por Grâ Bretanha e pelas Índias do leste holandesas. Quando Japão respondeu fazendo exame de Indochina francês do sul excedente, os E.U. retaliated impondo um embargo em exportações de óleo a Japão. Melhor que dizendo Japão que os E.U. estiveram determinados procurarar por uma solução diplomatic, a reação categorical de América confirmou-a ao japonês como um inimigo arrogante e conceited. Além disso, transferindo sua frota pacífica de San Diego ao porto de pérola, os E.U. incentivaram a compreensão japonesa que os E.U. anteciparam inteiramente a guerra com o Japão.

A segunda guerra mundial no Pacífico veio finalmente aproximadamente para muitas razões diferentes. Mas era, sobretudo, o sentido do encirclement e o humiliation que uniram o governo japonês profundamente dividido. O sentimento derrotado por uma série de aproximações falhadas aos E.U., including uma insinuação para prender conversas diretas com Roosevelt, ministro principal Fumimaro Konoe renunciou em outubro. 16, 1941, fazendo a duro-linha ministro Hideki T do exército? j? seu sucessor.

O tom high-handed da nota do Hull de novembro. 26, 1941, retirada de Japão exijindo de todas suas tropas de China, eram um sopro final ao moderam no governo de Japão, que esperou ainda para negociações diplomatic. Por este tempo, muitos policymakers foram convencidos que os E.U. não estavam prontos para os ouvir para fora. Estava finalmente no nome do saving Ásia para todos os Asians de o que foi considerado como o arrogance ocidental que o governo uniu à guerra do salário. Em dezembro. 1, decidiu-se que a guerra começaria em seis dias.

Havia umas razões históricas legitimate para Japão à sensação humilhado no eve da guerra. O diplomacy do gunboat que resultou na abertura de Japão e os tratados desiguais no século de mid-19th se realizavam mas um começo. Mais imediatamente, o Depression grande e o compartmentalization subseqüente do mundo em blocs econômicos trabalharam também à vantagem do já poderoso. Foram acoplados com o hardship econômico dos anos interwar os exemplos do preconceito racial nos E.U. que visaram impedir o immigration japonês. Unido por este sentido longo-simmering e humilhando da exclusão, policymakers japoneses, o que quer que suas diferenças, tropeçadas para o dezembro. 1 decisão a ir guerrear.

Com quase 70 anos do hindsight, o porto de pérola deve oferecer algumas lições para a política extrangeira dos E.U. hoje. Apesar das diferenças óbvias entre o porto de pérola e táticas recentes do terrorista, mostram o desejo comum de Davids self-proclamado topple seu Goliaths em uma batalha claramente lop-sided. Este Davids depende das tecnologias ocidentais para superar desequilíbrios do poder, e é dirigido por um sentido do humiliation real ou imaginado.

Mas não importa como forte e justificado historicamente tais queixas pode ser, aqueles que recorrem às táticas murderous devem condemned. Entretanto, o elevado-handedness e a conversa resistente sozinho são uma resposta inadequada, porque esta aproximação mais adicional humilha aquelas que sentem já humilhados e alienates aquelas que puderam de outra maneira proffer uma voz mais moderada. O Diplomacy já não trabalha com terrorismo, mas pode ajudar impedi-lo tratando com cuidado dos estados potencial hostis. Com as expectativas globais que montam para um começo fresco na política extrangeira dos E.U., é nao justo vital a recordar, mas para compreender o ataque no porto de pérola.

todayszaman

O *Eri Hotta é autor da “Bandeja-Asianism e da guerra 1931-1945 de Japão.” Syndicate do projeto do ©, 2008

07 dezembro 2008

Why minns den pärlemorfärg hamnen?
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Vid ERI HOTTA*

NEW YORK -- Dec. 7 markerar den 67th årsdagen av den japanska attacken på pärlemorfärg hamn. Över åren ”har dagen av infamy” blivit en klassiker hänvisar till pekar för att galvanisera patriotisk känsla i Amerika. I vaket av Septen. 11 2001 terroristattack, till exempel, analogier som pryder med pärlor hamn, gjordes vanligt.

Men illvilja som dess central förlägger i Amerika kollektiva minne, pärlahamnremains som förstås lite. Why Japan kreg ett invigt sådan seemingly själv-destruktivt i första förlägger? Förutom kurser, som Japan måste lära från dess momentous beslut, finns det något att vara lärt vid Förenta staterna som väl?

Beslutet som anfaller pärlemorfärg hamn, nåddes efter fem månader av samtal som inklusive talrika officiella konferenser. Det var ett gradvist bearbetar i vilken mer förstå, albeit firma, US-kopplingsstyrka har hjälpt gungningen Japan i en olik riktning. I faktum var den japanska regerings- åsikten så delat att den förvånar att det var kompetent att förena slutligen.

Många i den japanska armén betraktade initialt den sovjetiska unionen som det huvudsakliga hot som vänder mot landet. Andra sågar USEN som den primära fienden. Några angicks med mer abstrakt begrepp, ideologiska fiender, liksom kommunism, och ”var americanismen,” stunder där uttrycker också att markera hot av ”vitracen” (inklusive Japan bundsförvanter, Tyskland och Italien) mot ”den gula racen. ”

Därefter fanns det de, som föredrog att inte slåss någon fiende alls, bestämt USEN, vars långsiktiga kriga-danande driver, regeringen visste, egna avlägsna överträffade Japan. Den taktiska genin av den pärlemorfärg hamnfunktionen, Adm. Isoroku Yamamoto, var ett av dem.

Över jaga av sommaren av 1941 vippade på händelser långsamt Japan in mot möjligheten av kriger med det västra. Men pryda med pärlor hamnen var i inget långt ofrånkomligt. Tyskland attack på den sovjetiska unionen tvingade Japan i Juli 1941 för att förbereda en planera av attack. Även om det gjorde klara Japan lust att ta fördel av europékonflikten och att nå ett fotfäste i europékolonierna i Southeast Asien, var planera inte fri om vem utgj橬一j Japan riktiga fiende.

Japan ledde militära framstöt in i Southeast Asien den presidentFranklin Delano Roosevelts administrationen för att lägga på sanktioner. Usen fryste japanska tillgångar, ett exempel som följdes av Britannien, och de holländska östliga Indiesna. Då Japan reagerade, genom att ta över sydliga franska Indochina, hämnas USEN vid imponera en handelsförbud på olje- exporter till Japan. I stället för träffande Japan, att USEN var beslutsam att söka för en diplomatisk lösning, Amerika bekräftade categorical reaktion den till japanen som en arrogant och högmodig fiende. Dessutom genom att överföra dess Stillahavs- flotta från San Diego för att pryda med pärlor hamn, uppmuntrade USEN den japanska överenskommelsen som USNA som förutses fullständigt, kriger med Japan.

Världen kriger II i det Stillahavs- kom slutligen för många olika resonerar omkring. Men det var, framför allt, avkänningen av encirclementen och förödmjukelse som förenade den djupt delade japanska regeringen. Känsla som besegras av en serie av missat, att närma sig till USEN, en overture till hållen riktar däribland samtal med Roosevelt, premiärministern Fumimaro Konoe som avgås på Oct. 16 1941, danande hård-fodrar arméminister Hideki T? j? hans efterträdare.

Det egenmäktigt tonar av skrovet noterar av Nov. 26 1941 som allra begär Japan tillbakadragande dess soldater från Kina, var ett finalslag till dämpar i Japan regering, som stilla som hoppas för diplomatiska förhandlingar. Vid denna tid övertygades många makthavande personer att USEN inte var att ordna till för att höra dem ut. Det var ultimately i det känt av besparingen Asien för alla asiat från vad betraktades som västra arrogans som regeringen som förenas för att utkämpa, kriger. På Dec. 1 avgjordes det att den skulle kriga börjar i sex dagar.

Det fanns legitimt historiskt resonerar för Japan till känselförnimmelsen som förödmjukades på helgdagsaftonen av, kriger. Kanonbåtdiplomatin, som resulterade i öppningen av Japan, och olika fördrag i mid--19thårhundradet ägde rum, bara en början. Mer omgående, fungerade den stora fördjupningen och den följande compartmentalizationen av världen in i ekonomiska block också till fördelen av det redan kraftigt. Kopplades ihop med den ekonomiska strapatsen av de interwar åren anföra som exempel av rasfördom i USEN som siktade på att förhindra japansk invandring. Förenat av detta som lång-puttrar och förödmjukar avkänning av uteslutandet, japanska makthavande personer, allt vad deras skillnader som snubblas in mot Decen. 1 beslut som går att kriga.

Med nästan 70 år av efterklokhet bör den pärlemorfärg hamnen erbjuda några kurser för US-utrikespolitik i dag. Tydliga skillnader för illviljan mellan den pärlemorfärg hamnen och nya terroristtaktik, visar de allmänninglusten av själv-proklamerade Davids att topple deras Goliaths i en klart sned strid. Dessa beror Davids på västra teknologier till betagna obalanser av driver och är drivande vid en avkänning av verklig eller föreställd förödmjukelse.

Men ingen materia, hur starkt och historically befogade sådan missnöjen kan vara, de, som tillgriper till mordiska taktik, måste fördömas. Emellertid är egenmäktighet och det tuffa samtalet bara ett otillräckligt svar, for denna att närma sig förödmjukar de, som känselförnimmelsen förödmjukade, och redan alienerar vidare de som kan proffer annars mer dämpar uttrycker. Diplomati fungerar ej längre med terrorism, men den kan hjälpa att förhindra den, genom att handla försiktigt med potentiellt fientligt, påstår. Med det globala förväntanbeslag för en ny start i US-utrikespolitik är det livsviktigt inte rättvist att minnas, men att förstå attacken på pärlemorfärg hamn.

todayszaman

*Erien Hotta är författare av ”Panorerar-Asianism, och Japan kriger 1931-1945.”, © projekterar syndikatet, 2008

07 December 2008

Почему вспомните гавань перлы?
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
НЬЮ-ЙОРКОМ ERI

HOTTA* -- Dec. 7 меток 67th годовщина японского нападения на гавани перлы. Над летами, «день infamy» стал классицистической контрольной точкой для гальванизировать патриотическия настроения в америке. In the wake of cSept. 11, 2001 нападений террориста, например, аналогии для того чтобы Pearl гавань были сделаны част.

Но несмотря на свое центральное место в памяти америки собирательной, понятая гавань перлы остает маленькими. Почему япония начала такое seemingly собственн-разрушительное войну во-первых? Кроме уроков япония должна выучить от своего остроисторического решения, что-то быть выученным Соединенными Штатами также?

Решение для того чтобы атаковать гавань перлы достиглось после 5 месяцев обдуманностей включили многочисленнAp официальные конференции. Было постепенно процессом в участливо, albeit фирма, захват США могла помочь sway японии в по-разному направлении. В действительности, японское мнение правительства было поэтому после того как оно разделено что оно удивляет что оно могло соединить в конце.

Много в японской армии первоначально сосчитали советский союз как главным образом угроза смотря на страну. Другие увидели США как главным образом противник. Некоторые были связаны с более абстрактными, более мировоззренческими противниками, such as коммунизм и «американизм,» пока были также выражают выделять menace «белой гонки» (включая союзники, Германия и Италия японии) против «желтой гонки. »

После этого были те предпочитали не воевать NIKAKой противника на всех, определенно США, силу которых долгосрочную войн-делая, правительство знало, значительно перегнанной японии. Тактическое mastermind деятельности гавани перлы, Adm. Isoroku Yamamoto, было одним из их.

Над курсом лета 1941, случаи медленно опрокинули японию к возможности войны с западом. Но гавань перлы была in no way неизбежна. Нападение Германии на советском союзе вынудило японию в июле 1941 подготовить план нападения. Хотя оно сделало желание ясной японии take advantage of европейский конфликт и приобрести точка опоры в европейских колониях в South East Asia, план не был ясн о образовало противника японии поистине.

Тяга воиска японии в South East Asia вела администрацию президента Франклин Delano Рузвельт навести санкции. Имущества замерли США, котор японские, пример последовали за Британией и голландскими восточными Indies. Когда япония ответила путем take over южный французский Индо-Китай, США retaliated путем наводить эмбарго на экспортах масла к японии. Rather than говорящ японию что были обусловлены, что поискали США для решения средствами дипломатии, реакция америки категорически подтвердила его к японцу как заносчивый и тщеславный противник. Сверх того, путем переносить своего Тихого океан флота от San Diego к гавани перлы, США ободрили японское вникание что США полно предвидели войну с японией.

Вторая Мировая Война в Pacific окончательно пришло около для много по-разному причин. Но это было, прежде всего, чувством облегания и humiliation которое соединили глубоки разделенное японское правительство. Ощупывание нанесенное поражение серией вылтинных из строя подходов к США, включая увертюру для того чтобы держать откровенные беседы с Рузвельт, премьер-министр Fumimaro Konoe отказало на Oct. 16, 1941, делая министра Hideki t армии трудн-линии? j? его продолжатель.

High-handed тон примечания корпуса cNov. 26, 1941, разведение требуя японии всех своих войск от Китая, были окончательным дуновением к умеряют в правительстве японии, которое все еще понадеялось для дипломатических переговоров. К это время, много policymakers были убежены что США не были готовы услышать их вне. Оно было предельно in the name of сбереженияа Азия для всех азиатов от было сосчитано как западная заносчивость правительство соединило к войне зарплаты. На Dec. 1, было решено что война начнет в 6 днях.

Были правомерные исторические причины для японии к чывству humiliated на кануне войны. Дипломатия канонерок привело к в отверстии японии и неравные договоры в столетии mid-19th были только начало. Более немедленно, большое нажатие и затем компартментализация мира в хозяйственные блки также работали к преимуществу уже мощного. Были соединены с хозяйственным hardship interwar лет примеры расовой предубежденности в США aim at предотвратить японскую иммиграцию. Соединено этим длинним-simmering и humiliating чувством исключения, японские policymakers, их разницы, споткнутые к Dec. 1 решение, котор нужно пойти воевать.

С почти 70 летами хинсайта, гавань перлы должна предложить некоторые уроки для международной политики США сегодня. Несмотря на очевидные разницы между гаванью перлы и недавними тактик террориста, они показывают общее желание собственн-провозглашенного Davids topple их Goliaths в ясно кривобоком сражении. Эт Davids зависит на западных технологиях для того чтобы отжать разницы силы, и управляется чувством реального или представленного humiliation.

Но no matter how сильно и исторически оправдано таким grievances смогите быть, те которые прибегают к murderous тактик необходимо засудить. Однако, высок-handedness и грубой беседой самостоятельно будут недостаточная реакция, потому что этот подход более дальнейший humiliates те которые уже чувствуют humiliated и отчуждает те которые могли в противном случае proffer более вмеру голос. Дипломатия no longer не работает с террорисмом, но она может помочь предотвратить его путем общаться тщательно с потенциальн вражескими положениями. При глобальные ожиданности устанавливая для свежего старта в международной политике США, оно существенные справедливыми, котор нужно вспомнить, но понять нападение на гавани перлы.

todayszaman

*Eri Hotta будет автором «Лотка-Asianism и войны 1931-1945 японии.» Синдикат проекта ©, 2008

7-ое декабря 2008

Waarom herinner de Haven van de Parel?
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Door ERI HOTTA*

NEW YORK -- Dec. 7 tekens de 67ste verjaardag van de Japanse aanval op de Haven van de Parel. In de loop van de jaren, de „dag van infamy is“ een klassiek verwijzingspunt voor galvaniserend patriotic gevoel in Amerika geworden. In het spoor van Sept. 11, de terroristenaanval van 2001, bijvoorbeeld, werden analogieën aan de Haven van de Parel vaak gemaakt.

Maar ondanks zijn centrale plaats in het collectieve geheugen van Amerika, blijft de Haven van de Parel begrepen weinig. Waarom stelde Japan zulk een schijnbaar self-destructive oorlog in werking in de eerste plaats? Ongeacht lessen die Japan van zijn momentous besluit moet leren, zijn er iets dat door de Verenigde Staten eveneens moet worden geleerd?

Het besluit werd om de Haven van de Parel aan te vallen bereikt na vijf maanden discussies die talrijke officiële conferenties omvatten. Het was een geleidelijk proces waarin sympathieker, alhoewel vast, de overeenkomst van de V.S. slingering Japan in een verschillende richting zou kunnen geholpen hebben. In feite, werd het Japanse overheidsadvies zo verdeeld dat het verrassend is dat het zich uiteindelijk kon verenigen.

Velen in het Japanse leger beschouwden aanvankelijk de Sowjetunie als belangrijkste bedreiging die het land onder ogen ziet. Anderen zagen de V.S. als primaire vijand. Wat waren betrokken met meer abstracte, ideologische vijanden, zoals communisme en „Americanism,“ terwijl er ook stemmen die de dreiging van het „witte ras“ benadrukken (met inbegrip van de bondgenoten, Duitsland en Italië van Japan) tegen het „gele ras waren. “

Toen er waren zij die verkozen om het even welke vijand bij allen niet te bestrijden, in het bijzonder de V.S., van wie oorlog-makende macht op lange termijn, de overheid het wist, ver overtroffen eigen Japan. Het tactische genie van de verrichting van de Haven van de Parel, Adm. Isoroku Yamamoto, was één van hen.

In de loop van de zomer van 1941, helden de gebeurtenissen langzaam Japan naar de mogelijkheid van oorlog met het Westen over. Maar de Haven van de Parel was in geen geval onvermijdelijk. Aanval van Duitsland op de Sowjetunie dwong Japan in Juli 1941 om een plan van aanval voor te bereiden. Hoewel het de wens van duidelijk Japan maakte om uit het Europese conflict voordeel te halen en een steunpunt in de Europese kolonies in Zuidoost-Azië te bereiken, was het plan niet duidelijk over wie de ware vijand van Japan vormde.

Bracht de militaire duw van Japan in Zuidoost-Azië het beleid van President ertoe Franklin Delano Roosevelt's om sancties op te leggen. De V.S. bevroren Japanse activa, een voorbeeld dat door Groot-Brittannië en Nederlandse Oost-Brits-Indië wordt gevolgd. Toen Japan door zuidelijke Franse Indochina over te nemen antwoordde, de V.S. die door een embargo aan de olieuitvoer wraak worden genomen naar Japan op te leggen. Eerder dan het vertellen Japan dat de V.S. vastbesloten waren om naar een diplomatieke oplossing te zoeken, bevestigde de categorische reactie van Amerika het aan de Japanners als arrogante en verwaande vijand. Voorts door zijn Vreedzame Vloot van San Diego aan de Haven van de Parel over te brengen, moedigden de V.S. de Japanners begrijpen aan die dat de V.S. volledig oorlog met Japan voorzagen.

De Wereldoorlog II in de Stille Oceaan gebeurde definitief om vele verschillende redenen. Maar het was, vooral de betekenis van encirclement en vernedering die de diep verdeelde Japanse overheid verenigde. Het gevoel dat door een reeks ontbroken benaderingen van de V.S., met inbegrip van een overture wordt verslagen om directe besprekingen met Roosevelt te houden, Eerste Minister Fumimaro Konoe trad op Okt. af. 16, 1941, die maken de Minister Hideki T van het hard-lijnLeger? j? zijn opvolger.

De high-handed toon van de Nota van Hull van Nov. 26, 1941, de veeleisende terugtrekking van Japan van al zijn troepen van China, waren een definitieve slag aan matigen zich in de overheid van Japan, die nog voor diplomatieke onderhandelingen hoopte. Tegen die tijd, waren vele beleidsvormers overtuigd dat de V.S. niet bereid waren om hen uit te horen. Het was uiteindelijk in naam van besparing Azië voor alle Aziaten van wat als Westelijke arrogantie werd beschouwd die de overheid aan loonoorlog verenigde. Op Dec. 1, werd het besloten dat de oorlog in zes dagen zou beginnen.

Er waren wettige historische redenen voor Japan vernederd te voelen op de vooravond van oorlog. De kanonneerbootdiplomatie die in het openen van Japan en ongelijke verdragen in de medio-negentiende eeuw resulteerde was slechts een begin. Meer onmiddellijk, werkten de Grote Depressie en de verdere categorisering van de wereld in economische blokken ook aan het voordeel van reeds krachtig. Gekoppeld aan de economische ontbering van tussenoorlogse periode waren de jaren instanties van rassennadeel in de V.S. die naar het verhinderen van Japanse immigratie streefden. Verenigd door deze lang-suddert en vernederende betekenis van uitsluiting, de Japanse beleidsvormers, wat ook hun verschillen zijn, struikelden naar Dec. 1 besluit om naar oorlog te gaan.

Met bijna 70 jaar van terugblik, zou de Haven van de Parel sommige lessen voor het buitenlandse beleid van de V.S. vandaag moeten aanbieden. Ondanks duidelijke verschillen tussen de Haven van de Parel en recente terroristentactiek, tonen zij de gemeenschappelijke wens van self-proclaimed Davids om hun Goliaths in een duidelijk scheve slag omver te werpen. Deze Davids hangt van Westelijke technologieën af om onevenwichtigheid van macht te overwinnen, en door een betekenis van echte of ingebeelde vernedering gedreven.

Maar geen kwestie hoe sterk en historisch gerechtvaardigd dergelijke grieven kunnen zijn, zij die tot moordende tactiek zijn toevlucht nemen moet worden veroordeeld. Nochtans, zijn de hoog-handigheid en de taaie bespreking alleen een ontoereikende reactie, want deze benadering verder zij die reeds vernederd voelen vernedert en zij vervreemdt die een gematigdere stem anders zouden kunnen aanbieden. De diplomatie werkt niet meer met terrorisme, maar het kan helpen om het te verhinderen door zorgvuldig potentieel vijandige staten te behandelen. Met globale verwachtingen die voor een vers begin in het buitenlandse beleid van de V.S. opzetten, is het essentieel niet alleen om maar de aanval op de Haven van de Parel te herinneren, te begrijpen.

todayszaman

*Eri Hotta is auteur van de „Oorlog 1931-1945 van pan-Asianism en van Japan.“ © Het In een syndicaat organiseren van het project, 2008

07 December 2008

لماذا تذكّرت [برل هربور]?
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
ب [إري] [هوتّ]

نيويورك -- [دك.]. 7 علامات ال [67ث] ذكرى من الهجوم يابانيّة على [برل هربور]. على السنون, "قد أصبح اليوم العار" [رفرنس بوينت] كلاسيكيّة ل يغلفن عاطفة وطنيّة في أمريكا. [إين ث وك وف] ال [سبت.]. جعلت 11, 2001 إرهابية هجوم, مثلا, تماثلات إلى [برل هربور] كان غالبا.

غير أنّ على الرغم من مكانه مركزية في أمريكا ذاكرة جماعيّة, يبقى [برل هربور] بعض يفهم. لماذا اليابان بدأ هذا حرب [سلف-دستروكتيف] على ما يبدو في المكان أولى? [أسد فروم] دروس أنّ اليابان ينبغي علمت من قراره [مومنتووس], يكون هناك شيء أن يكون علمت بالولايات المتّحدة الأمريكيّة أيضا?

بلغت القرار أن يهاجم [برل هربور] كان بعد خمسة شهور المداولات أنّ تضمّن يتعدّد مؤتمرات رسميّة. هو كان عملية تدريجيّة في أيّ أكثر تعاطفيّة, وإن كان شركة, [أوس] إلتزام أمكن يتلقّى ساعدت تمايل اليابان في اتّجاه مختلفة. [إين فكت], يابانيّة حكومة كان رأي لذلك يقسم أنّ هو يفاجئ أنّ هو كان يمكن أن يوحّد في النهاية.

اعتبر كثير في الجيش يابانيّة في البداية [سفيت ونيون] كالتهديد رئيسيّة يواجه البلد. أخرى رأى ال [أوس] كالعدوة أوّليّة. تعلّقت بعض كان مع أكثر تجريديّة, عدوات إيديولوجيّة, مثل شيوعيّة و" [أمريكنيسم]," بينما هناك كان أيضا يلفظ يركّز التهديد من ال "[وهيت رس]" ([إينكلودينغ] اليابان حلفاء, ألمانيا وإيطاليا) ضدّ ال "[يلّوو رس]. "

كان بعد ذلك هناك أنّ الذي فضّل لا أن يتنازع أيّ عدوة في كلّ, بشكل خاصّ ال [أوس], الذي طويل الأجل [ور-مكينغ] قوة, الحكومة عرف, بعيد يفاق اليابان خاصّة. المخططة تكتيكيّة من ال [برل هربور] عملية, [أدم]. كان [إيسروكو] [يمموتو], واحدة من هم.

على المسلك من الفصل صيف من 1941, ميّل حادثات ببطء اليابان نحو الإمكانية الحرب مع الالغرب. غير أنّ كان [برل هربور] بتاتا يتحتّم. ألمانيا أجبر هجوم على [سفيت ونيون] اليابان في يوليو-تمّوز 1941 أن يعدّ خطة الهجوم. رغم أنّ هو جعل اليابان واضحة رغبة أن يستفيد النزاع أوروبيّة وكسبت موطئ قدم في المستعمرات أوروبيّة في [سوث ست سا], [ب] الخطة لم واضحة حول الذي مثّل اليابان يصحّ عدوة.

اليابان جيش قاد دفع داخل [سوث ست سا] رئيس [فرنكلين] [دلنو] [رووسفلت] إدارة أن يفرض عقوبات. ال [أوس] تبع يجمّد أصول يابانيّة, مثال ببريطانيا هند هولنديّة شرقيّة. عندما استجاب اليابان ب يستلم [فرنش يندوشنا] جنوبيّة, ال [أوس] انتقم ب يفرض حظر على زيت تصديرات إلى اليابان. [رثر ثن] يقول اليابان أنّ حدثت ال [أوس] كان أن يبحث لحل ديبلوماسيّة, أمريكا ردّ فعل [كتغريك] أكّد هو إلى اليابانية ك يتفخّر وعدوة [كنسيتد]. فضلا عن ذلك, ب [ترنسفرّينغ] أسطوله مسالمة من [سن ديغو] إلى [برل هربور], شجّع ال [أوس] التفهم يابانيّة أنّ ال [أوس] كلّيّا توقّع حرب مع اليابان.

أتى [وورلد ور يي] في [بسفيك] أخيرا حوالي ل كثير أسباب مختلفة. غير أنّ كان هو, خاصّة, الإحساس الإحاطة وإذلال أنّ وحّد ال بعمق يقسم حكومة يابانيّة. استقال إحساس يهزم ب [سري] من [فيلد] مقاربة إلى ال [أوس], بما في ذلك تمهيد أن يمسك محادثات مباشرة مع [رووسفلت], رئيس وزراء [فوميمرو] [كونو] على [أكت.]. 16, 1941, يجعل [هرد-لين] جيش وزيرة [هيدكي] [ت]? [ج]? خلفه.

النغمة [هيغ-هندد] من الهيكل بطاقة ال [نوف.]. كان 26, 1941, يطلب اليابان إنسحاب من كلّه قوات من الصين, ضرب نهائيّة إلى ال يليّن في اليابان حكومة, الذي بعد أمل لمفاوضات ديبلوماسيّة. ب هذا وقت, أقنعت كثير واضع سياسة كان أنّ ال [أوس] [ب] لم يتأهّب أن يسمعهم خارجا. هو كان أخيرا باسم توفير آسيا لكلّ [أسن] من ماذا كان اعتبرت كعجرفة غربيّة أنّ الحكومة وحّد إلى أجر حرب. على [دك.]. 1, قرّرت هو كان أنّ الحرب بدأ في ستّة أيام.

هناك كان أسباب شرعيّة تاريخيّة لليابان إلى إحساس يهان على العشية الحرب. ال [غنبوأت] دبلوماسيّة أنّ نتج في الفتحة اليابان ومعاهدات غير متساو في ال [ميد-19ث] قرن كانوا غير أنّ بداية. أكثر فورا, عمل الالأزمة الاقتصاديّة الكبرى وال [كمبرتمنتليزأيشن] لاحقة من العالم داخل كتل اقتصاديّة أيضا إلى الميزة من ال سابقا قوّيّة. زوّجت مع الشدة اقتصاديّة من السنون [إينترور] كان مثل من ضرر عنصريّة في ال [أوس] أنّ اتّجه يمنع هجرة يابانيّة. يوحّد ب هذا [لونغ-سمّرينغ] ويهين إحساس الاستثناء, واضع سياسة يابانيّة, ماذا فروقهم, يتعثّر نحو [دك.]. 1 قرار أن يذهب أن يحارب.

مع تقريبا 70 سنون الرؤية, [برل هربور] سوفت قدّمت بعض دروس ل [أوس] سياسة خارجيّة اليوم. على الرغم من فروق واضحة بين [برل هربور] وأخيرة إرهابية تكتيكات, يبدي هم الرغبة عاديّة من [سلف-بروكليمد] [دفيدس] أن يطيح [غليثس] هم في معركة [لوب-سدد] بوضوح. هذا يعتمد [دفيدس] على تكنولوجيا غربيّة أن يقهر إختلالات القوة, وقدت بإحساس من حقيقيّة أو يتخيّل إذلال.

غير أنّ [نو متّر هوو] قوّيّة وتاريخيّا يبرد هذا شكاوي يمكن كنت, أنّ الذي يتردّد إلى تكتيكات قاتلة ينبغي كنت أدنت. مهما, [هيغ-هنددنسّ] ومحادثة متينة فحسب إستجابة وافية, لأنّ يهين هذا مقاربة بعيدة أنّ الذي سابقا يشعر يهين ويغرّب أنّ الذي أمكن خلاف ذلك قدّمت أكثر صوة معتدلة. يعمل دبلوماسيّة [نو لونجر] مع إرهاب, غير أنّ هو يستطيع ساعدت أن يمنع هو ب يعالج بعناية مع دول عدائيّة احتماليّا. مع توقعات شاملة يعلو لبداية طازج في [أوس] سياسة خارجيّة, هو حيويّة لا صحيحة أن يتذكّر, غير أنّ أن يفهم الهجوم على [برل هربور].

[تودسزمن]

[إري] [هوتّا] مؤلفة من "[بن-سنيسم] واليابان حرب 1931-1945." © مشروع نقابة, 2008

07 ديسمبر - كانون الأوّل 2008