By ÖMER TAŞPINAR:


When President George W. Bush entered office, he promised to follow a "realist's" foreign policy. His secretary of state, Condoleezza Rice, was a student of Brent Scowcroft, who, together with Henry Kissinger, is an icon of American realpolitik.

Cheney, his vice president, was known as somebody who practiced such realism. Rice, like Scowcroft, was a strong believer in a balance of "power politics" and the need to prioritize American national interests above any idealistic vision based on morality, freedom or nation building. As Bush himself promised during the 2000 presidential election campaign, his administration wanted to follow a "humble foreign policy." And then Sept. 11 happened. The whole world turned upside down and realism was thrown out the window. Overnight, Bush turned into a Wilsonian idealist and embraced the "freedom agenda" as a cornerstone of his war on terrorism.

Now America is taking a sharp turn toward what appears to be realism again. President-elect Barack Obama has signaled that foreign affairs will not be his primary concern. As Fouad Ajami recently wrote: "If Mr. Bush believed he could remake that old and broken and wily region, Mr. Obama signals a fatigue with it, an acceptance of its order of power. If Mr. Bush believed that he could insert himself into the internal affairs of distant Islamic lands, Mr. Obama and his foreign-policy advisers portend a return to realpolitik and to a resigned acceptance of the ways of foreign autocracies. We have erred, the Obama worldview preaches, and overreached. We have over-read the verdict of 9/11, and it is time to make our peace with regimes we have offended in the Bush years. It is the Scowcroftian way -- other lands, other ways."

We know Obama wants to talk to Iran and Syria. We also know that he wants to revitalize the moribund Arab-Israeli peace process. But Obama is conspicuously silent about democratization in the region and beyond. So will Obama's presidency be the end of American idealism and the agenda of freedom? The answer is likely to be "yes." It looks like the fixing the US economy will trump all other pursuits and temptations of the next administration. And the Democrats are simply tired of the Middle East and Bush's theology of freedom.

As Ajami rightly argues, the last eight years have provided an odd spectacle: " … a conservative American president preaching the gospel of liberty for lands beyond, [while] his liberal detractors at home [are] giving voice to a deep skepticism about liberty's chances in inhospitable settings. No one was more revealing of the liberal temper -- and of things to come -- than Vice President-elect Joe Biden (then the point man for foreign policy among the Democrats) speaking in December 2006 about the hazards of believing in liberty's appeal to Muslim lands. Of President Bush, he said: 'He has this wholesome but naive view that Westerners' notions of liberty are easily transported to that area of the world.' Mr. Biden knew better: He warned the president, he said, that Grand Ayatollah Ali Sistani's view of liberty differed from 'our view of liberty … I think the president thinks there's a Thomas Jefferson or Madison behind every sand dune waiting to jump up. And there are none'."

Part of Obama's reluctance to push for democracy comes from familiarity with the region. "Obama's reticence about those burning grounds of the Islamic world is, in part, a matter of biography," argues Ajami. "The Islamic faith was the faith of his father. A candidate with the middle name of Hussein could not afford soaring rhetoric about the ability of freedom to survive on Islamic soil." Having lived in Indonesia as a child and having studied and traveled the world, Obama is intellectually much better equipped than Bush about the Muslim world. But with too much knowledge, confusion, hesitation and nuance often come.

Ajami is quick to remind us: "Bush had been free and confident enough to take up the cause of reform and drastic change in the Islamic world, because he did not know much about the ways of those lands. But Wilson did not know the region either. Yet, his doctrine of self-determination in the aftermath of the Great War, and the dissolution of the Ottoman Empire, 'endures as the most consequential and revolutionary American message taken to the lands of old empires'."

It is with a certain sadness that I agree with Ajami. Pushing for democracy in the Islamic world requires idealism and sometimes "blind" faith. The world needs America's determination to push for democracy and I hope Obama will not turn his back to democratization in the Islamic world. Bush was right when he identified the absence of freedom as the root cause of problems in the Islamic world. Yet, he had no clue about how to promote it. Let's hope Obama knows better. Because without democracy, neither radicalism nor poverty is likely to come to an end in the greater Middle East.


todayszaman

De l'idéalisme de Bush au réalisme d'Obama ?
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Par ÖMER TAŞPINAR :


Quand le Président George W. Bush est entré dans le bureau, il a promis de suivre la politique étrangère d'un « réaliste ». Son secrétaire d'état, Condoleezza Rice, était un étudiant de Brent Scowcroft, qui, ainsi que Henry Kissinger, est une icône de realpolitik américain.

Cheney, son vice-président, a été connu en tant que quelqu'un qui a pratiqué un tel réalisme. Le riz, comme Scowcroft, était un croyant fort dans un équilibre de la « politique de puissance » et la nécessité de donner la priorité à des intérêts nationaux américains au-dessus de n'importe quelle vision idéaliste basée sur le bâtiment de moralité, de liberté ou de nation. Comme Bush lui-même promis pendant les 2000 campagnes d'élection présidentielles, son administration a voulu suivre « humilient la politique étrangère. » Et puis septembre. 11 se sont produits. Le monde entier tourné à l'envers et le réalisme ont été jetés dehors la fenêtre. Durant la nuit, Bush s'est transformé en idéaliste de Wilsonian et a embrassé le « ordre du jour de liberté » comme pierre angulaire de sa guerre sur le terrorisme.

Maintenant l'Amérique prend un tour pointu vers ce qui semble être réalisme encore. Président désigné Barack Obama a signalé que les affaires étrangères ne seront pas son souci primaire. Comme Fouad Ajami a récemment écrit : « Si M. Bush a cru qu'il pourrait refaire cela vieille et cassée et astucieuse région, M. Obama signale une fatigue avec lui, une acceptation de son ordre de puissance. Si M. Bush a cru qu'il pourrait s'insérer dans les affaires internes des terres islamiques éloignées, M. Obama et ses conseillers de politique étrangère présagent un retour au realpolitik et à une acceptation démissionnée des manières des autocraties étrangères. Nous avons erré, le worldview d'Obama prêche, et a surmonté. Nous avons au-dessus-lisons le verdict de 9/11, et il est temps de faire notre paix avec des régimes que nous avons offensés en années de Bush. C'est la manière de Scowcroftian -- d'autres terres, d'autres manières. « 

Nous savons qu'Obama veut parler en Iran et en Syrie. Nous savons également qu'il veut revitaliser le processus Israelo-Arabe moribond de paix. Mais Obama est clairement silencieux au sujet de la démocratisation dans la région et là-bas. Ainsi la présidence d'Obama sera-t-elle la fin de l'idéalisme américain et l'ordre du jour de la liberté ? La réponse est susceptible d'être « oui. » Elle ressemble à fixer l'atout de volonté d'économie des USA toutes autres poursuites et tentations de la prochaine administration. Et les démocrates sont simplement fatigués de le Moyen-Orient et de théologie de Bush de la liberté.

Pendant qu'Ajami discute correctement, les huit dernières années ont fourni un spectacle impair : « … un président américain conservateur prêchant l'evangile de la liberté pour des terres là-bas, [tandis que] ses détracteurs libéraux à la maison [soyez] donnant la voix à un scepticisme profond au sujet des chances de la liberté dans les arrangements inhospitaliers. Personne n'était davantage indication du trempe libéral -- et des choses à venir -- que le vice - président - élisez Joe Biden (puis l'homme de point pour la politique étrangère parmi les démocrates) parlant en décembre 2006 au sujet des risques de la croyance à l'appel de la liberté aux terres musulmanes. Du Président Bush, il a dit : « Il a cette vue saine mais naïve que les notions des occidentaux de la liberté sont facilement transportées à ce secteur du monde. 'M. Biden a su mieux : Il a averti le président dit-il que la vue d'Ali Sistani grand d'Ajatollah de la liberté a différé de 'notre avis sur la liberté… je pensez le président pense qu'il y a un Thomas Jefferson ou de Madison derrière chaque attente dunaire de sable à sauter vers le haut. Et il y a pièce de none'.

« de l'hésitation d'Obama à pousser pour la démocratie vient de la connaissance de la région. La « réticence d'Obama au sujet de ces raisons brûlantes du monde islamique est, en partie, une question de biographie, » discute Ajami. « La foi islamique était la foi de son père. Un candidat avec le deuxième prénom de Hussein ne pourrait pas se permettre la rhétorique montante au sujet de la capacité de la liberté de survivre sur le sol islamique. « Après avoir vécu en Indonésie comme un enfant et après avoir étudié et voyagé le monde, Obama intellectuellement bien mieux est équipé que Bush au sujet du monde musulman. Mais avec trop de connaissance, la confusion, l'hésitation et la nuance viennent souvent.

Ajami est rapide pour nous rappeler : « Bush avait été libre et assez confiant pour prendre la cause de la réforme et du changement énergique du monde islamique, parce qu'il n'a pas su beaucoup au sujet des manières de ces terres. Mais Wilson n'a pas su la région non plus. Cependant, sa doctrine d'autodétermination au lendemain de la grande guerre, et la dissolution de l'empire de tabouret, « supporte comme message américain le plus consécutif et le plus révolutionnaire pris aux terres de vieux empires ». »

Il est avec une certaine tristesse que je suis d'accord avec Ajami. La poussée pour la démocratie dans le monde islamique exige l'idéalisme et parfois foi « sans visibilité ». Le monde a besoin de la détermination de l'Amérique pour pousser pour la démocratie et j'espère qu'Obama ne tournera pas le sien de nouveau à la démocratisation dans le monde islamique. Bush était exact quand il a identifié l'absence de la liberté comme cause de racine des problèmes dans le monde islamique. Cependant, il n'a eu aucun indice au sujet de la façon le favoriser. Espérons qu'Obama sait mieux. Puisque sans démocratie, ni le radicalisme ni la pauvreté n'est susceptible de se terminer dans le Moyen-Orient plus grand.


todayszaman

¿Del idealismo de Bush al realismo de Obama?
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Por ÖMER TAŞPINAR:


Cuando presidente George W. Bush entró en la oficina, él prometió seguir la política extranjera de un “realista”. Su secretaria del estado, Condoleezza Rice, era un estudiante del Brent Scowcroft, que, junto con el Henrio Kissinger, es un icono del realpolitik americano.

Cheney, su vice presidente, era conocido como alguien que practicó tal realismo. El arroz, como Scowcroft, era un believer fuerte en un equilibrio de la “política de la energía” y la necesidad de dar la prioridad a intereses nacionales americanos sobre cualquier visión idealista basada en el edificio de la moralidad, de la libertad o de la nación. Como Bush mismo prometido durante las 2000 campañas lectorales presidenciales, su administración deseó seguir “humilla la política extranjera.” Y entonces sept. 11 sucedidos. El mundo entero dado vuelta al revés y el realismo fueron lanzados hacia fuera la ventana. Durante la noche, Bush dado vuelta en un idealista de Wilsonian y abrazado la “agenda de la libertad” como piedra angular de su guerra en terrorismo.

Ahora América está tomando una vuelta aguda hacia qué aparece ser realismo otra vez. Presidente electo Barack Obama ha señalado que los asuntos exteriores no serán su preocupación primaria. Como Fouad Ajami escribió recientemente: “Si Sr. Bush creyó que él podría rehacer eso vieja y quebrada y wily región, Sr. Obama señala una fatiga con él, una aceptación de su orden de la energía. Si Sr. Bush creyó que él podría insertarse en los asuntos internos de tierras islámicas distantes, Sr. Obama y sus consejeros de la extranjero-política portend una vuelta al realpolitik y a una aceptación dimitida de las maneras de autocracias extranjeras. Hemos errado, el worldview de Obama predica, y overreached. Tenemos sobre-leemos el veredicto de 9/11, y es hora de hacer las paces nuestro con regímenes que nos hemos ofendido en los años de Bush. Es la manera de Scowcroftian -- otras tierras, otras maneras. “

Sabemos que Obama desea hablar con Irán y Siria. También sabemos que él desea revitalizar el proceso Árabe-Israelí moribundo de la paz. Pero Obama es visible silencioso sobre la democratización en la región y más allá. ¿La presidencia de Obama será tan el final del idealismo americano y la agenda de la libertad? La respuesta es probable ser “sí.” Parece fijar el triunfo de la voluntad de la economía de los E.E.U.U. el resto de búsquedas y de las tentaciones de la administración siguiente. Y los demócratas son simplemente cansados de el Oriente Medio y de la teología de Bush de la libertad.

Mientras que Ajami discute derecho, los ocho años pasados han proporcionado un espectáculo impar: “… un presidente americano conservador que predica el evangelio de la libertad para las tierras más allá, [mientras que] sus detractores liberales en el país [sea] que dan voz a un escepticismo profundo sobre las ocasiones de la libertad en ajustes inhospitalarios. Nadie era más el revelar del genio liberal -- y de las cosas a venir -- que el vicio - presidente - elija a Joe Biden (entonces el hombre del punto para la política extranjera entre los demócratas) que habla en diciembre de 2006 sobre los peligros de la creencia en la súplica de la libertad a las tierras musulmanas. De presidente Bush, él dijo: “Él tiene esta visión sana pero ingenua que las nociones de Westerners” de la libertad están transportadas fácilmente a esa área del mundo. 'Sr. Biden sabía mejor: Él advirtió el presidente, él dijo, que la opinión de Ali Sistani magnífico del Ayatollah de la libertad diferenció de 'nuestra opinión de la libertad… yo piense el presidente piensa que hay un Thomas Jefferson o Madison detrás de cada duna de arena que espera para saltar para arriba. Y hay pieza de none'.

“de la repugnancia de Obama a empujar para la democracia viene de familiaridad con la región. La “reticencia de Obama sobre esos argumentos ardientes del mundo islámico es, en parte, una cuestión de biografía,” discute Ajami. “La fe islámica era la fe de su padre. Un candidato con el nombre medio de Hussein no podría producir retórico altísimo sobre la capacidad de la libertad de sobrevivir en suelo islámico. “Viviendo en Indonesia como equipan a un niño y estudiando y viajado el mundo, Obama intelectual mucho mejor que Bush sobre el mundo musulmán. Pero con demasiado conocimiento, la confusión, la vacilación y el matiz vienen a menudo.

Ajami es rápido recordarnos: “Bush había sido libre y bastante confidente tomar la causa de la reforma y del cambio drástico en el mundo islámico, porque él no sabía mucho sobre las maneras de esas tierras. Pero Wilson no sabía la región tampoco. Todavía, su doctrina de la autodeterminación en las consecuencias de la gran guerra, y la disolución del imperio del otomano, “aguanta como el mensaje americano más consecuente y más revolucionario llevado las tierras de viejos imperios”.”

Está con cierta tristeza que convenga con Ajami. El empujar para la democracia en el mundo islámico requiere idealismo y a veces fe “oculta”. El mundo necesita la determinación de América empujar para la democracia y espero que Obama no dé vuelta el suyo de nuevo a la democratización en el mundo islámico. Bush correcto cuando él identificó la ausencia de la libertad como la causa de la raíz de problemas en el mundo islámico. Todavía, él no tenía ninguna pista sobre cómo promoverla. Esperemos Obama sabe mejor. Porque sin democracia, ni el radicalismo ni la pobreza es probable acabar en el mayor Medio Oriente.


todayszaman

Dall'idealismo del Bush a realismo del Obama?
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Da ÖMER TAŞPINAR:


Quando presidente George W. Bush ha entrato nell'ufficio, ha promesso di seguire una politica straniera “dei realist„. Il suo ministro, Condoleezza Rice, era un allievo del Brent Scowcroft, che, insieme al Henry Kissinger, è un'icona di realpolitik americano.

Cheney, il suo vice presidente, è stato conosciuto come qualcuno che si esercitasse in tale realismo. Il riso, come Scowcroft, era un believer forte in un equilibrio “della politica di alimentazione„ e nella necessità dare la priorità agli interessi nazionali americani sopra tutta la visione idealistic basata sulla costruzione di moralità, di libertà o di nazione. Come Bush egli stesso promesso durante le 2000 campagne elettorali presidenziali, la sua gestione ha desiderato seguire “humble la politica straniera.„ Ed allora settembre. 11 accaduti. Il mondo intero girato inverso ed il realismo sono stati gettati fuori la finestra. Durante la notte, Bush si è trasformato in un idealist di Wilsonian ed ha abbracciato “l'ordine del giorno di libertà„ come pietra angolare della sua guerra con terrorismo.

Ora l'America sta prendendo una girata tagliente verso che cosa sembra ancora essere il realismo. Il presidente eletto Barack Obama ha segnalato che gli affari esteri non saranno la sua preoccupazione primaria. Come Fouad Ajami recentemente ha scritto: “Se sig. Bush ha creduto che potrebbe refare quello vecchia e regione rotta e wily, il sig. Obama gli segnala un affaticamento con, un'accettazione del relativo ordine di alimentazione. Se sig. Bush ha creduto che potrebbe inserirsi negli affari interni delle terre islamiche distanti, il sig. Obama ed i suoi consiglieri di straniero-politica far presagire un ritorno a realpolitik e ad un'accettazione dimessa dei sensi dei autocracies stranieri. Abbiamo errato, il worldview di Obama predica ed overreached. Abbiamo sopra-leggiamo il verdetto di 9/11 ed è tempo di fare la nostra pace con i regimi che abbiamo offenduto durante gli anni di Bush. È il senso di Scowcroftian -- altre terre, altri sensi. “

Sappiamo che Obama desidera comunicare in Iran ed in Siria. Inoltre sappiamo che desidera ravvivare il processo Arabo-Israeliano moribondo di pace. Ma Obama è cospicuamente silenzioso circa democratization nella regione e di là. Così la presidenza del Obama sarà la conclusione dell'idealismo americano e l'ordine del giorno della libertà? La risposta è probabile essere “sì.„ Assomiglia a riparare il briscola di volontà di economia degli Stati Uniti tutti gli altri inseguimenti e tentazioni della gestione seguente. E le carbossimetilazioni sono semplicemente stanche del Medio Oriente e della teologia del Bush della libertà.

Mentre Ajami discute giustamente, gli otto anni ultimi hanno fornito uno spettacolo dispari: “… un presidente americano conservatore che predica il gospel di libertà per le terre di là, [mentre] i suoi detrattori liberali nel paese [sia] che danno voce ad uno scetticismo profondo circa le probabilità della libertà nelle regolazioni inhospitable. Nessuno era più rivelare del temperamento liberale -- e delle cose da a venire -- che il vizio - presidente - scelga Joe Biden (allora l'uomo del punto per politica straniera fra le carbossimetilazioni) che parla nel dicembre 2006 dei rischi di credere nell'appello della libertà alle terre musulmane. Del presidente Bush, ha detto: “Ha questa vista sana ma ingenuo che le nozioni di Westerners„ della libertà sono trasportate facilmente a quella zona del mondo. 'Sig. Biden ha saputo più meglio: Ha avvertito il presidente, egli disse, che grande il punto di vista dell'Ali Sistani del Ayatollah della libertà ha differito da da 'nostro parere sulla libertà… io pensi il presidente ritenesse che ci fosse un Thomas Jefferson o Madison dietro ogni duna di sabbia che attende per saltare in su. E ci sono parte di none'.

“di riluttanza del Obama da spingere per la democrazia vengono da familiarità con la regione. “La reticenza del Obama circa quei motivi burning del mondo islamico è, in parte, un aspetto della biografia,„ discute Ajami. “La fede islamica era la fede del suo padre. Un candidato con il nome centrale di Hussein non potrebbe permettersi la retorica salente circa la capacità della libertà di sopravvivere su terreno islamico. “Vivendo in Indonesia come un bambino e studiando e viaggiato il mondo, Obama è dotato intellettuale molto più meglio che Bush circa il mondo musulmano. Ma con troppa conoscenza, la confusione, l'esitazione e la sfumatura vengono spesso.

Ajami è rapido ricordarci: “Bush era stato libero ed abbastanza sicuro prendere la causa della riforma e del cambiamento drastico nel mondo islamico, perché non ha conosciuto molto circa i sensi di quelle terre. Ma Wilson non ha conosciuto la regione neanche. Tuttavia, la sua dottrina di self-determination nel guaime della guerra grande e la dissoluzione dell'impero del Ottoman, “resiste a come il messaggio americano più conseguente e più rivoluzionario preso alle terre di vecchi imperi„.„

È con certa tristezza che accosento con Ajami. Spingendo per la democrazia nel mondo islamico richiede l'idealismo ed a volte fede “cieca„. Il mondo ha bisogno della determinazione dell'America di spingere per la democrazia e spero che Obama non giri suo di nuovo a democratization nel mondo islamico. Bush era di destra quando ha identificato l'assenza della libertà come la causa della radice dei problemi nel mondo islamico. Tuttavia, non ha avuto indizio circa come promuoverlo. Speriamo che Obama sappia più meglio. Poiché senza democrazia, nè il radicalism nè la povertà è probabile terminare in Medio Oriente più grande.


todayszaman

Von Idealismus Bushs zu Realismus Obamas?
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Durch ÖMER TAŞPINAR:


Wenn Präsident George W. Bush kam Büro, versprach er, der fremden Politik eines „Realisten“ zu folgen. Sein Staatssekretär, Condoleezza Rice, war ein Kursteilnehmer des Brent Scowcroft, der, zusammen mit Henry Kissinger, eine Ikone des amerikanischen realpolitik ist.

Cheney, sein Vizepräsident, bekannt als jemand, das solchen Realismus übte. Reis, wie Scowcroft, war ein starker Gläubiger in einer Balance „der Energie Politik“ und in der Notwendigkeit, der amerikanischen Staatsinteressen über jedem idealistic Anblick zu geben, der auf Sittlichkeitsgefühl-, Freiheits- oder Nationgebäude basierte. Als Bush selbst, der während der 2000 Präsidentenwahlkampagne versprochen wurde, wollte seine Leitung folgen „humble fremde Politik.“ Und dann Sept. 11 geschehen. Die ganze Welt drehte Oberseite - unten und Realismus wurde heraus das Fenster geworfen. Über Nacht machte Bush zu einen Wilsonian Idealist und umfaßte die „Freiheit Tagesordnung“ als Grundstein seines Krieges auf Terrorismus.

Jetzt nimmt Amerika eine scharfe Umdrehung in Richtung zu, was scheint, Realismus zu sein wieder. Gewählter Präsident Barack Obama hat signalisiert, daß Außenpolitik nicht sein Primärinteresse ist. Wie Fouad Ajami vor kurzem schrieb: „Wenn Herr. Bush glaubte, daß er Remake könnte, das alte und defekte und wily Region, Herr. Obama signalisiert einer Ermüdung mit ihm, einer Annahme seines Auftrages der Energie. Wenn Herr. Bush glaubte, daß er in die internen Angelegenheiten der entfernten islamischen Länder sich einsetzen könnte, Herr. Obama und seine Fremdpolitik Berater bedeuten eine Rückkehr zum realpolitik und zu einer abgefundenen Annahme der Weisen der fremden Autokratien. Wir haben uns geirrt, predigt das Obama worldview und vorteilte über. Wir haben über-lesen den Urteilsspruch von 9/11, und es ist Zeit, unseren Frieden mit Regimen zu bilden, die wir in den Bush Jahren beleidigt haben. Es ist die Scowcroftian Weise -- andere Länder, andere Weisen. „

Wir wissen, daß Obama nach den Iran und Syrien sprechen möchte. Wir wissen auch, daß er den sterbenden Araber-Israelischen Friedensprozeß wiederbeleben möchte. Aber Obama ist über Demokratisierung in der Region und jenseits auffallend leise. So ist Vorsitz Obamas das Ende des amerikanischen Idealismus und die Tagesordnung der Freiheit? Die Antwort ist wahrscheinlich zu sein „ja.“ Sie sieht wie das Reparieren des US Wirtschaft-WillensTrumpfs alle weiteren Verfolgungen und Versuchungen der folgenden Leitung aus. Und die Demokraten sind von der Mittlere Osten- und Bushtheologie der Freiheit einfach müde.

Während Ajami mit Recht argumentiert, haben die letzten acht Jahre ein ungerades Schauspiel geliefert: „… ein konservativer amerikanischer Präsident, der jenseits das Evangelium der Freiheit für Länder predigt, [während] seine liberalen Verleumder zu Hause [seien Sie], Stimme zu einer tiefen Skepsis über Wahrscheinlichkeiten der Freiheit in den unwirtlichen Einstellungen gebend. Niemand war mehr Aufdecken des liberalen Temper -- und von den Sachen zum zu kommen -- als Laster - Präsident - wählen Sie Joe Biden (dann der Punktmann für fremde Politik unter den Demokraten) sprechend im Dezember 2006 über die Gefahren des Glaubens an Anklang der Freiheit mit moslemischen Ländern. Vom Präsidenten Bush, sagte er: „Er hat diese gesunde aber naive Ansicht, daß Westerners“ Begriffe der Freiheit leicht zu diesem Bereich der Welt transportiert werden. 'Herr. Biden wußte besser: Er warnte, der Präsident, sagte er, daß großartigen Ajatollah-Ali Sistanis Ansicht der Freiheit von 'unserer Ansicht der Freiheit… ich sich unterschied, denken Sie, der Präsident denkt, daß es Thomas Jefferson oder Madison hinter jeder Sanddüne gibt, die wartet, um oben zu springen. Und es gibt none'. „

Teil Abneigung Obamas, zum für Demokratie zu drücken kommt von der Vertrautheit mit der Region. „Verschwiegenheit Obamas über jenen brennenden Boden der islamischen Welt ist, im Teil, argumentiert eine Angelegenheit der Biographie,“ Ajami. „Der islamische Glaube war der Glaube seines Vaters. Ein Anwärter mit dem mittleren Namen von Hussein könnte nicht hochfliegende Rhetorik über die Fähigkeit der Freiheit sich leisten, auf islamischem Boden zu überleben. „Lebend in Indonesien, wie ein Kind und studierend und gereist die Welt, Obama intellektuell viel besser als Bush über die moslemische Welt ausgerüstet wird. Aber mit zu vielem Wissen, kommen Durcheinander, Zögern und Nuance häufig.

Ajami ist schnell, uns zu erinnern: „Bush war frei und genug überzeugt gewesen, die Ursache der Verbesserung und der drastischen änderung in der islamischen Welt aufzunehmen, weil er nicht viel über die Weisen jener Länder wußte. Aber Wilson kannte nicht die Region auch nicht. Jedoch hält seine Lehre von Self-determination in der Nachmahd des großen Krieges und die Auflösung des Ottoman-Reiches, „als die logisch folgendste und revolutionärste amerikanische Anzeige aus, die genommen wird zu den Ländern der alten Reiche“.“

Sie ist mit einer bestimmten Traurigkeit, die ich mit Ajami bin. Der Druck für Demokratie in der islamischen Welt erfordert Idealismus und manchmal „blinder“ Glaube. Die Welt benötigt Ermittlung Amerikas, für Demokratie zu drücken und ich hoffe, daß Obama seins nicht zurück zu Demokratisierung in der islamischen Welt dreht. Bush war recht, als er das Fehlen Freiheit als die Wurzelursache von Problemen in der islamischen Welt kennzeichnete. Jedoch hatte er keinen Anhaltspunkt über, wie man ihn fördert. Lassen Sie uns hoffen, daß Obama besser weiß. Weil ohne Demokratie, weder Radikalismus noch Armut wahrscheinlich ist, zu einem Ende im grösseren Mittlere Osten zu kommen.


todayszaman

Do idealism de Bush ao realism de Obama?
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Por ÖMER TAŞPINAR:


Quando presidente George W. Bush entrou no escritório, prometeu seguir uma política extrangeira dos “realist”. Sua secretária de estado, Condoleezza Rice, era um estudante do Brent Scowcroft, que, junto com o Henry Kissinger, é um ícone do realpolitik americano.

Cheney, seu vice-presidente, foi sabido como alguém que praticou tal realism. O arroz, como Scowcroft, era um believer forte em um contrapeso do “da política poder” e na necessidade dar prioridade a interesses nacionais americanos acima de toda a visão idealistic baseada no edifício do morality, da liberdade ou da nação. Como Bush ele mesmo prometido durante as 2000 campanhas de eleição presidenciais, sua administração quis seguir “humble a política extrangeira.” E então Sept. 11 aconteceu. O mundo inteiro girou de cabeça para baixo e o realism foi jogado para fora a janela. Durante a noite, Bush girou em um idealist de Wilsonian e embraced da “a agenda liberdade” como um cornerstone de sua guerra no terrorismo.

Agora América está fazendo exame de uma volta afiada para o que parece ser realism outra vez. O President-elect Barack Obama sinalizou que os casos extrangeiros não serão seu interesse preliminar. Como Fouad Ajami escreveu recentemente: “Se Sr. Bush acreditou que poderia remake aquele região velha e quebrada e wily, Sr. Obama sinaliza uma fatiga com ele, uma aceitação de sua ordem do poder. Se Sr. Bush acreditou que poderia se introduzir himself nos casos internos de terras Islamic distantes, Sr. Obama e seus conselheiros da extrangeiro-política portend um retorno ao realpolitik e a uma aceitação renunciada das maneiras de autocracies extrangeiros. Nós erred, o worldview de Obama preaches, e overreached. Nós temos sobre-lemos o verdict de 9/11, e é hora de fazer nossa paz com regimes que nós offended nos anos de Bush. É a maneira de Scowcroftian -- outras terras, outras maneiras. “

Nós sabemos que Obama quer falar a Irã e a Syria. Nós sabemos também que quer revitalize o processo Árabe-Israeli moribund da paz. Mas Obama é conspìcuamente silencioso sobre o democratization na região e além. Assim o presidency de Obama será o fim do idealism americano e a agenda da liberdade? A resposta é provável ser “sim.” Olha como reparar o trump da vontade da economia dos E.U. todos perseguições e temptations restantes da administração seguinte. E as democratas são simplesmente tired de o Oriente Médio e de theology de Bush da liberdade.

Enquanto Ajami discute direita, os últimos oito anos forneceram um espetáculo impar: “… um presidente americano conservador que preaching o gospel da liberdade para terras além, [quando] seus detractores liberais em home [seja] dando a voz a um skepticism profundo sobre possibilidades da liberdade em ajustes inhospitable. Ninguém era mais revelar da têmpera liberal -- e das coisas a vir -- do que o vice - presidente - eleja Joe Biden (então homem do ponto para a política extrangeira entre as democratas) que fala em dezembro 2006 sobre os perigos de acreditar na apelação da liberdade às terras muçulmanas. Do presidente Bush, disse: “Tem esta vista wholesome mas ingénua que as noções de Westerners” da liberdade estão transportadas fàcilmente a essa área do mundo. 'Sr. Biden soube mais melhor: Advertiu o presidente, disse ele, que a opinião de Ali Sistani grande do Ayatollah da liberdade diferiu 'de nossa vista da liberdade… mim pense o presidente pensa que há um Thomas Jefferson ou Madison atrás de cada duna de areia que espera para saltar acima. E há peça de none'.

“da relutância de Obama a empurrar para a democracia vem da familiaridade com a região. De “o reticence Obama sobre aquelas terras ardentes do mundo Islamic é, na parte, uma matéria da biografia,” discute Ajami. “A fé Islamic era a fé de seu pai. Um candidato com o nome médio de Hussein não poderia ter recursos para rhetoric soaring sobre a abilidade da liberdade de sobreviver no solo Islamic. “Vivendo em Indonésia como uma criança e estudando e viajado o mundo, Obama é equipada intelectual muito mais melhor do que Bush sobre o mundo muçulmano. Mas com demasiado conhecimento, a confusão, a hesitação e o nuance vêm frequentemente.

Ajami é rápido lembrar-nos: “Bush tinha sido livre e confiável bastante fazer exame acima da causa da reforma e da mudança drástica no mundo Islamic, porque não soube muito sobre as maneiras daquelas terras. Mas Wilson não soube a região tampouco. Ainda, sua doutrina do self-determination no aftermath da guerra grande, e a dissolução do império do Ottoman, “resistem como a mensagem americana a mais consequential e a mais revolucionária feita exame às terras de impérios velhos”.”

É com algum sadness que eu concordo com o Ajami. Empurrar para a democracia no mundo Islamic requer o idealism e às vezes fé “cega”. O mundo necessita a determinação de América empurrar para a democracia e eu espero que Obama não gire sua parte traseira para o democratization no mundo Islamic. Bush era direito quando identificou a ausência da liberdade como a causa da raiz dos problemas no mundo Islamic. Ainda, não teve nenhum indício sobre como promovê-lo. Vamos esperar que Obama saiba mais melhor. Porque sem democracia, nem o radicalism nem a pobreza são provável vir a uma extremidade no leste médio mais grande.


todayszaman

Från Bush idealism till Obamas realism?
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Vid ÖMER TAŞPINAR:


När president George W. Bush skrev in kontoret, honom lovade för att följa ”realists” utrikespolitik. Hans utrikesminister, Condoleezza Rice, var en deltagare av brenten Scowcroft, som, samman med henryen Kissinger, är en symbol av amerikanrealpolitik.

Cheney hans vicepresident, var bekant som någon som övade sådan realism. Rice lika Scowcroft, var en stark troende i en balansera av ”driver politik”, och behovet att prioritera amerikanmedborgare intresserar ovanför någon idealistisk vision som baseras på moral-, frihets- eller nationbyggnad. Som Bush självt lovat under presidentvalaktionen 2000 önskade hans administration att följa ”en ödmjuk utrikespolitik.”, Och därefter Sept. händda 11. Den hela världen vände uppochnervänt, och realism kastades ut fönstret. Över natten vände omfamnade Bush in i en Wilsonian idealist och ”frihetsdagordningen” som en grundpelare av his kriger på terrorism.

Nu tar Amerika en korvänd in mot vad verkar att vara realism igen. President-elect Barack Obama har signalerat att utländska angelägenheter ska för att inte vara hans primära bekymmer. Som Fouad Ajami skrev för en tid sedan: ”Om Herr Bush trodde honom kunde nyinspelningen som den gammala och brutna och knipsluga regionen, Herr Obama signalerar en trötta ut med den, ett godtagande av dess beställer av driver. Om Herr Bush trodde, att han kunde sätta in självt in i de inre angelägenheterna av avlägsna islamiska länder, Herr Obama och hans utländsk-politik konsulenter varslar en retur till realpolitik och till ett resignerat godtagande av vägen av utländska enväldear. Vi har felat, predikar overreached den Obama worldviewen och. Vi har över-läser domen av 9/11, och det är tid att göra vår fred med styren som vi har kränkt i de Bush åren. Det är Scowcroftianen långt -- andra länder, annan väg. ”

Vet vi att Obama önskar att tala till Iran och Syrien. Vi vet också att han önskar att återuppliva moribund den processaa Arabisk-Israelen freden. Men Obama är anmärkningsvärt tyst om demokratisering i regionen och det okända. Så ska Obamas presidentsämbete är avsluta av amerikanidealismen och dagordningen av frihet? Svaret är rimligt att vara ”ja.”, Det ser likt fixandet ska trumfen för US den ekonomi alla andra jakter och frestelser av den nästa administrationen. Och demokraterna tröttas enkelt av den Mellanösten och Bush teologin av frihet.

Som Ajami argumenterar höger, har de sist åtta åren git en udda anblick: ”… riskerar en konservativ amerikanpresident som predikar evangeliet av frihet för landdet okända, [tag] hans frisinnade som förtalare hemmastatt [var] ge sig uttrycker till en djup skepticism om frihet, i ogästvänliga inställningar. Ingen var mer avslöjande av det frisinnade humöret -- och av saker som kommer -- än vicepresident - utvalda Joe Biden (därefter pekamanen för utrikespolitik bland demokraterna) som talar i December 2006 om, äventyrar av att tro i frihet vädjan till Muslim länder. Av presidenten Bush, sade han: ”Har han denna hälsosamt men lättroget att beskåda att Westerners” aningar av frihet transporteras lätt till det område av världen. 'Herr Biden visste bättre: Han varnade presidenten, sade han, som den storslagna ayatollan Ali Sistanis beskådar av frihet som skilja sig åt från 'vårt, beskåda av funderare för frihet… I som presidentfunderarna där är en Thomas Jefferson eller Madison bak varje sanddyn som väntar för att hoppa upp. Och det finns den none'.-”

delen av Obamas motvillighet som ska skjutas för demokrati, kommer från förtrolighet med regionen. ”Obamas är förtegenhet om den brinna jordning av den islamiska världen, i del, en materia av biografin,” argumenterar Ajami. ”Var den islamiska tron tron av hans fader. En kandidat med andra namn av Hussein kunde inte ha råd med soaring retorik om kapaciteten av frihet att fortleva på islamiskt smutsar. ”Efter att ha bott i Indonesien som ett barn och ha utstuderat och rest världen, Obama intellectually är mycket bättre som utrustas än Bush om den Muslim världen. Men med för mycket kunskap, kommer förvirring, tvekan och nyansen ofta.

Ajami är snabb att påminna oss: ”Hade Bush varit fri och säker nog att ta upp orsaka av reform och drastisk ändring i den islamiska världen, därför att han inte visste mycket om vägen av de länder. Men Wilson visste inte regionen either. Ännu uthärdar hans doktrin av självbestämmande i efterdyningen av storkriget och upplösningen av Ottomanväldet, ”som det mest betydelsefulla och mest revolutionära amerikanmeddelandet som tas till länderna av gammala välden.”,

Det är med en bestämd sorgsenhet som jag instämm med Ajami. Driftigt för demokrati i den islamiska världen kräver idealism och ibland ”blind” tro. Världen behöver Amerika beslutsamhet att skjuta för demokrati, och jag hoppas Obama ska inte vänd hans baksida till demokratiseringen i den islamiska världen. Bush var höger, då han identifierade frånvaroen av frihet, som rota orsakar av problem i den islamiska världen. Ännu hade han ingen ledtråd om hur man främjar den. Låt oss hoppas Obama vet bättre. Därför att utan demokrati, neither radicalismen nor armod är rimliga att komma till en avsluta i den mer stora Mellanösten.


todayszaman

От идеализма кустика к реализму Obama?
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
ÖMER TAŞPINAR:


Когда президент George W. Bush. Bush ый офис, он пообещал последовать за международной политикой «realist». Его Государственный секретарь, Кондолиза Райс, был студентом Брент Scowcroft, который, совместно с Генри Kissinger, будет иконой американского realpolitik.

Cheney, его недостаток - президент, был известен как кто-нибудь которое напрактиковало такой реализм. Рис, как Scowcroft, был сильным верующим в балансе «политики силы» и потребности prioritize американские общегосударственные интересы над любым идеалистическим зрением основанным на здании morality, свободы или нации. Как кустик себя пообещанный во время 2000 президентских предвыборных кампаний, его администрация хотела последовать за «всепокорным международной политикой.» И после этого cSept. слученное 11. Весь мир повернул внешнюю сторону - вниз и реализм был брошен вне окну. Всю ночь, кустик повернул в идеалиста Wilsonian и обнял «повестку дня свободы» как cornerstone его войны на террорисме.

Теперь америка принимает острый поворот к кажется, что будет реализмом снова. President-elect Barack Obama сигнализировал что международными делами не будут его главным образом забота. По мере того как Fouad Ajami недавн написало: «Если г-н. Кустик верил он смогло remake то старо и сломленно и wily зона, г-н. Obama сигнализирует усталость с им, принятие своего заказа силы. Если г-н. Кустик верил что он смог ввести в внутренне дела дистантных исламских земель, г-н. Obama и его portend советников чуж-политики возвращение к realpolitik и к отказанному принятию дорог чужих автократий. Мы заблуждались, worldview Obama проповедует, и overreached. Мы имеем над-читаем вердикт 9/11, и будет временем сделать наш мир с режимами, котор мы обижали в летах кустика. Будет дорогой Scowcroftian -- другие земли, другие дороги. «

Мы знаем Obama хочет поговорить к Ирану и Швеции. Мы также знаем что он хочет revitalize moribund Араб-Израильское мирный процесс. Но Obama conspicuously молчком о демократизации в зоне и за пределами. Так президентством Obama будет концом американского идеализма и повесткой дня свободы? Ответ правоподобн для того чтобы быть «да.» Он смотрит как отладка козырь воли экономики США все другие преследования и заманчивости следующей администрации. И демократы просто утомленн The Middle East и теологии кустика свободы.

По мере того как Ajami право спорит, последние 8 лет обеспечивали сверхсчетное зрелище: «… консервативный американский президент проповедуя gospel вольности для земель за пределами, [пока] его либеральные хулители дома [] давая голос к глубокому скептицизму о шансах вольности в негостеприимных установках. No one было больше показывать либерального закала -- и вещей, котор нужно прийти -- чем недостаток - президент - изберите Джо Biden (после этого человеком пункта для международной политики среди демократов) говоря в декабре 2006 о опасностях верить в воззвании вольности к мусульманским землям. президента Кустика, он сказал: «Он имеет этот wholesome но наивнонатуралистический взгляд что придумки Westerners» вольности легко транспортированы к той зоне мира. 'Г-н. Biden знало более лучше: Он предупредил президент, он сказал, что грандиозного взгляд Али Sistani аятолы вольности отличал от 'нашего взгляда вольности… я думайте президент думает будет Thomas Jefferson или Madison за каждой песчанной дюной для того чтобы поскакать вверх. И будут часть none'.

«магнитного сопротивления Obama, котор нужно нажать для народовластия приходят от панибратства с зоной. «Скрытность Obama о тех горящих землях исламского мира, в части, дело жизнеописания,» спорит Ajami. «Исламским верой было вера его отца. Выбранный с средним именем Hussein не смог позволять витая риторику о способности свободы выдержать на исламской почве. «Живущ в Индонесии по мере того как ребенок и изучающ и после того как я перемещено мир, Obama интеллектуально очень более лучше оборудован чем кустик о мусульманском мире. Но с too much знания, запутанность, hesitation и оттенок часто приходят.

Ajami быстро remind мы: «Кустик был свободно и уверенно достаточно для того чтобы take up причина реформы и drastic изменения в исламском мире, потому что он не знал много о дорогах тех земель. Но Wilson не знал зону также. Пока, его доктрина самоопределения в отаве большого войны, и растворение империи тахты, «терпят как самое логически вытекающее и самое революционное американское сообщение принятое к землям старых империй».»

Оно с некоторой тоскливостью я соглашаюсь с Ajami. Нажимать для народовластия в исламском мире требует идеализма и иногда «слепое» вера. Миру нужно определение америки нажать для народовластия и я надеюсь Obama не повернет его back to демократизация в исламском мире. Кустик был прав когда он определил отсутствие свободы как причина корня проблем в исламском мире. Пока, он не имел никакой clue о как повысить его. Препятствуйте нам понадеяться Obama знает более лучше. Потому что без народовластия, ни radicalism ни скудость правоподобны для того чтобы прийти к концу в большом Ближнем Востоке.


todayszaman

Van het idealisme van Bush aan het realisme van Obama?
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Door ÖMER TAŞPINAR:


Wanneer President George W. Bush ging bureau in, beloofde hij om „realist“ het buitenlandse beleid te volgen. Zijn Staatssecretaris, Condoleezza Rice, was een student van Brent Scowcroft, die, samen met Henry Kissinger, een pictogram van Amerikaanse realpolitik is.

Cheney, zijn ondervoorzitter, werd gekend als somebody wie dergelijk realisme uitoefende. De rijst, zoals Scowcroft, was sterke believer in een evenwicht van „machtspolitiek“ en de behoefte om aan Amerikaanse nationale belangen boven om het even welke idealistic visie voorrang te geven die bij ethiek, vrijheids of het bouwen aan een natie wordt gebaseerd. Als Bush zelf dat tijdens de de presidentiële verkiezingscampagne van 2000 wordt beloofd, wilde zijn beleid een „bescheiden buitenlands beleid volgen.“ En toen Sept. 11 gebeurden. De gehele ondersteboven gedraaide wereld en het realisme werden weggegooid het venster. 's nachts, werd Bush idealist Wilsonian en omhelste de „vrijheidsagenda“ als sluitsteen van zijn oorlog op terrorisme.

Nu neemt Amerika een scherpe draai naar wat opnieuw realisme schijnt te zijn. De nieuwgekozen president Barack Obama heeft gesignaleerd dat de buitenlandse zaken niet zijn primaire zorg zullen zijn. Zoals Fouad Ajami onlangs schreef: „Als M. Bush geloofde hij kon vernieuwen dat oud en gebroken en wily gebied, M. Obama signaleert een moeheid met het, een goedkeuring van zijn orde van macht. Als M. Bush geloofde dat hij in de interne zaken van ver Islamitisch land kon opnemen, M. Obama en zijn buitenlands-beleidsadviseurs voorspellen een terugkeer aan realpolitik en aan een gelaten goedkeuring van de manieren van buitenlandse autocracies. Wij hebben ons vergist, predikt Obama worldview, en ingehaald. Wij hebben het oordeel van 9/11 gelezen, en het is tijd om onze vrede met regimes te maken die wij in de jaren van Bush hebben beledigd. Het is de manier Scowcroftian -- ander land, andere manieren. „

Wij weten Obama aan Iran en Syrië wil spreken. Wij weten ook dat hij het stervende Arabisch-Israëlische vredesproces wil nieuwe kracht geven. Maar Obama is opvallend stil over democratisering in het gebied en verder. Zo zal het voorzitterschap van Obama het eind van Amerikaans idealisme en de agenda van vrijheid zijn? Het antwoord zal waarschijnlijk „ja zijn.“ Het kijkt als het bevestigen de economie van de V.S. troef alle andere achtervolgingen en verleidingen van het volgende beleid zal. En de Democraten zijn eenvoudig vermoeid van de het Midden-Oosten en theologie van Bush van vrijheid.

Aangezien Ajami terecht debatteert, heeft de laatste acht jaar een oneven schouwspel verstrekt: „… een conservatieve Amerikaanse voorzitter die het evangelie van vrijheid voor land predikt verder, [terwijl] zijn liberale tegenstanders die thuis [zijn] stem geven aan een diep scepticisme over de kansen van de vrijheid in ongastvrije montages. Niemand was openbarend van de liberale bui -- en van dingen om te komen -- dan Ondeugd - Voorzitter - verkies Joe Biden die (toen de puntman voor buitenlands beleid onder de Democraten) in December 2006 over de gevaren van het geloven in het beroep van de vrijheid spreekt aan Moslimland. Van President Bush, zei hij: „Hij heeft deze gezonde maar naïeve mening de begrippen dat van Westerlingen“ van vrijheid gemakkelijk aan dat gebied van de wereld worden vervoerd. 'M. Biden wist beter het: Hij waarschuwde, zei hij, de voorzitter dat de Grote mening van Ayatollah Ali Sistani van vrijheid van 'onze mening van vrijheid… ik verschilde denkt de voorzitter denkt er Thomas Jefferson of Madison achter elk wachten van het zandduin zijn om omhoog te springen. En er zijn een „Deel

none'. van de tegenzin van Obama te duwen want de democratie uit vertrouwdheid met het gebied komt. De „verzwijging van Obama over die die gronden van de Islamitische wereld branden is, voor een deel, een kwestie van biografie,“ debatteert Ajami. Het „Islamitische geloof was het geloof van zijn vader. Een kandidaat met de middennaam van Hussein kon zich geen stijgende retoriek over de capaciteit van vrijheid veroorloven op Islamitische grond te overleven. „Hebben geleefdd in Indonesië als kind en bestudeerdd en gereist de wereld, Obama is intellectueel veel beter uitgerust dan Bush over de Moslimwereld. Maar met teveel kennis, vaak komen de verwarring, de aarzeling en de nuance.

Ajami is snel om ons eraan te herinneren: „Bush was vrij en zeker genoeg geweest om de oorzaak van hervorming en drastische verandering in de Islamitische wereld op te nemen, omdat hij veel over de manieren van die land niet kende. Maar Wilson kende ook niet niet het gebied. Maar toch zijn doctrine van zelfbeschikking in de nasleep van de Grote Oorlog, en ontbinding van het Ottoman Imperium, „verdraagt als gewichtigste en revolutionair Amerikaans bericht dat aan het land van oude imperiums“ wordt genomen.“

Het is met een bepaalde droefheid dat ik met Ajami akkoord ga. Het duwen voor democratie in de Islamitische wereld vereist idealisme en soms „blind“ geloof. De bepaling van Amerika van wereldbehoeften om voor democratie te duwen en ik hoop Obama geen van hem terug naar democratisering in de Islamitische wereld zal draaien. Bush was juist toen hij het ontbreken van vrijheid als worteloorzaak van problemen in de Islamitische wereld identificeerde. Maar toch had hij geen aanwijzing over hoe te om het te bevorderen. Hoop Obama beter het weet. Omdat zonder democratie, noch het radicalisme noch de armoede waarschijnlijk in het grotere Midden-Oosten zal eindigen.


todayszaman

من بوش مثاليّة إلى [أبما] واقعيّة?
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
ب [مر] [تبينر]:


عندما رئيس جورج [و.]. بوش دخل مكتب, وعد هو أن يتبع "[رليست]" سياسة خارجيّة. كان وزير الدولته, [كندوليزّا] أرز, طالبة برانت [سكوكروفت], الذي, مع هنري [كيسّينجر], يكون أيقون من [رلبوليتيك] أمريكيّة.

عرفت [شني], نائب رئيسه, كان ك واحد ما الذي مارس هذا واقعيّة. كان أرز, مثل [سكوكروفت], معتقدة قوّيّة في ميزان من "قوة سياسة" والحاجة أن يعطي [نأيشنل ينترست] أمريكيّة فوق أيّ رؤية مثاليّة يؤسّس على أخلاقية, حرية أو أمة بناية. كبوش بنفسي يوعد أثناء ال 2000 حملة انتخابية رئاسيّة, أراد إدارته أن يتبع "يذلّ سياسة خارجيّة." وبعد ذلك [سبت.]. 11 يحدث. التفت العالم كاملة مقلوبة وواقعيّة كان رميت خارجا النافذة. بين عشيّة وضحاها, التفت بوش داخل [ويلسنين] [إيدليست] واعتنق ال "حرية جدول" كحجر أساس من حربه على إرهاب.

الآن يأخذ أمريكا دورة حادّة نحو ماذا يظهر أن يكون واقعيّة ثانية. قد [سنلد] رئيس منتخب [برك] [أبما] أنّ [فورين فّير] لن [ب] اهتمامه أوّليّة. بما أنّ [فوود] [أجمي] مؤخّرا كتب: "إن [مر.]. بوش صدق هو استطاع أعدت أنّ قديمة ومكسورة ومنطقة ماكرة, [مر.]. [أبما] يشير تعب مع هو, قبول من أمره القوة. إن [مر.]. بوش صدق أنّ هو استطاع أدخلتبنفسي داخل الشؤون داخليّة من أراضي بعيد [إيسلميك], [مر.]. يبشّر [أبما] وه [فورين-بوليسي] مستشارات عودة إلى [رلبوليتيك] وإلى يستقال قبول من الطرق من أوتوقراطيات أجنبيّة. نحن قد ضللنا, [أبما] يعظ [وورلدفيو], وتخطّى. نحن [أفر-رد] الحكم من 9/11, وهو وقت أن يجعل سلامنا مع نظامات نحن قد ضأيقنا في بوش سنون. هو [سكوكروفتين] طريق -- أخرى أراضي, أخرى طرق. "

يعرف نحن [أبما] يريد أن يتحدّث إلى إيران وسوريا. نحن أيضا نعرف أنّ يريد هو أن ينعش المحتضرة [أرب-يسرلي] سلام عملية. غير أنّ [أبما] بوضوح يسكت حول [دموكرتيزأيشن] في المنطقة ووراء. هكذا [أبما] رئاسة سيكون النهاية من مثاليّة أمريكيّة والجدول الحرية? الجوابة مرجّحة أن يكون "نعم." هو ينظر مثل ال يثبت ال [أوس] اقتصاد إرادة البوق كلّ أخرى مطاردات وإغراء من الإدارة تالية. والديموقراتيات ببساطة تعبة من [ث ميدّل ست] وبوش لاهوت الحرية.

بما أنّ [أجمي] بحقّ يجادل, قد زوّد المتأخّرة ثمانية سنون مشهد غريبة: "… رئيس محافظة أمريكيّة يعظ البشارة الحرية لأراضي وراء, [بينما] منتقصاته ليبراليّة [أت هوم] [] يعطي صوة إلى ارتيابيّة عميقة حول حرية فرص في عمليّة إعداد غيرمضياف. لا أحد كان أكثر يكشف من السجية ليبراليّة -- ومن أشياء أن يأتي -- انتخبت من رذيلة - رئيس - [جو] [بيدن] (بعد ذلك النقطة رجل لسياسة خارجيّة بين الديموقراتيات) يتكلّم في ديسمبر - كانون الأوّل 2006 حول الأخطار من يصدق في حرية إستئناف إلى أراضي مسلمة. من رئيس بوش, قال هو: "يتلقّى هو هذا مفيدة غير أنّ منظرة ساذجة أنّ [وسترنرس]" أفكار الحرية بسهولة نقلت إلى أنّ منطقة من العالم. '[مر.]. [بيدن] عرف على نحو أفضل: هو حذّر الرئيس [, ه سيد,] أنّ عظيمة [أتولّه] علي [سستني] اختلف منظرة الحرية من 'منظرتنا الحرية… أنا فكّرت الرئيس يفكّر هناك توماس جيفرسون أو [مديسن] خلف كلّ [سند دون] ينتظر أن ييقفز فوق. وهناك [نون'.] "

جزء من [أبما] نفور أن يدفع لديموقراطيّة يأتي من حالة ألفة مع المنطقة. "[أبما] تكتم حول أنّ أراضي مشتعلة من العالم [إيسلميك], في جزء, يجادل أمر السيرة," [أجمي]. "كان الإيمان [إيسلميك] الإيمان من أبه. مرشح مع ال [ميدّل نم] حسين استطاع لم يمكن بلاغة متصاعدة حول القدرة الحرية أن يبقى على تربة [إيسلميك]. "يتلقّى يعيش في إندونيسيا بما أنّ طفلة ويتلقّى يدرس ويسافر العالم, [أبما] يكون فكريّا كثير على نحو أفضل جهّزت من بوش حول العالم مسلمة. غير أنّ مع [توو موش] معرفة, يأتي إرباك, تردد وفرق بسيط غالبا.

[أجمي] سريعة أن يذكّرنا: "كان بوش قد كان حرّة وواثقة بكفاية أن يقصّر السبب من إصلاح وتغير صارمة في العالم [إيسلميك], لأنّ هو لم يعرف كثير حول الطرق من أنّ أراضي. غير أنّ لم يعرف ويلسون المنطقة أيضا. بعد, يحتمل مذهبه ال [سلف-دترمينأيشن] في النتيجة من الحرب عظيمة, والإنحلال من ال [أتّومن] إمبراطورية, "ك ال أكثر متساوقة ورسالة ثوريّة أمريكيّة يؤخذ إلى الأراضي من إمبراطوريات قديمة"."

هو مع حزن مؤكّدة أنّ أنا أوافق مع [أجمي]. يتطلّب يدفع لديموقراطيّة في العالم [إيسلميك] مثاليّة وأحيانا "عمياء" إيمان. يحتاج العالم أمريكا تعيين أن يدفع لديموقراطيّة وأنا آمل [أبما] لن يلتفت خاصّتي [بك تو] [دموكرتيزأيشن] في العالم [إيسلميك]. بوش كان يصحّ عندما عيّن هو الغياب الحرية كالجذر سبب المشاكل في العالم [إيسلميك]. بعد, تلقّى هو ما من دليل حول كيف أن يروّج هو. [لت'س] أملت يعرف [أبما] على نحو أفضل. لأنّ دون ديموقراطيّة, لا راديكاليّة ولا فقر يكون مرجّحة أن يأتي إلى نهاية في [ميدّل ست] عظيمة.


[تودسزمن]