By Tad Daley, AlterNet:


On December 31st, 1999, National Public Radio interviewed the futurist and science fiction genius Arthur C. Clarke. Since the author had forecast so many of the 20th Century's most fundamental developments, the NPR correspondent asked Clarke if anything had happened in the preceding 100 years that he never could have anticipated. "Yes, absolutely," Clarke replied, without a moment's hesitation. "The one thing I never would have expected is that, after centuries of wonder and imagination and aspiration, we would have gone to the moon ... and then stopped."

Were Clarke alive today, he undoubtedly would have added, "and then lost so much interest that we erased the tapes of our epochal voyage because of a shortage of blank cassettes."

This month, the 40th anniversary of Buzz Aldrin and Neil Armstrong's first footsteps on the moon, you will hear many rationales for sending humans into space, many noble goals that the challenge of space can help humanity to fulfill. However, in cosmological consequence, one, and only one, stands paramount above all others -- human immortality. Space is the only place where we can ensure ourselves against extinction.

Jonathan Schell, our great chronicler of the dilemmas of the nuclear age, has written often about the ascending gradations of extermination that human beings might commit. Genocide is an act aimed at annihilating all members of a particular human group - defined by ethnicity or religion or some other perceived collective hatred - Hitler's attempt to obliterate the Jews the most famous but hardly the only historical example. Specicide would be an act eliminating the whole of the human race. Ecocide, or perhaps biocide, or perhaps omnicide, would be an act exterminating not just all humans, but the entire circle of life on planet earth itself.

An asteroid impact, or certain kinds of disruptions of our sun, or perhaps other cosmological cataclysms could probably pull all those off without even breaking a sweat. And our sun in any case has an expiration date, some 4 or 5 billion years down the road. A quarter century before the voyages of Apollo, the invention of the nuclear weapon gave life on Earth, for the first time, the capacity to bring about its own extinction by its own hands. It will not be long before biotech and nanotech and god-knows-what-other techs obtain the same capacity. And it is far from impossible to suppose that human-induced climate change may unfold so badly in the decades to come that it too could threaten to bring about the same result.

This period, where we hold this capability to destroy ourselves but before we have found a way to save ourselves, might be called the human race's ultimate "window of vulnerability." But we also now possess a "window of opportunity," to endeavor, in, oh, the next five or ten centuries or so, to establish the human race permanently beyond the cradle of its birth -- first perhaps on our moon, then perhaps on Mars and in the asteroid belt and on some of the moons of Jupiter and Saturn, and then beyond the bounds of our solar system itself. We have it within our grasp to venture slowly but inexorably outward, in tiny lifeboats afloat on an infinite sea, to explore and then to colonize and then to live our lives among the stars. Imagine our galaxy, a mere thousand years hence, with millions of homo sapiens who are born, who live, and who die without ever setting foot on planet earth. Once we achieve that, once we have indeed established an enduring and self-sustaining human presence off the planet of our origin, it becomes very difficult to envision any comprehensive catastrophe that could eliminate completely the progeny of Mother Earth. Then, it would seem, we would be as close to immortality as the universe itself.

Does this mean we should not devote extraordinary efforts to the prevention of extinction-inducing catastrophes here on Earth? Of course not. We should abolish nuclear weapons, and endeavor to enact a universal, verifiable, and enforceable Nuclear Weapons Elimination Convention. We should impose serious transnational regulatory constraints on biotech and nanotech, before the development and proliferation of those technologies makes it much more difficult to do so. We should dedicate the kinds of resources and attentions to ameliorating the worst effects of climate change that the magnitude of the stakes requires. And we should even invest seriously in things like the monitoring of celestial bodies - so that, with perhaps decades of warning about an imminent collision between a big space rock and ourselves, we might figure out a way to avoid it.

Nevertheless, even people who eat right, exercise every day, and look both ways before crossing Fifth Avenue still take out policies for life insurance.

Stephen Hawking, just before boarding his zero gravity airplane flight in April 2007, said, "Life on Earth is at risk of being wiped out by a disaster, such as sudden global warming, nuclear war, a genetically engineered virus. ... I think the human race has no future if it doesn't go into space." Clarke, speaking from Sri Lanka on a huge video screen to aficionados gathered in Kansas City to commemorate the centennial, on 7/7/7, of Clarke's fellow science fiction giant, the late Robert A. Heinlein, said "I have no doubt that the great master will be revered by future generations - if any." Heinlein himself, some years earlier, said that the actions of the thousands who worked to lift a fragile spacecraft off the surface of the earth, and set it down gently on the surface of the moon, "tend toward the survival of the entire race of mankind. The door they opened leads to hope that h. sapiens will survive indefinitely long, even longer than this solid planet on which we stand tonight. As a direct result of what they did, it is now possible that the human race will never die."

But not if we wipe ourselves out before we have scarcely even gotten started. Not if we fail to dodge the bullet in the chamber in the gun in our own hands. Not if we lose so much interest in the fate of humankind that we erase not just the tapes of our most epochal achievements, but wind up erasing ourselves.

Colonel Ilan Ramon was the first-ever Israeli astronaut, who perished aboard the space shuttle Columbia in February 2003. When he was training for his flight, he contacted officials at Yad Vashem, the Holocaust Martyrs' and Heroes' Remembrance Authority in Jerusalem, and asked if he might be allowed to carry along with him a relic of the Holocaust. Yad Vashem officials searched deeply through their archives - and then suddenly came across the only possible answer to Col. Ramon's request. They provided him with an exact replica of a small pencil sketch of the landscape of the moon, with our beautiful earth looming above the far horizon, lonely and fragile and whole, suspended among the blazing stars. It was created by a 14-year-old Jewish boy named Petr Ginz. He drew it in 1942, more than a quarter century before the Apollo 8 astronauts became the first humans to witness that whole earth, while incarcerated behind the walls of the Theresienstadt ghetto.

Two years later, Peter Ginz was murdered behind the walls of Auschwitz.

For that boy to sketch that sight, so long before any human had actually seen that sight and in the midst of the greatest degradation of the human spirit imaginable, can only be called a triumph of the imagination, and a triumph of the will. Petr Ginz did not survive the great holocaust of his era. Ilan Ramon did not survive his journey into the cosmos. But if we aspire now to equal the imagination and the will of Petr Ginz, and if we endeavor now to complete the mission on which Ilan Ramon embarked, then - even if another great holocaust comes and even if despite all our struggles it brings to our fair planet not just genocide but specicide or omnicide - we still can.

July 24, 2009



Tad Daley is Writing Fellow with International Physicians for the Prevention of Nuclear War, www.ippnw.org, winner of the 1985 Nobel Peace Prize. He has served as a foreign policy advisor to Congresswoman Diane Watson, Congressman Dennis Kucinich, and the late U.S. Senator Alan Cranston.


alternet

Voyage d'espace : Le chemin à l'immortalité humaine ?
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Par Tad Daley, AlterNet :


Le 31 décembre 1999, la radio publique nationale a interviewé le futurologue et le génie Arthur C. de la science-fiction. Clarke. Puisque l'auteur avait prévu tellement plusieurs du 20ème des développements les plus fondamentaux siècle, le correspondant de NPR a demandé à Clarke si quelque chose s'était produit en 100 années précédantes qu'il pourrait ne jamais avoir prévu. « Oui, absolument, » Clarke a répondu, sans hésitation d'un moment. « L'une chose que je n'aurais jamais prévue est que, après des siècles de merveille et imagination et aspiration, nous serions allés à la lune… et alors arrêté. « 

Étaient aujourd'hui vivant de Clarke, il assurément se serait ajouté, « et intérêt tellement alors perdu que nous avons effacé les bandes de notre voyage d'époque en raison d'un manque de cassettes blanches.  »

Ce mois, le quarantième anniversaire marchepieds d'aldrine et de Neil Armstrong de bourdonnement des premiers sur la lune, vous entendrez beaucoup de rationales pour envoyer des humains dans l'espace, beaucoup de buts nobles que le défi de l'espace peut aider l'humanité pour accomplir. Cependant, dans la conséquence cosmologique, on, et seulement un, tient surtout autres primordiaux -- immortalité humaine. L'espace est le seul endroit où nous pouvons nous assurer contre l'extinction.

Jonathan Schell, notre grand chroniqueur des dilemmes de l'âge nucléaire, a écrit souvent au sujet des gradations croissantes de l'extermination que les êtres humains pourraient commettre. Le génocide est un acte visé annihilant tous les membres d'un groupe humain particulier - défini par appartenance ethnique ou religion ou une autre a perçu la haine collective - la tentative de Hitler d'effacer les juifs l'exemple historique le plus célèbre mais à peine le plus seul. Specicide serait un acte éliminant la totalité de la race humaine. L'écocide, ou peut-être la biocide, ou peut-être l'omnicide, seraient un acte exterminant pas simplement tous les humains, mais le cercle entier de la vie sur terre de planète lui-même.

Un impact en forme d'étoile, ou certains genres de ruptures de notre soleil, ou peut-être d'autres cataclysmes cosmologiques a pu retirer probablement tout ceux sans casser même une sueur. Et notre soleil a de toute façon une date d'échéance, environ 4 ou 5 milliards d'ans en bas de la route. Un siècle quart avant les voyages d'Apollo, l'invention de l'arme nucléaire a donné la vie sur terre, pour la première fois, la capacité de provoquer sa propre extinction par ses propres mains. Il ne sera pas longtemps avant la biotechnologie et le nanotech et dieu-connaître-ce qui-autres technologies obtiennent la même capacité. Et il est loin d'impossible de supposer que le changement humain-induit de climat peut dévoiler tellement mal dans les décennies pour venir qu'il aussi pourrait menacer d'apporter le résultat à peu près identique.

Cette période, où nous tenons ces possibilités pour nous détruire mais avant que nous avons trouvé une manière de se sauver, pourrait s'appeler fenêtre finale de la race humaine la « de la vulnérabilité. » Mais nous possédons également maintenant une « fenêtre d'occasion, » d'essayer, dedans, de l'OH, des cinq ou dix siècles suivants ou ainsi, pour établir la race humaine de manière permanente au delà du berceau de sa naissance -- d'abord peut-être sur notre lune, puis peut-être sur Mars et dans la ceinture en forme d'étoile et sur certaines des lunes de Jupiter et de Saturne, et puis au delà des limites de notre système solaire elle-même. Nous l'avons dans notre prise à oser lentement mais inexorablement à l'extérieur, dans des bateaux de sauvetage minuscules à flot sur une mer infinie, pour explorer et alors coloniser et pour vivre alors nos vies parmi tient le premier rôle. Imaginez notre galaxie, de seules mille années par conséquent, avec des millions de sapiens de homo qui sont soutenus, qui de phase, et qui meurent sans placer jamais le pied sur terre de planète. Une fois que nous réalisons que, une fois que nous avons en effet établi une résistance et une présence humaine auto-entretenue outre de la planète de notre origine, il devient très difficile d'envisager n'importe quelle catastrophe complète qui pourrait éliminer complètement la progéniture de la Terre. Puis, il semblerait, nous serait comme près de l'immortalité comme univers elle-même.

ce moyen que nous ne devrait pas consacrer des efforts extraordinaires à la prévention des catastrophes extinction-induire ici sur terre ? Naturellement pas. Nous devrions supprimer les armes nucléaires, et l'effort de décréter une convention universelle, vérifiable, et exécutoire d'élimination d'armes nucléaires. Nous devrions imposer des contraintes de normalisation transnationales sérieuses à la biotechnologie et le nanotech, avant le développement et la prolifération de ces technologies le rend beaucoup plus difficile à faire ainsi. Nous devrions consacrer les genres de ressources et les attentions à améliorer les plus mauvais effets du climat changent que l'importance des enjeux exige. Et nous devrions même investir sérieusement dans les choses comme la surveillance des corps célestes - de sorte que, avec peut-être des décennies d'avertir au sujet d'une collision imminente entre une grande roche de l'espace et nous-mêmes, nous pourrions figurer dehors une manière de l'éviter.

Néanmoins, personnes égales qui mangent bien, exercent journalier, et regardent les deux manières avant que traversant la cinquième avenue sortent toujours des politiques pour l'assurance-vie.

Stephen colportant, juste avant embarquer son vol zéro d'avion de pesanteur en avril 2007, dit, la « vie sur terre est en danger de l'élimination par un désastre, tel que le chauffage global soudain, guerre nucléaire, un virus génétiquement machiné. ... Je pense que la race humaine n'a aucun futur si elle n'entre pas dans l'espace. « Clarke, parlant du Sri Lanka sur un écran visuel énorme aux aficionados recueillis à Kansas City pour commémorer le centennal, sur 7/7/7, du géant de la science-fiction du camarade de Clarke, le défunt Robert A. Heinlein, dit « je n'ai aucun doute que le grand maître sera vénéré par de futures générations - si quels. » Heinlein lui-même, quelques années plus tôt, dit que les actions des milliers qui ont travaillé pour soulever un vaisseau spatial fragile outre de la surface de la terre, et l'ont déposée doucement sur la surface de la lune, « tendent vers la survie de la course entière de l'humanité. La porte qu'ils se sont ouverte mène à espérer ce H. les sapiens survivront indéfiniment pour désirer ardemment, encore plus longtemps que cette planète pleine sur laquelle nous nous tenons ce soir. Car un résultat direct de ce qu'elles ont fait, il est maintenant possible que la race humaine ne mourra jamais. « 

Mais pas si nous nous essuyons dehors avant que nous ayons n'égalisez à peine obtenu commencé. Pas si nous n'esquivons pas la balle dans la chambre dans le revolver en nos propres mains. Pas si nous perdons tellement l'intérêt pour le destin de l'humanité que nous effaçons pas simplement les bandes de nos accomplissements plus d'époques, mais enroulons-nous vers le haut de l'effacement nous-mêmes.

Colonel Ilan Ramon était le premier astronaute israélien, qui a péri à bord de la navette spatiale Colombie en février 2003. Quand il s'exerçait pour son vol, il a contacté des fonctionnaires chez Yad Vashem, l'autorité du souvenir des martyres d'holocauste et des héros à Jérusalem, et a demandé s'il pourrait être permis de porter avec lui une relique de l'holocauste. Les fonctionnaires de Yad Vashem ont recherché profondément par leurs archives - et alors ont soudainement trouvé la seule réponse possible à la colonne La demande de Ramon. Ils lui ont fournis une reproduction exacte d'un petit croquis de crayon du paysage de la lune, avec notre belle terre apparaissant indistinctement au-dessus de l'horizon lointain, seul et fragile et entier, suspendu parmi le flambage tient le premier rôle. Il a été créé par un garçon juif de 14 ans appelé Petr Ginz. Il l'a dessiné en 1942, plus qu'un siècle quart avant les astronautes d'Apollo 8 est allé bien aux premiers humains pour être témoin de cette terre entière, tandis qu'incarcéré derrière les murs du ghetto de Theresienstadt.

Deux ans après, Peter Ginz a été assassiné derrière les murs d'Auschwitz.

Pour ce garçon pour esquisser cette vue, ainsi longtemps avant l'humain avait vu réellement cette vue et au milieu de la plus grande dégradation de l'esprit humain imaginable, peut seulement s'appeler un triomphe de l'imagination, et un triomphe de la volonté. Petr Ginz n'a pas survécu le grand holocauste de son ère. Ilan Ramon n'a pas survécu son voyage dans le cosmos. Mais si nous aspirons maintenant pour égaler l'imagination et la volonté de Petr Ginz, et si nous essayons maintenant d'accomplir la mission sur laquelle Ilan Ramon s'est embarqué, puis - même si un autre grand holocauste vient et même si en dépit de toutes nos luttes il apporte à notre génocide non simplement juste mais à specicide ou à omnicide de planète - nous toujours bidon.

24 juillet 2009



Tad Daley est camarade d'écriture avec les médecins internationaux pour la prévention de la guerre nucléaire, www.ippnw.org, gagnant du prix 1985 de paix Nobel. Il a servi de conseiller de politique étrangère la membre du Congrès Diane Watson, le membre du Congrès Dennis Kucinich, et aux États-Unis en retard Le sénateur Alan Cranston.


alternet

Recorrido de espacio: ¿La trayectoria a la inmotalidad humana?
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Por Tad Daley, AlterNet:


El 31 de diciembre de 1999, la radio pública nacional se entrevistó con al futurista y a genio Arturo C. de la ciencia ficción. Clarke. Puesto que el autor había pronosticado tan muchos de los progresos más fundamentales del vigésimo siglo, el correspondiente de NPR preguntó a Clarke si cualquier cosa había sucedido en los 100 años que precedían que él nunca habría podido anticipar. “Sí, absolutamente,” Clarke contestó, sin la vacilación de un momento. “La una cosa que nunca habría esperado es que, después de siglos de la maravilla e imaginación y aspiración, habríamos ido a la luna… y entonces parado. “

Era hoy vivo de Clarke, él habría agregado indudablemente, “y tanto interés entonces perdido que borramos las cintas de nuestro viaje de la época debido a una escasez de cassettes en blanco. ”

Este mes, el 40.o aniversario pasos del Aldrin y de Neil Armstrong del zumbido de los primeros en la luna, usted oirá muchos rationales para enviar a seres humanos en espacio, muchas metas nobles que el desafío del espacio puede ayudar a humanidad para satisfacer. Sin embargo, en consecuencia cosmológica, una, y solamente una, está parados sobretodo otras supremos -- inmotalidad humana. El espacio es el único lugar en donde podemos asegurarnos contra la extinción.

Jonatán Schell, nuestro gran cronista de los dilemas de la edad nuclear, ha escrito a menudo sobre las gradaciones ascendentes de la exterminación que los seres humanos pudieron confiar. El genocidio es un acto dirigido aniquilando a todos los miembros de un grupo humano particular - definido por la pertenencia étnica o la religión o algún otra percibió odio colectivo - la tentativa de Hitler de borrar a los judíos el ejemplo histórico más famoso pero apenas más único. Specicide sería un acto que elimina el conjunto de la raza humana. El Ecocide, o quizás el biocide, o quizás el omnicide, serían un acto que extermina no apenas a todos los seres humanos, pero el círculo entero de la vida en la tierra del planeta sí mismo.

Un impacto asteroid, o ciertas clases de interrupciones de nuestro sol, o quizás otros cataclysms cosmológicos podía quitar probablemente todo el ésos sin incluso romper un sudor. Y nuestro sol en todo caso tiene una fecha de vencimiento, uno 4 o 5 mil millones años abajo del camino. Un siglo cuarto antes de los viajes de Apolo, la invención del arma nuclear dio vida en la tierra, por primera vez, la capacidad de causar su propia extinción por sus propias manos. No estará mucho antes de que biotech y el nanotech y dios-saber-qué-otros techs obtienen la misma capacidad. Y está lejos de imposible suponer que el cambio humano-inducido del clima puede revelar tan gravemente en las décadas para venir que podría amenazar también traer resultado casi igual.

Este período, donde llevamos a cabo esta capacidad para destruirnos pero antes de que hemos encontrado una manera de ahorrarse, se pudo llamar la última “ventana de la raza humana de la vulnerabilidad.” Pero también ahora poseemos una “ventana de la oportunidad,” de esforzarse, adentro, del oh, de los cinco o diez siglos próximos o así pues, establecer la raza humana permanentemente más allá de la horquilla de su nacimiento -- primero quizás en nuestra luna, entonces quizás en Marte y en la correa asteroid y en algunas de las lunas de Júpiter y de Saturno, y entonces más allá de los límites de nuestra Sistema Solar sí mismo. Lo tenemos dentro de nuestro asimiento a aventurar lentamente pero inexorable hacia fuera, en botes salvavidas minúsculos a flote en un mar infinito, después a explorar y a colonizar y después a vivir nuestras vidas entre las estrellas. Imagine nuestra galaxia, mil años meros por lo tanto, con millones de sapiens de homo se lleven que, que vivo, y que muere sin siempre fijar el pie en la tierra del planeta. Una vez que alcancemos que, una vez que hayamos establecido de hecho aguantar y una presencia humana independiente económicamente del planeta de nuestro origen, llega a ser muy difícil prever cualquier catástrofe comprensiva que podría eliminar totalmente a la progenie de tierra de madre. Entonces, se parecería, nosotros estaría como cerca de la inmotalidad como el universo sí mismo.

¿Este medio que nosotros no debe dedicar esfuerzos extraordinarios a la prevención de catástrofes el extinción-inducir aquí en la tierra? Por supuesto no. Debemos suprimir las armas nucleares, y esfuerzo de decretar a una convención universal, comprobable, y ejecutoria de la eliminación de las armas nucleares. Debemos imponer apremios reguladores transnacionales serios ante biotech y el nanotech, antes del desarrollo y de la proliferación de esas tecnologías hace mucho más difícil de hacer tan. Debemos dedicar las clases de recursos y las atenciones a mejorar los efectos peores del clima cambian que la magnitud de las estacas requiere. Y debemos incluso invertir seriamente en cosas como la supervisión de cuerpos celestes - de modo que, con quizás décadas del cuidado sobre una colisión inminente entre una roca grande del espacio y ourselves, puede ser que calculemos hacia fuera una manera de evitarla.

Sin embargo, gente uniforme que come a la derecha, ejercita diario, y mira ambas maneras antes de que cruce la quinto avenida todavía toma hacia fuera las políticas para el seguro de vida.

Stephen Hawking, momentos antes de subir a su vuelo cero del aeroplano de la gravedad en abril de 2007, dicho, “vida en la tierra está a riesgo de ser limpiado hacia fuera por un desastre, tal como calentarse global repentino, guerra nuclear, un virus genético dirigido. ... Pienso que la raza humana no tiene ningún futuro si no entra espacio. “Clarke, hablando de Sri Lanka en una pantalla video enorme a los aficionados recolectados en Kansas City para conmemorar el centenario, en 7/7/7, del gigante de la ciencia ficción del compañero de Clarke, el último Roberto A. Heinlein, dicho “no tengo ninguna duda que el gran amo será venerado por las generaciones futuras - si cualesquiera.” Heinlein mismo, algunos años anterior, dicho que las acciones de los millares que trabajaron para levantar una nave espacial frágil de la superficie de la tierra, y la fijaron abajo suavemente en la superficie de la luna, “tienden hacia la supervivencia de la raza entera de la humanidad. La puerta que se abrieron conduce para esperar ese H. los sapiens sobrevivirán indefinidamente para desear, incluso más de largo que este planeta sólido en el cual estemos parados esta noche. Pues un resultado directo de lo que él hizo, él es posible ahora que la raza humana nunca morirá. “

Pero no si nos limpiamos hacia fuera antes de que tengamos iguale apenas conseguido comenzado. No si no podemos esquivar la bala en el compartimiento en el arma en nuestras propias manos. No si perdemos tanto interés en el sino del humankind que borramos no apenas las cintas de nuestros logros más de la época, pero enrollámoslas encima de borrar ourselves.

Coronel Ilan Ramon era el primer astronauta israelí, que falleció a bordo de la lanzadera de espacio Colombia en febrero de 2003. Cuando él entrenaba para su vuelo, él entró en contacto con a funcionarios en Yad Vashem, la autoridad de Remembrance de los Martyrs de Holocaust y de los héroes en Jerusalén, y preguntó si a él puede ser que se permita llevar junto con él una reliquia del Holocaust. Los funcionarios de Yad Vashem buscados profundamente a través de sus archivos - y entonces parecieron repentinamente la única respuesta posible a la columna Petición de Ramon. Proveyeron de él una reproducción exacta de un bosquejo pequeño del lápiz del paisaje de la luna, con nuestra tierra hermosa asomando sobre el horizonte lejano, solo y frágil y entero, suspendido entre las estrellas ardientes. Fue creado por un muchacho judío de 14 años nombrado Petr Ginz. Él lo dibujó en 1942, más que sintió bien un siglo cuarto ante los astronautas de Apolo 8 a los primeros seres humanos para atestiguar esa tierra entera, mientras que incarcerated detrás de las paredes del ghetto de Theresienstadt.

Dos años más tarde, asesinaron a Peter Ginz detrás de las paredes de Auschwitz.

Para ese muchacho para bosquejar esa vista, así que mucho antes de que ser humano había visto realmente esa vista y en el medio de la degradación más grande del alcohol humano imaginable, puede solamente ser llamado un triunfo de la imaginación, y un triunfo de la voluntad. Petr Ginz no sobrevivió el gran holocaust de su era. Ilan Ramon no sobrevivió su viaje en el cosmos. Pero si ahora aspiramos igualar la imaginación y la voluntad de Petr Ginz, y si ahora nos esforzamos para terminar la misión en la cual Ilan Ramon embarcado, entonces - aunque otro gran holocaust viene y aunque a pesar de todas nuestras luchas que trae a nuestro genocidio no justo justo pero al specicide o al omnicide del planeta - todavía nosotros poder.

24 de julio de 2009



Tad Daley es compañero de la escritura con los médicos internacionales para la prevención de la guerra nuclear, www.ippnw.org, ganador del premio 1985 de la paz Nobel. Él ha servido como consejero de la política extranjera al Congresswoman Diane Watson, al miembro del Congreso Dennis Kucinich, y a los últimos E.E.U.U. Senador Alan Cranston.


alternet

Corsa di spazio: Il percorso a Immortality umano?
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Da Tad Daley, AlterNet:


Il 31 dicembre 1999, la radio pubblica nazionale ha intervistato il futurist ed il genius Arthur C. della fantascienza. Clarke. Poiché l'autore aveva previsto tanti degli sviluppi più fondamentali del ventesimo secolo, il corrispondente di NPR ha chiesto a Clarke se qualche cosa fosse accaduto durante i 100 anni precedenti che potrebbe non anticipare mai. “Sì, assolutamente,„ Clarke ha risposto, senza esitazione del momento. “L'una cosa che non avrebbero previsto mai è che, dopo i secoli di wonder e l'immaginazione ed aspirazione, saremmo andato alla luna… ed allora arrestato. “

Era l'oggi vivo del Clarke, lui indubbiamente avrebbe aggiunto, “ed interesse così tanto allora perso che abbiamo cancellato i nastri del nostro viaggio epochal a causa di una scarsità dei vassoi in bianco. „

Questo mese, il quarantesimo anniversario passi dell'aldrina e del Neil Armstrong di ronzio dei primi sulla luna, sentirete molti rationales per la trasmissione degli esseri umani nello spazio, molti obiettivi nobili che la sfida di spazio può aiutare l'umanità per compiere. Tuttavia, nella conseguenza cosmologica, una e soltanto una, si levano in piedi soprattutto altre preminenti -- immortality umano. Lo spazio è l'unico posto in cui possiamo accertarci contro estinzione.

Jonathan Schell, il nostro chronicler grande dei dilemmi dell'età nucleare, ha scritto spesso circa le gradazioni ascendenti dello sterminio che gli esseri umani potrebbero commettere. Genocide è un atto puntato su annihilating tutti i membri di un gruppo umano particolare - definito da origine etnica o religione o una certo altra ha percepito l'odio collettivo - tentativo del Hitler di cancellare gli ebrei l'esempio storico più famoso ma appena più unico. Specicide sarebbe un atto che elimina il tutto della razza umana. Il Ecocide, o forse il pesticida, o forse il omnicide, sarebbero un atto che exterminating non appena tutti gli esseri umani, ma l'intero cerchio di vita sulla terra del pianeta in se.

Un effetto a forma di stella, o determinati generi di rotture del nostro sole, o forse altri cataclysms cosmologici ha potuto probabilmente staccare tutto quelli senza persino rompere un sudore. Ed il nostro sole comunque ha una data di scadenza, circa 4 o 5 miliardo anni giù la strada. Un secolo quarto prima dei viaggi di Apollo, l'invenzione dell'arma nucleare ha dato la vita su terra, per la prima volta, la capacità di determinare la relativa propria estinzione dalle relative proprie mani. Non sarà molto prima che di biotech e il nanotech e dio-sap-che cosa-altre tecnologie ottengono la stessa capienza. Ed è lontano da impossible supporre che il cambiamento umano-indotto di clima può spiegare così male nelle decadi per avvenire che anche potrebbe minacciare di portare il risultato quasi uguale.

Questo periodo, dove teniamo questa possibilità per distruggerci ma prima che avessimo trovato un senso conservarci, potrebbe essere denominato l'ultima “finestra della razza umana della vulnerabilità.„ Ma inoltre ora possediamo “una finestra dell'occasione,„ tentare, dentro, dell'OH, dei cinque o dieci secoli prossimi o così, stabilire permanente la razza umana oltre la culla della relativa nascita -- in primo luogo forse sulla nostra luna, allora forse su Marte e nella cinghia a forma di stella e su alcune delle lune di Jupiter e di Saturno ed allora oltre i limiti del nostro sistema solare in se. Lo abbiamo all'interno della nostra stretta da avventurarci lentamente ma inesorabilmente esternamente, in lance di salvataggio molto piccole a galla su un mare infinito, allora da esplorare e da colonizzare ed allora da vivere le nostre vite fra le stelle. Immagini la nostra galassia, i mille anni puri quindi, con milioni di sapiens di homo che sono sopportati, che in tensione e che muore senza mai regolare il piede sulla terra del pianeta. Una volta che realizziamo che, una volta che effettivamente abbiamo stabilito resistere e una presenza umana self-sustaining fuori del pianeta della nostra origine, diventa molto difficile da prevedere tutta la catastrofe completa che potrebbe eliminare completamente la progenie della terra di madre. Allora, sembrerebbe, noi sarebbe come vicino a immortality come l'universo in se.

questa media che noi non dovrebbe dedicare gli sforzi straordinarii alla prevenzione delle catastrofi estinzione-indurre qui su terra? Naturalmente non. Dovremmo abolire le armi nucleari e l'attività promulgare una convenzione universale, verificabile ed enforceable di eliminazione delle armi nucleari. Dovremmo imporre i vincoli regolatori sopranazionali serii a biotech e il nanotech, prima dello sviluppo e della proliferazione di quelle tecnologie lo rende molto più difficile fare così. Dovremmo dedicare i generi di risorse e le attenzioni a migliorare gli effetti più difettosi del clima cambiano che la grandezza dei pali richiede. E dovremmo persino investire seriamente nelle cose come il controllo dei corpi celesti - in modo che, con forse le decadi di avvertire circa uno scontro imminente fra una roccia grande dello spazio e noi stessi, abbiamo potuto calcolare fuori un senso evitarlo.

Tuttavia, gente uniforme che mangia a destra, esercita giornaliere ed osserva entrambi i sensi prima che attraversando il quinto viale ancora elimina le politiche per assicurazione sulla vita.

Stephen che Hawking, appena prima imbarcarsi sul suo volo zero dell'aeroplano di gravità nell'aprile 2007, ad esempio, “vita su terra è al rischio di eliminazione da un disastro, come riscaldamento globale improvviso, guerra nucleare, un virus geneticamente costruito. ... Penso che la razza umana non abbia futuro se non va in spazio. “Clarke, parlante dalla Sri Lanka su un video schermo enorme ai aficionados riuniti a Kansas City per commemorare il centennale, su 7/7/7, del gigante della fantascienza del collega del Clarke, sul Robert ritardato A. Heinlein, ad esempio “non ho dubbio che il padrone grande sarà revered tramite le generazioni future - se c'è ne.„ Heinlein egli stesso, determinati anni più in anticipo, detto che le azioni delle migliaia che hanno lavorato per staccare una nave spaziale fragile dalla superficie della terra e la hanno stabilita delicatamente sulla superficie della luna, “tendono verso la sopravvivenza di intera corsa dell'umanità. Il portello che si sono aperti conduce per sperare quel H. i sapiens sopravvivranno indefinitamente per desiderare ancora più lungamente, di questo pianeta solido su cui ci leviamo in piedi stasera. Poichè un risultato diretto di che cosa hanno fatto, esso ora è possibile che la razza umana non morirà mai. “

Ma non se ci puliamo fuori prima che abbiamo a malapena livelli ottenuto iniziato. Non se non riusciamo a dodge la pallottola nell'alloggiamento nella pistola in nostre proprie mani. Non se perdiamo così tanto l'interesse nel destino di humankind che cancelliamo non appena i nastri dei nostri successi più epochal, ma avvolga sulla cancellazione noi stessi.

Il colonnello Ilan Ramon era l'atronauta israeliano mai visto, che è perito a bordo della spola di spazio Colombia nel febbraio 2003. Quando stava addestrando per il suo volo, si è messo in contatto con i funzionari a Yad Vashem, i Martyrs di Holocaust ed autorità di Remembrance degli eroi a Gerusalemme ed ha chiesto se potesse essere permesso trasportare con lui un relic del Holocaust. I funzionari di Yad Vashem hanno cercato profondamente attraverso i loro archivi - ed allora improvvisamente hanno trovato l'unica risposta possibile alla colonna Richiesta del Ramon. Gli hanno fornito una replica esatta di piccolo abbozzo della matita del paesaggio della luna, con la nostra terra bella che appare in lontananza sopra l'orizzonte lontano, solo e fragile ed intero, sospeso fra le stelle ardenti. È stato generato da un ragazzo ebreo di 14 anni chiamato Petr Ginz. Lo ha disegnato in 1942, più di un secolo quarto prima degli atronauti dell'Apollo 8 ha stato bene ai primi esseri umani per testimoniare quella terra intera, mentre incarcerated dietro le pareti del ghetto di Theresienstadt.

Due anni più successivamente, Peter Ginz è stato assassinato dietro le pareti di Auschwitz.

Per quel ragazzo per abbozzare quella vista, in modo da molto prima che affatto dell'essere umano realmente aveva visto quella vista e in mezzo a la degradazione più grande dello spirito umano immaginabile, può soltanto essere denominata un trionfo dell'immaginazione e un trionfo della volontà. Petr Ginz non è sopravvissuto il holocaust grande della sua era. Ilan Ramon non è sopravvissuto il suo viaggio nell'universo. Ma se ora aspiriamo essere uguale l'immaginazione e la volontà di Petr Ginz e se ora tentiamo di completare la missione in cui Ilan Ramon si è imbarcato, allora - anche se un altro holocaust grande viene ed anche se malgrado tutte le nostre lotte porta al nostro genocide non giusto giusto ma allo specicide o al omnicide del pianeta - noi ancora latta.

24 luglio 2009



Tad Daley è collega di scrittura con i medici internazionali per la prevenzione della guerra nucleare, www.ippnw.org, vincitore del premio 1985 di pace Nobel. Ha servito da consigliere di politica straniera il Congresswoman Diane Watson, il membro del Congresso Dennis Kucinich e negli Stati Uniti ritardati Il senatore Alan Cranston.


alternet

Raumfahrt: Der Weg zur menschlichen Unsterblichkeit?
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Durch Tad Daley, AlterNet:


Am 31. Dezember 1999 interviewte nationaler allgemeiner Radio den Futuristen und das Zukunftsromangenie Arthur C. Clarke. Da der Autor so viele der 20. grundlegendsten Entwicklungen des Jahrhunderts prognostiziert hatte, fragte der NPR Korrespondent Clarke, ob aller in den vorangehenden 100 Jahren geschehen war, daß er nie vorweggenommen haben könnte. „Ja absolut“ antwortete Clarke, ohne das Zögern eines Momentes. „Die eine Sache, die ich nie erwartet haben würde, ist, daß, nach Jahrhunderten des Wunders und der Phantasie und der Aspiration, wir würden gegangen sein zum Mond… und dann gestoppt. „

Waren Clarke lebendiger heutiger Tag, er ohne Zweifel würde hinzugefügt haben, „und dann verlorenes soviel Interesse, daß wir die Klebebänder unserer epochal Reise wegen eines Mangels an unbelegte Kassetten löschten. “

Dieser Monat, der 40th Jahrestag der ersten Schritte des Summen Aldrins und Neil Armstrongs auf dem Mond, hören Sie viele rationales für das Senden der Menschen in Raum, viele vortreffliche Ziele, daß die Herausforderung des Raumes Menschlichkeit helfen kann, um zu erfüllen. Jedoch in der kosmologischen Konsequenz, steht eine und nur eine, paramount vor allem andere -- menschliche Unsterblichkeit. Raum ist der einzige Platz, in dem wir gegen Löschung uns sicherstellen können.

Jonathan Schell, unser großer Chronist der Dilemmas des Kernalters, hat häufig über die steigenden Abstufungen der Ausrottung geschrieben, die Menschen festlegen konnten. Genozid ist eine Tat, die alle Mitglieder einer bestimmten menschlichen Gruppe vernichtend angestrebt wird -, die durch Ethnicity oder Religion oder irgendeine andere definiert wurde, nahm Kollektivhaß wahr - Versuch Hitlers, die Juden auszuwischen das berühmteste aber kaum einzigste historische Beispiel. Specicide würde eine Tat sein, die das Ganze der menschlichen Rasse beseitigt. Ecocide oder möglicherweise Biozid oder möglicherweise omnicide, würden eine Tat sein, die nicht gerade alle Menschen, aber abschaffen, der gesamte Kreis des Lebens auf Planet Masse selbst.

Eine asterische Auswirkung oder bestimmte Arten von Unterbrechungen unserer Sonne oder möglicherweise andere kosmologische cataclysms konnten alles die vermutlich hinabziehen, ohne einen Schweiß sogar zu brechen. Und unsere Sonne hat auf jeden Fall ein Verfallsdatum, ca. 4 oder 5 Milliarde Jahre hinunter die Straße. Ein Vierteljahrhundert vor den Reisen von Apollo, gab die Erfindung der Kernwaffe das Leben auf Masse zum ersten Mal die Kapazität, seine eigene Löschung durch seine eigenen Hände hervorzubringen. Es ist nicht lange vorher biotech und nanotech und Gott-wissen-was-andere Techs erreichen die gleiche Kapazität. Und es ist weit von unmögliches, anzunehmen, daß menschlich-verursachte Klimaänderung in den Dekaden so schlecht ausbreiten kann, um zu kommen, daß sie auch bedrohen könnte, ungefähr gleiches Resultat zu holen.

Diese Periode, in der wir diese Fähigkeit halten, um uns zu zerstören, aber bevor wir eine Weise gefunden haben, sich zu speichern, konnte genannt werden das entscheidende „Fenster der menschlichen Rasse von Verwundbarkeit.“ Aber wir auch besitzen jetzt ein „Fenster der Gelegenheit,“ sich zu bemühen, innen, des OH-, der folgenden fünf oder 10 Jahrhunderte oder so, die menschliche Rasse über der Aufnahmevorrichtung seiner Geburt hinaus dauerhaft herzustellen -- zuerst möglicherweise auf unserem Mond, dann möglicherweise auf Mars und im Asteroidengürtel und auf einigen der Monde von Jupiter und von Saturn und dann über den Grenzen unseres Solarsystems hinaus selbst. Wir haben es innerhalb unserer dann zu erforschen und zu kolonisieren und dann zu leben Reichweite, zum, in den kleinen Rettungsbooten flott auf einem endlosen Meer langsam aber unerbittlich außerhalb zu riskieren, unsere Leben unter den Sternen. Stellen Sie sich unsere Galaxie, bloße tausend Jahre folglich, mit Millionen Homo sapiens vor, die getragen werden, die Phasen und das sterben, ohne Fuß auf Planet Masse überhaupt einzustellen. Sobald wir erzielen, daß, sobald wir in der Tat ein Aushalten und eine self-sustaining menschliche Anwesenheit weg vom Planeten unseres Ursprung hergestellt haben, wird es sehr schwierig, sich jede komplette Katastrophe vorzustellen, die die Nachkommen von Muttermasse vollständig beseitigen könnte. Dann würde es, wir würde sein wie nah an Unsterblichkeit als das Universum selbst scheinen.

dieses Mittel, welches wir nicht außerordentliche Bemühungen der Verhinderung das Löschung-Verursachen der Katastrophen hier auf Masse sich widmen sollte? Selbstverständlich nicht. Wir sollten Kernwaffen und Bemühung abschaffen, eine Universal-, nachweisbare und durchsetzbare Kernwaffe-Beseitigung Versammlung zu verordnen. Wir sollten ernste übernationale regelnde Begrenzungen biotech auferlegen und nanotech, vor der Entwicklung und der starken Verbreitung jener Technologien bildet es viel schwieriger, so zu tun. Wir sollten die Arten der Betriebsmittel einweihen und Aufmerksamkeit zum Verbessern der schlechtesten Effekte des Klimas ändert, daß die Größe der Stangen erfordert. Und wir sollten in den Sachen wie der überwachung der Himmelskörper sogar ernsthaft investieren - damit, mit möglicherweise Dekaden des Warnens über einen unmittelbar drohenden Zusammenstoß zwischen einem grossen Raumfelsen und selbst, wir eine Weise heraus darstellen konnten, sie zu vermeiden.

Dennoch gleichmäßige Leute, die nach rechts essen, tägliches ausüben, und beide Weisen bevor, schauen Fifth Avenue kreuzend, herausnehmen noch politische Richtlinien für Lebensversicherung.

Stephen, der feilbietet, kurz vor dem Verschalen seines nullschwerkraftflugzeugfluges im April 2007, gesagt, „Leben auf Masse, ist an der Gefahr von durch einen Unfall, wie plötzliches globales Wärmen, Kernkrieg, ein genetisch ausgeführtes Virus heraus abgewischt werden. ... Ich denke, daß die menschliche Rasse keine Zukunft hat, wenn sie nicht in Raum einsteigt. „Clarke, sprechend von Sri Lanka auf einem sehr großen videoschirm mit den Anhängern erfaßt in Kansas City, um das hundertjährige, auf 7/7/7, des Zukunftsromanriesen Clarkes Mit, dem späten Robert A. zu gedenken. Heinlein, gesagt „ich habe keinen Zweifel, daß der große Meister revered durch zukünftige Erzeugungen ist - wenn irgendwelche.“ Heinlein selbst, einige Jahre früher, besagt, denen die Tätigkeiten der Tausenden, die arbeiteten, um ein zerbrechliches Raumfahrzeug weg von der Oberfläche der Masse anzuheben und sie unten leicht auf die Oberfläche des Mondes, „neigen in Richtung zum überleben des gesamten Rennens der Menschheit einstellten. Die Tür, die sie sich öffneten, führt, um dieses H. zu hoffen. sapiens überleben, unbestimmt sogar länger sich zu sehnen, als dieser feste Planet, auf dem wir heute abend stehen. Da ein direktes Resultat was sie taten, es jetzt möglich ist, daß die menschliche Rasse nie stirbt. „

Aber nicht wenn wir uns heraus abwischen, bevor wir haben, glätten Sie kaum erhalten begonnen. Nicht wenn wir der Gewehrkugel im Raum in der Gewehr in unseren eigenen Händen ausweichen nicht können. Nicht wenn wir soviel Interesse am Schicksal der Menschheit verlieren, dem wir nicht gerade die Klebebänder unserer epochal Ausführungen löschen, aber, herauf das Löschen selbst wickelt Sie.

Oberst Ilan Ramon war der erste israelische Astronaut, der an Bord des Raumdoppelventilkegels Kolumbien im Februar 2003 umkam. Als er für seinen Flug ausbildete, trat er mit Beamten bei Yad Vashem, die Erinnerung-Berechtigung der Holocaust Märtyrer und der Helder in Jerusalem in Verbindung und fragte, ob ihm erlaubt werden konnte, zusammen mit ihm ein Relikt des Holocaust zu tragen. Yad Vashem Beamte suchten tief durch ihre Archive - und dann stießen plötzlich auf die einzige mögliche Antwort zu Spalte zufällig Antrag Ramons. Sie versahen ihn mit einer genauen Replik einer kleinen Bleistiftskizze der Landschaft des Mondes, wenn unsere schöne Masse über dem weiten Horizont auftaucht, einsam und zerbrechlich und vollständig, verschoben unter den funkelnden Sternen. Es wurde von einem 14 Einjahresjüdischen Jungen verursacht, der Petr Ginz genannt wurde. Er zeichnete es 1942, mehr, als ein Vierteljahrhundert vor den Apollo 8 Astronauten den ersten Menschen stand, zum dieser vollständigen Masse zu zeugen, während es hinter den Wänden des Theresienstadt Gettos eingesperrt wird.

Zwei Jahre später, wurde Peter Ginz hinter den Wänden von Auschwitz ermordet.

Für diesen Jungen, zum dieses Anblicks zu skizzieren, also lange vorher irgendwie Menschen hatte wirklich diesen Anblick und in der Mitte der größten Verminderung des menschlichen erdenklichen Geistes, kann nur benannt werden einen Triumph der Phantasie und einen Triumph des Willens gesehen. Petr Ginz überlebte nicht das große holocaust seiner ära. Ilan Ramon überlebte seine Reise nicht in den Kosmos. Aber, wenn wir jetzt streben, der Phantasie und dem Willen von Petr Ginz zu entsprechen und wenn wir uns jetzt bemühen, die Mission durchzuführen, auf der Ilan Ramon sich einschiffte, dann - selbst wenn ein anderes großes holocaust kommt und selbst wenn trotz aller unserer Kämpfe es zu unserem angemessenen Planet nicht gerechten Genozid aber zum specicide oder zum omnicide holt - wir noch Dose.

24. Juli 2009



Tad Daley ist Schreiben Gefährte mit internationalen ärzten für die Verhinderung des Kernkrieges, www.ippnw.org, Sieger des Nobel Friedenspreiss 1985. Er hat als Berater der fremden Politik in Kongreßabgeordnetes Diane Watson, Kongreßabgeordnetes Dennis Kucinich und die späten US gedient Senator Alan Cranston.


alternet

Curso de espaço: O trajeto ao Immortality humano?
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Por Tad Daley, AlterNet:


Dezembro em 31o, 1999, o rádio público nacional entrevistou o futurist e o gênio Arthur C. do fiction de ciência. Clarke. Desde que o autor tinha previsto assim muitos dos desenvolvimentos os mais fundamentais do 20o século, o correspondente de NPR perguntou a Clarke se qualquer coisa acontecesse nos 100 anos precedendo que nunca poderia ter antecipado. “Sim, absolutamente,” Clarke respondeu, sem hesitação de um momento. “A uma coisa que eu nunca esperaria é que, após séculos da maravilha e a imaginação e o aspiration, nós iríamos à lua… e parado então. “

Era hoje vivo de Clarke, ele indubitàvelmente adicionaria, “e interesse tanto então perdido que nós apagamos as fitas adesivas de nossa viagem epochal por causa de uma falta de gavetas em branco. ”

Este mês, o 40th anniversary passos do Aldrin e do Neil Armstrong do zumbido de primeiros na lua, você ouvirá muitos rationales para emitir seres humanos no espaço, muitos objetivos nobres que o desafio do espaço pode ajudar ao humanity cumprir. Entretanto, na conseqüência cosmological, uma, e somente uma, está sobretudo outra paramount -- immortality humano. O espaço é o único lugar onde nós podemos se assegurar de encontro à extinção.

Jonathan Schell, nosso chronicler grande dos dilemmas da idade nuclear, escreveu frequentemente sobre os gradations ascending da exterminação que os seres humanos puderam cometer. Genocide é um ato visado annihilating todos os membros de um grupo humano particular - definido pela etnicidade ou a religião ou a alguma outra percebeu o hatred coletivo - tentativa de Hitler de obliterate os Jews o exemplo histórico o mais famoso mas mal mais único. Specicide seria um ato que elimina o todo da raça humana. O Ecocide, ou talvez o biocida, ou talvez o omnicide, seriam um ato que elimina não apenas todos os seres humanos, mas o círculo inteiro da vida na terra do planeta próprio.

Um impacto asteroid, ou determinados tipos dos rompimentos de nosso sol, ou talvez outros cataclysms cosmological podiam provavelmente retirar todo o aqueles sem mesmo quebrar um suor. E nosso sol em todo o caso tem uma data de expiração, um 4 ou 5 bilhão anos abaixo a estrada. Um século de um quarto antes das viagens de Apollo, a invenção da arma nuclear deu a vida na terra, para a primeira vez, a capacidade causar sua própria extinção por suas próprias mãos. Não será longo antes do biotech e o nanotech e deus-se-que-outros techs obtêm a mesma capacidade. E é longe de impossível supôr que a mudança humano-induzida do clima pode unfold assim mal nas décadas para vir que demasiado poderia ameaçar trazer o resultado mais ou menos idêntico.

Este período, onde nós prendemos esta potencialidade para se destruir mas antes que nós encontremos uma maneira se conservar, pôde ser chamado janela final de raça humana a “do vulnerability.” Mas nós também possuímos agora uma “janela da oportunidade,” de esforçar-se, dentro, do oh, dos cinco ou dez séculos seguintes ou assim, para estabelecer permanentemente a raça humana além do berço de seu nascimento -- primeiramente talvez em nossa lua, então talvez em Marte e na correia asteroid e em algumas das luas de Jupiter e de Saturno, e então além dos limites de nosso sistema solar próprios. Nós temo-lo dentro de nosso aperto a arriscar-se lentamente mas inexorably para fora, em lifeboats minúsculos afloat em um mar infinito, a explorar então e a colonize e a viver então nossas vidas entre as estrelas. Imagine nossa galáxia, uns meros mil anos daqui, com milhões dos sapiens de homo que são carregados, que vivo, e que morre sem sempre ajustar o pé na terra do planeta. Uma vez que nós conseguimos que, uma vez que nós estabelecemos certamente resistir e uma presença humana self-sustaining fora do planeta de nossa origem, torna-se muito difícil envision todo o catastrophe detalhado que poderia eliminar completamente o progeny da terra de mãe. Então, pareceria, nós seria como perto do immortality como o universo próprio.

Este meio que nós não deve devotar esforços extraordinários à prevenção de catastrophes extinção-induzir aqui na terra? Naturalmente não. Nós devemos abolish armas nucleares, e esforço decretar uma convenção universal, verifiable, e enforceable do Elimination das armas nucleares. Nós devemos impo confinamentes regulatory transnational sérios no biotech e o nanotech, antes do desenvolvimento e do proliferation daquelas tecnologias faz muito mais difícil de fazer assim. Nós devemos dedicar os tipos dos recursos e as atenções a melhorar os efeitos os mais maus do clima mudam que o valor das estacas requer. E nós devemos mesmo invest seriamente nas coisas como a monitoração de corpos celestiais - de modo que, com talvez décadas de advertir sobre uma colisão imminent entre uma rocha grande do espaço e ourselves, nós pudemos figurar para fora uma maneira a evitar.

Não obstante, povos uniformes que comem para a direita, exercitam diário, e olham ambas as maneiras antes que cruzando a quinta avenida removem ainda políticas para o seguro de vida.

Stephen que Hawking, imediatamente antes de boarding seu vôo zero do avião da gravidade em abril 2007, dito, “vida na terra é em risco de ser limpado para fora por um disastre, tal como aquecer-se global repentino, guerra nuclear, um vírus genetically projetado. ... Eu penso que a raça humana não tem nenhum futuro se não entrar no espaço. “Clarke, falando de Sri Lanka em uma tela video enorme aos aficionados recolhidos em Kansas City para comemorar o centennial, em 7/7/7, do gigante do fiction de ciência do companheiro de Clarke, no Robert atrasado A. Heinlein, dito “eu não tenho nenhuma dúvida que o mestre grande será revered pelas gerações futuras - se alguns.” Heinlein ele mesmo, certos anos mais adiantado, dito que as ações dos milhares que trabalharam para desprender uma nave espacial frágil da superfície da terra, e a ajustaram para baixo delicadamente na superfície da lua, “tendem para a sobrevivência da raça inteira da humanidade. A porta que abriram conduz para esperar esse H. os sapiens sobreviverão indefinidamente para long mesmo mais por muito tempo, do que este planeta contínuo em que nós estamos hoje à noite. Porque um resultado direto de o que fizesse, ele é agora possível que a raça humana nunca morrerá. “

Mas não se nós nos limpamos para fora antes que nós tenhamos nivele mal começado começado. Não se nós não evitamos a bala na câmara no injetor em nossas próprias mãos. Não se nós perdemos tanto o interesse no fate do humankind que nós apagamos não apenas as fitas adesivas de nossas realizações mais epochal, mas enrolamo-las acima do apagamento ourselves.

O coronel Ilan Ramon era o astronauta Israeli first-ever, que perished a bordo do shuttle de espaço Colômbia em fevereiro 2003. Quando estava treinando para seu vôo, contatou oficiais em Yad Vashem, a autoridade de Remembrance dos Martyrs de Holocaust e dos heróis em Jerusalem, e perguntou se pudesse ser permitido carregar junto com ele um relic do Holocaust. Os oficiais de Yad Vashem procurararam profundamente através de seus arquivos - e então vieram de repente através da única resposta possível à coluna Pedido de Ramon. Forneceram-no com um replica exato de um esboço pequeno do lápis da paisagem da lua, com nossa terra bonita que aparece acima do horizonte distante, só e frágil e inteiro, suspendido entre as estrelas chamejando. Foi criado por um menino Jewish de 14 year-old nomeado Petr Ginz. Extraiu-o em 1942, mais do que um século de um quarto antes dos astronautas de Apollo 8 assentou bem nos primeiros seres humanos para testemunhar essa terra inteira, quando incarcerated atrás das paredes do ghetto de Theresienstadt.

Dois anos mais tarde, Peter Ginz foi assassinado atrás das paredes de Auschwitz.

Para esse menino para esboçar essa vista, assim que long antes do ser humano tinha visto realmente essa vista e no meio da degradação a mais grande do espírito humano imaginable, pode somente ser chamado um triunfo da imaginação, e um triunfo da vontade. Petr Ginz não sobreviveu o holocaust grande de sua era. Ilan Ramon não sobreviveu sua viagem no cosmos. Mas se nós aspire agora igualar a imaginação e a vontade de Petr Ginz, e se nós nos esforçarmos agora para terminar a missão em que Ilan Ramon embarked, a seguir - mesmo se um outro holocaust grande vier e mesmo se apesar de todos nossos esforços trouxer a nosso genocide nao justo justo mas a specicide ou a omnicide do planeta - nós ainda lata.

Julho 24, 2009



Tad Daley é companheiro da escrita com os médicos internacionais para a prevenção da guerra nuclear, www.ippnw.org, vencedor do prêmio 1985 da paz de Nobel. Serviu como um conselheiro da política extrangeira ao Congresswoman Diane Watson, congressista Dennis Kucinich, e aos ESTADOS UNIDOS atrasados. Senator Alan Cranston.


alternet

Utrymme reser: Banan till människaImmortality?
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Vid Tad Daley, AlterNet:


På December 31st, 1999, medborgare som allmänhet radiosände, intervjuade futuristen och sciencesnillet Arthur C. Clarke. Sedan författare hade förutsett så många av det 20th århundradets mest grundutvecklingar, hade NPREN motsvarande frågade Clarke händt snart i de föregående 100 åren att han aldrig kunde ha förutsett. ”Ja, absolut,” svarade Clarke, utan ett ögonblicks tvekan. ”Det ett tinget som jag skulle aldrig har förväntat är att, efter århundraden av under och fantasi och ambitionen, vi skulle har väck till moonen…, och därefter stoppat. ”

Clarke var den vid liv todayen, skulle har han otvivelaktigt tillfogat, ”, och därefter borttappadt så intresserar mycket att vi raderade tejpar av vår epochal resa på grund av en brist av tomma kassetter. ”

Denna månad, den 40th årsdagen av första fotsteg för rykteAldrin och Neil Armstrongs på moonen, ska du hör många logisk grund för överföring av människor in i utrymme, många nobla mål att utmaningen av utrymme kan hjälpa mänsklighet att fullgöra. Emellertid i cosmological följd, står man och endast en, paramount framför allt andra -- människaimmortality. Utrymme är det enda förlägger var vi kan se till oss själva mot utplåning.

Jonathan Schell, vår stora chronicler av dilemmana av den kärn- åldern, har skriftligt ofta om de ascending graderingarna av utrotningen som människastyrkan begår. Folkmordet är en agera som siktas på att förinta alla medlemmar av en särskild människagrupp - som definieras av etnicitet eller religionen eller något annat märkt kollektivt hat - Hitlers försök att utplåna judarna det mest berömda men knappt mest enda historiska exemplet. Specicide skulle är en agera som avlägsnar helheten av människaracen. Ecocide, eller kanske biociden eller kanske omniciden som skulle är en agera som inte precis utrotar alla människor, men de hela cirklar av liv på planetjord sig själv.

En asteroid får effekt, eller bestämda sorter av söndringar av vår sun, eller kanske kunde andra cosmological cataclysms antagligen handtag som var allt de av, utan avbrott även av en svett. Och vår sun i något fall har en förfallodag att datera, några 4, eller 5 miljard år besegrar vägen. Ett inkvarteraårhundrade för resorna av Apollo, gav uppfinningen av kärnvapen liv på jord, för den första tiden, kapaciteten att komma med om dess egna utplåning vid dess eget räcker. Det ska för att inte vara långt för biotech, och nanotech och gud-veta-vad-andra techs erhåller den samma kapaciteten. Och det är långtifrån omöjligt att anta att människa-framkallad klimatförändring kan veckla upp så dåligt i årtiondena för att komma att den för kunde hota för att komma med om det samma resultatet.

Denna period var vi rymmer denna kapacitet för att förstöra oss själva men för vi har funnit a långt till räddningen oss själva, kallas styrkan människarace'sens ultimat ”fönster av sårbarhet.”, Men vi också äger nu ”ett fönster av tillfället,” att bemöda sig, in, oh, de nästa fem eller tio århundradena eller så, att upprätta det okända för människaracen permanent vagga av dess födelse -- först kanske på vår moon, därefter på fördärvar kanske, och i asteroiden kuta och på några av moonsna av Jupiter och Saturn och därefter det okända hejd av vårt sol- system sig själv. Vi har det inom vår fattningsförmåga som långsamt men obevekligen yttre vågar, i mycket lilla lifeboats flytande på ett oändligt hav, som undersöker och som därefter koloniserar och som därefter bor våra liv bland stjärnorna. Föreställ vår galax, bara tusen år hence, med miljoner av homosapiens som är födda, som levande, och som dör, utan inställning någonsin av foten på planetjord. När vi uppnår att, när vi har sannerligen etablerat en bestående och self-sustaining människanärvaro av planet av vår beskärning, blir det mycket svårt att föreställa sig någon omfattande katastrof som kunde avlägsna fullständigt avkomman av fostrar jord. Därefter skulle det verkar, oss skulle är som nästan immortality som universum sig själv.

detta medel som oss inte bör ägna utöver det vanliga försök till förhindrandet av utplåning-framkallande katastrofer här på jord? Naturligtvis inte. Vi bör avskaffa kärnvapen och bemöda sig för att anta en universell, kontrollerbar och enforceable kärnvapenelimineringsregel. Vi bör lägga på allvarliga transnationella reglerande tvång på biotech, och nanotech, för utvecklingen och spridningen av de teknologier gör det mycket svårare att göra så. Vi bör ägna sorterna av resurser, och uppmärksamheter till att förbättra det värst verkställer av den klimatförändring storleken av insatserna kräver. Och vi bör även investera allvarligt i sakernågot liknande övervakningen av himlakroppar - så att, med årtionden av att varna om en förestående sammanstötning mellan ett stort utrymme vagga kanske och oss själva, kan vi figurerar ut a långt för att undvika det.

Ändå även folk som äter rätt, övar dagligt och ser båda väg, för korsa den femte avenystillbilden, tar ut politik för livförsäkring.

Stephen harklande som är rättvist, innan det stiger ombord hans nollgravitationflygplanflyg i April 2007 som sägs, ”liv på jord, är på riskerar av avtorking ut av en katastrof, liksom plötslig global warming som är kärn- kriger, en genetiskt iscensatt virus. ... Funderare I människaracen har ingen framtid, om den inte går in i utrymme. ”Avskärmer Clarke som talar från Sri Lanka på en enorm video, till aficionados som samlas i Kansas City för att fira minnet av hundraårsjubileet, på 7/7/7, av Clarkes den med- sciencejätten, den sena Robert A. Heinlein som sägs ”har jag, inget tvivel som ska det stora ledar- vördas av framtida utvecklingar - om några.”, Själva Heinlein, några år tidigare, said som handlingarna av tusentals, som fungerade för att lyfta ett bräckligt rymdskepp av ytbehandla av jorden och uppsättningen det besegrar försiktigt på ytbehandla av moonen, ”ansar in mot överlevnaden av den hela racen av mankind. Dörren öppnade de blytak för att hoppas den H. ska sapiens fortlever indefinitely long, även longer än detta fasta planet som vi står på ikväll. Som ett riktaresultat av vad de gjorde, det är nu möjligheten som människaracen ska aldrig matrisen. ”

Men inte om vi torkar oss själva ut, för vi har knappt, even fånget startat. Inte om vi missar för att göra undanflykter, räcker kulan i kammaren i vapnet i vårt eget. Intressera i ödet av humankind inte om vi förlorar så mycket, som vi raderar tejpar inte precis av våra mest epochal prestationer, men lindar upp radering oss själva.

Översten Ilan Ramon var den first-ever israeliska astronautet, som förgicks ombord rymdfärjan Columbia i Februari 2003. Då han utbildade för hans flyg, kontaktade frågade han representanter på Yad Vashem, förintelsemartyr och hjälte myndigheten för minne i Jerusalem och om han kan är tillåten att bära tillsammans med honom en relik av förintelsen. Yad Vashem representanter som djupt söks till och med deras, arkiverar - och därefter kom plötsligt över det enda möjlighetsvaret till kolonn Ramons förfrågan. De g honom med en avkrävakopia av ett litet ritar skissar av landskap av moonen, med vår härliga jordhägring ovanför den avlägsna horisonten, ensamt och bräckligt och helt, inställt bland de flammande stjärnorna. Det skapades av en årig judisk pojke som 14 namngavs Petr Ginz. Han drog det i 1942, mer, än ett inkvarteraårhundrade för de Apollo 8 astronauten blev de första människorna som ska bevittnas, att helt jorda en kontakt, stunder som spärrades in bak väggarna av den Theresienstadt gettot.

Två år mördades mer sistnämnd, Peter Ginz bak väggarna av Auschwitz.

För den pojke som skissar den sikt, så long för någon människa hade faktiskt sett den sikt och i mitt av den mest stora degraderingen av den tänkbara människaanden, kan endast kallas en triumf av fantasin och en triumf av ska. Petr Ginz fortlevde inte den stora förintelsen av hans era. Ilan Ramon fortlevde inte hans resa in i kosmoset. Men, om vi aspirerar nu för att likställa fantasin och som ska av Petr Ginz, och, om vi bemöda sig nu för att avsluta beskickningen som Ilan Ramon gick ombord på, då - om även en annan stor förintelse kommer och even, om illviljan alla våra ansträngningar som den kommer med till vårt folkmord men speciciden eller omniciden för mässaplanet inte rättvisa - vi stillar kan.

Juli 24, 2009



Tad Daley är handstilkamraten med landskampläkare för förhindrandet av kärn- kriger, www.ippnw.org, vinnaren av den Nobel fredprisen 1985. Han har tjänat som som en utrikespolitikrådgivare till congresswomanen Diane Watson, kongressledamoten Dennis Kucinich och de sena U.S.NA. Senator Alan Cranston.


alternet

Перемещение космоса: Курс к людской бессмертности?
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Tad Daley, AlterNet:


31-ого декабря 1999, Национальное общественное радиовещание интервьюировало C. Артур футуриста и гения научной фантастики. Clarke. В виду того что автор прогнозировал настолько много из развитий 20th столетия самых основных, корреспондент NPR спросил Clarke если что-нибыдь случилось в предшествуя 100 летах, то что он никогда смог не предвидеть. «Да, совершенно,» Clarke ответило, без hesitation момента. «Одна вещь, котор я никогда не предпологал бы что, после столетий интереса и воображения и устремленности, мы пойдем к луне… и после этого остановлено. «

Было сегодня Clarke живое, он несомненно добавило бы, «и после этого потерянный so much интерес что мы стерли ленты нашего эпохального рейса из-за недостатка пустых кассет. »

Этот месяц, 40th годовщина footsteps алдрина и Нейл Армстронг жужжания первых на луне, вы услышите много rationales для посылки людей в космос, много благородных целей что возможность космоса может помочь гуманности для того чтобы выполнить. Однако, в космологическом последствии, одно, и только одно, стоят первостепенные прежде всего другие -- людская бессмертность. Космосом будет единственное место где мы можем обеспечить против вымирания.

Джонатан Schell, наш большой хроникер дилемм ядерный век, писало часто о ОНих восходящ ступенчатост изведения которые людские существования могли поручить. Genocide будет aim at поступком аннигилирующ все члены определенной людской группы - определенной ethnicity или вероисповеданием или некоторым другим воспринял собирательное ненависть - попытка Гитлер obliterate еврейства самый известный но трудно самый единственный исторический пример. Specicide было бы поступком исключая целый человеческого общества. Ecocide, или возможно биоцидом, или возможно omnicide, был бы поступком как раз всех людей, но всем кругом самим жизни на земле планеты.

Астероидный удар, или некоторые виды нарушений нашего солнца, или возможно другие космологические cataclysms были в состоянии вероятно вытянуть вс те без даже ломать sweat. И наше солнце в любом случае имеет конечный срок действия, некоторо 4 или 5 миллиарда леты вниз с дороги. За квартальное столетие до рейсов Apollo, вымысел ядерного оружия дал жизнь на земле, for the first time, емкость принести около свое собственное вымирание своими собственными руками. Оно не будет long before biotech и nanotech и бог-знать-котор-другие техники получают такую же емкость. И оно far from невозможная для того чтобы предположить что людск-наведенное изменение климата может раскрыть настолько плох в декадах для того чтобы прийти что оно слишком смогло угрожать принести приблизительно тот же самый результат.

Этот период, где мы держим эту возможность для того чтобы разрушить но прежде чем мы найдем дорогу сохранить, мог быть вызван окном уязвимости человеческого общества предельным «.» Но мы также теперь обладаем «окном возможности,» стремиться, внутри, oh, следующих 5 или 10 столетий или так, установить человеческое общество постоянно за вашгердом своего рождениа -- во первых возможно на нашей луне, после этого возможно на Mars и в астероидном поясе и на некоторых из лун Jupiter и Saturn, и после этого за пределами самими нашей солнечной системы. Мы имеем его в пределах нашей хватки, котор нужно затеять медленно но неумолимо наружу, в малюсеньких lifeboats afloat на инфинитном море, исследовать и после этого колонизировать и после этого прожить наши жизни среди звезд. Представьте нашу галактику, простые тысячу лет следовательно, с миллионами sapiens homo которые принесены, которые в реальном маштабе времени, и который умирает без всегда устанавливать ногу на земле планеты. Как только мы достигаем что, как только мы деиствительно устанавливали терпеть и self-sustaining людское присутсвие с планеты нашего начала, будет очень трудно envision любая всесторонняя катастрофа которая смогла исключить вполне progeny мать-земли. После этого, оно показалось бы, мы было бы как close to бессмертность сама как вселенный.

Делает эта середина мы не должен посвятить внесметные усилия к предохранению, котор вымирани-наводить катастроф здесь на земле? Of course не. Мы должны отменить ядерные оружия, и стремимся enact всеобщая, verifiable, и enforceable конвенция исключения ядерных оружий. Мы должны навести серьезные транснациональные регламентационные ограничения на biotech и nanotech, перед развитием и пролиферацией тех технологий делает его очень трудно сделать так. Мы должны предназначить виды ресурсов и внимания к ameliorating самые плохие влияния климата изменяют что величина кольев требует. И мы должны даже проинвестировать серьезно в вещах как контролировать небесных тел - так НОП, с возможно декадами предупреждения о неизбежном столкновении себя между большим утесом космоса и, мы могли вычислять вне дорогу избежать ее.

Однако, ровные люди которые едят справедливо, работают ежедневное, и смотрят обе дороги прежде чем пересекающ пятый бульвар все еще принимают вне политики для страхования жизни.

Стефан Hawking, just before восхождение на борт его полета самолета невесомости в апреле 2007, после того как я сказано, «жизнь на земле в опасности быть обтертым вне бедствием, such as неожиданный глобальный греть, ядерная война, genetically проектированный вирус. ... Я думаю человеческое общество не имеет никакое будущее если оно не идет в космос. «Clarke, говоря от Sri Lanka на огромном видео- экране к aficionados собранным в Kansas City для того чтобы commemorate centennial, на 7/7/7, из гиганта научной фантастики собрата Clarke, последнем A. Роберт. Сказанное Heinlein, «я не имею никакое сомнение что большой оригинал будет revered будущими поколениями - если любые.», то Heinlein себя, некоторые леты предыдуще, сказанн которым действия тысяч которые работали для того чтобы поднять утлый корабль с поверхности земли, и установили ее вниз нежно на поверхность луны, «клонат к выживанию всей гонки mankind. Дверь, котор они раскрыли водит для того чтобы понадеяться то H. sapiens выдержат индефинитно длиной, даже более длиной чем эта твердая планета на которой мы стоим tonight. В прямой результат они сделали, теперь по возможности что человеческое общество никогда не будет умирать. «

Но не если мы обтираем вне, то прежде чем мы имеем вряд выровняйтесь получено начат. Не если мы не сумеем dodge пуля в камере в пушке в наших собственных руках. Не если мы теряем so much интерес в судьбе humankind, то мы стираем как раз ленты себя наших самых эпохальных достижений, но обматываем вверх по стирать.

Полковник Ilan Рэймон был first-ever израильским астронавтом, который погибнул на борту космического летательного аппарата многоразового использования Columbia в феврале 2003. Когда он тренировал для его полета, он связался должностные лица на Yad Vashem, Holocaust Martyrs и авторитете Remembrance героев в Иерусалиме, и спросился если он мог быть позволен снести вместе с им реликвию Holocaust. Должностные лица Yad Vashem искали глубоки через их архивохранилища - и после этого неожиданно come across единственный по возможности ответ к колонке Запрос Рэймон. Они обеспечили его с точно репликой малого эскиза карандаша ландшафта луны, при наша красивейшая земля маячя над далеким горизонтом, сиротливо и утло и вс, после того как они suspended среди пылая звезд. Оно было создано названным мальчиком 14 year-old еврейским Petr Ginz. Он нарисовал его в 1942, больше чем за квартальное столетие до астронавтов Apollo 8 пошло первыми людьми для того чтобы witness та вся земля, пока incarcerated за стенами гетта Theresienstadt.

2 лет более поздно, Питер Ginz было убито за стенами Auschwitz.

Для того мальчика для того чтобы сделать эскиз к тому визированию, поэтому long before нисколько человек фактическ увидел то визирование и в midst большого ухудшения людского духа imaginable, смогите только быть вызвано триумфом воображения, и триумфом the will. Petr Ginz не выдержало большое holocaust его эры. Ilan Рэймон не выдержало его путешествие в космос. Но если мы aspire теперь приравнивать воображение и the will Petr Ginz, и если мы стремимся теперь завершить полет, то на котором Ilan Рэймон embarked, то - even if другое большое holocaust приходит и even if несмотря на все наши схватки оно приносит к нашему справедливому genocide но specicide или omnicide планеты справедливому - мы все еще чонсервная банка.

24-ое июля 2009



Tad Daley будет собратом сочинительства с международными врачами для предотвращения ядерной войны, www.ippnw.org, winner приза 1985 мира Nobel. Он служил как советник международной политики к женщина-конгрессмене Диана Watson, Congressman Дэннис Kucinich, и последним США. Сенатор Алан Cranston.


alternet

Ruimte Reis: De weg aan Menselijke Immortality?
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Door Tad Daley, AlterNet:


Op 31 December, 1999, interviewde de Nationale Openbare Radio het futurist en genie Arthur C. van de wetenschapsfictie. Clarke. Aangezien de auteur zo veel van de meest fundamentele ontwikkelingen van de 20ste Eeuw had voorspeld, NPR overeenkomstige gevraagde Clarke als om het even wat in de voorafgaande 100 jaar was gebeurd die hij nooit kon voorzien hebben. „Ja, absoluut,“ Clarke antwoordde, zonder de aarzeling van een ogenblik. Het „één ding ik nooit zou verondersteld hebben is dat, na eeuwen van wonder en verbeelding en aspiratie, wij naar de maan… zouden gegaan zijn en dan opgehouden. „

Was vandaag levende Clarke, zou hij ongetwijfeld toegevoegd hebben, „en dan verloren zo veel rente dat wij de banden van onze baanbrekende reis wegens een tekort aan lege cassettes wisten. “

Deze maand, 40ste verjaardag van Aldrin van het Gezoem en de eerste voetstappen van Neil Armstrong's op de maan, zult u vele redenen voor het sturen van mensen in ruimte, vele edele doelstellingen horen die de uitdaging van ruimte het mensdom kan helpen om te vervullen. Nochtans, in kosmologisch gevolg, één, en slechts één, tribunes primordiale vooral anderen -- menselijke immortality. De ruimte is de enige plaats waar wij tegen uitsterven kunnen verzekeren.

Jonathan Schell, onze grote chronicler van de dilemma's van de kernleeftijd, heeft vaak over de het stijgen gradaties van uitroeiing geschreven dat de mensen zouden kunnen begaan. De volkerenmoord is een handeling die op de vernietiging van alle leden van een bepaalde menselijke groep wordt gericht - die door het behoren tot een bepaald ras of godsdienst of wat andere waargenomen collectieve haat wordt bepaald - Hitler poging om de Joden uit te wissen het beroemdst maar nauwelijks het enige historische voorbeeld. Specicide zou een handeling zijn die het geheel van het menselijke ras elimineert. Ecocide, of misschien biocide, of misschien omnicide, zou een handeling zijn niet alleen alle mensen uitroeien, maar de volledige cirkel die van het leven op planeetaarde zelf.

Een stervormig effect, of bepaalde soorten verstoringen van onze zon, of misschien andere kosmologische cataclysms konden die allemaal weg waarschijnlijk trekken zonder een zweet zelfs te breken. En onze zon heeft in elk geval een vervaldatum, zowat 4 of 5 miljard jaar onderaan de weg. Een kwart eeuw vóór de reizen van Apollo, gaf de uitvinding van het kernwapen het leven ter wereld, Voor het eerst, de capaciteit om zijn eigen uitsterven door zijn eigen handen te bewerkstelligen. Het zal niet zijn long before Biotech en nanotech en god-kennen-wat-andere techs de zelfde capaciteit verkrijgen. En het is verre van onmogelijk om te veronderstellen dat de menselijk-veroorzaakte klimaatverandering in de dat decennia kan zo slecht openen om te komen het ook kon dreigen om het zelfde resultaat te bewerkstelligen.

Deze periode, waar wij dit vermogen houden om te vernietigen maar alvorens wij een manier hebben gevonden om te redden, zou het uiteindelijke „venster van het menselijke ras van kwetsbaarheid kunnen worden genoemd.“ Maar wij bezitten ook nu een „kans,“ om, binnen, oh, de volgende vijf of tien eeuwen te pogen of zo, om het menselijke ras voorbij de wieg van zijn geboorte permanent te vestigen -- eerst misschien op onze maan, toen misschien op Mars en in de stervormige riem en op enkele manen van Jupiter en Saturnus, en dan voorbij de grenzen van ons zonnesysteem zelf. Wij hebben het onverbiddelijk binnen onze greep aan onderneming langzaam maar naar buiten, in uiterst kleine reddingsboten afloat op een oneindige overzees, te onderzoeken en dan te koloniseren en dan te leven ons leven onder de sterren. Veronderstel onze melkweg, een zuivere duizend jaar vandaar, met miljoenen van homo sapiens die geboren zijn, die leven, en die zonder voet op planeetaarde ooit te plaatsen sterven. Zodra wij bereiken dat, zodra wij inderdaad het verdragen en zichzelf onderhoudende een menselijke aanwezigheid van de planeet van onze oorsprong hebben gevestigd, wordt het zeer moeilijk om om het even welke uitvoerige catastrofe te voorzien die het nageslacht van de Aarde van de Moeder kon volledig elimineren. Dan, zou het schijnen, zouden wij zoals dicht bij immortality als heelal zelf zijn.

Dit gemiddelde wij geen buitengewone inspanningen aan de preventie van uitsterven-veroorzakende hier catastrofes ter wereld moeten wijden zou? Natuurlijk niet. Wij zouden kernwapens moeten afschaffen, en pogen om een universele, meetbare, en uitvoerbare Overeenkomst van de Verwijdering van KernWapens te bepalen. Wij zouden ernstige transnationale regelgevende beperkingen aan Biotech moeten opleggen en nanotech, alvorens de ontwikkeling en de proliferatie van die technologieën het moeilijker maken dit te doen. Wij zouden de soorten middelen en aandacht aan het verbeteren van de slechtste gevolgen van klimaatverandering moeten wijden die de omvang staken vereist. En wij zouden zelfs ernstig in dingen moeten investeren als het toezicht op hemellichamen - zodat, met misschien decennia van waarschuwing over een dreigende botsing tussen een grote ruimterots en zelf, wij een manier zouden kunnen berekenen om het te vermijden.

Niettemin, zelfs mensen die net eten, elke dag uitoefenen en beide manieren kijken alvorens Vijfde Weg te kruisen verzekeringen voor levensverzekering nog neem.

Stephen Hawking, vlak alvorens zijn nul vlucht van het ernstvliegtuig in bovengenoemd April 2007 in te schepen, het „Leven ter wereld Is om door een ramp worden tenietgedaan, zoals het plotselinge globale verwarmen, kernoorlog, een genetisch gebouwd virus in gevaar. ... Ik denk het menselijke ras geen toekomst heeft als het niet in ruimte gaat. „Clarke, die van Sri Lanka op het reusachtig videoscherm aan aficionados spreekt verzamelde zich in de Stad van Kansas om honderdjarig, op 7/7/7, van reus van de de wetenschapsfictie van Clarke de mede, recent Robert A. te herdenken. Bovengenoemde Heinlein, „ik heb zonder twijfel dat de grote meester door toekomstige generaties zal worden gerespecteerd - als om het even welk.“ Heinlein zelf, sommige vroeger jaren, zei dat de acties van duizenden die werkten om een breekbaar ruimtevaartuig op te heffen van de oppervlakte van de aarde, en het vast te stellen zacht op de oppervlakte van de maan, „naar de overleving van het volledige ras van mensheid neigen. De deur die zij leidt om te hopen dat h. hebben geopend. sapiens voor onbepaalde tijd, nog langer dan deze stevige planeet lang zal overleven waarop wij ons vanavond bevinden. Als direct resultaat van wat zij, is het nu mogelijk dat het menselijke ras nooit zal sterven. „

Maar niet als wij ons tenietdoen alvorens wij nauwelijks zelfs begonnen zijn geworden. Niet als wij er niet in slagen om de kogel in de kamer in het kanon in onze eigen handen te ontwijken. Niet als wij zo veel rente in het lot van mensdom verliezen dat wij niet alleen de banden van onze baanbrekendste verwezenlijkingen wissen, maar beëindig het wissen van.

Kolonel Ilan Ramon was de allereerstee Israëlische astronaut, die aan boord van de ruimtependel Colombia in Februari 2003 omkwam. Toen hij voor zijn vlucht opleidde, contacteerde hij ambtenaren in Yad Vashem, de Instantie van de Herinnering van de Martelaren van de Holocaust en van Helden in Jeruzalem, en vroeg of zou hij samen met hem een overblijfsel van de Holocaust kunnen mogen dragen. De ambtenaren van Vashem van Yad zochten diep door hun archieven - en kwamen toen plotseling over het enige mogelijke antwoord aan Col. Het verzoek van Ramon. Zij voorzagen hem van een nauwkeurige replica van een kleine potloodschets van het landschap van de maan, met onze mooie aarde die boven de verre horizon, eenzaam en breekbaar en geheel opdoemt, dat onder de opvlammende sterren wordt het opgeschort. Het werd gecre�ërd door een 14 éénjarigen Joodse jongen genoemd Petr Ginz. Hij trok het in 1942, een meer dan kwarteeuw alvorens Apollo 8 astronauten de eerste mensen werd om die gehele aarde te getuigen, terwijl incarcerated achter de muren van het getto Theresienstadt.

Twee later jaar, moord Peter Ginz achter de muren van Auschwitz.

Voor die jongen aan schets dat, zodat long before waarneemt had de mens eigenlijk gezien dat het gezicht en in het midden van de grootste degradatie van de menselijke denkbare geest, slechts een triomf van de verbeelding, en een triomf van de wil kan worden genoemd. Petr Ginz overleefde niet de grote holocaust van zijn era. Ilan Ramon overleefde zijn reis in de kosmos niet. Maar als wij nu streven om de verbeelding en de wil van Petr Ginz te evenaren, en als wij nu pogen om de opdracht te voltooien waarIlan Ramon terechtkwam in, dan - zelfs als een andere grote holocaust en zelfs als ondanks al onze strijd komt het aan onze eerlijke planeet niet alleen volkerenmoord maar specicide of omnicide brengt - wij kunnen nog.

24 juli, 2009



Tad Daley schrijft Kameraad met Internationale Artsen voor de Preventie van KernOorlog, www.ippnw.org, winnaar van de Prijs van de Vrede van Nobel van 1985. Hij heeft als buitenlands beleidsadviseur aan Congresswoman Diane Watson, Congreslid Dennis Kucinich, en de recente V.S. gediend. Senator Alan Cranston.


alternet

فراغ سفر: الممر إلى خلود إنسانيّة?
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
ب [تد] [دلي], [ألترنت]:


في ديسمبر - كانون الأوّل [31ست], 1999, قابل راديو وطنيّة عامّة ال [فوتثريست] و [سكينس فيكأيشن] عبقريّة آرثور [ك.]. [كلرك]. بما أنّ المؤلفة كان قد تنبّأ هكذا كثير من ال [20ث] قرن تطويرات أساسيّة أكثر, ال [نبر] سأل مراسلة [كلرك] إن أيّ شيء كان قد حدث في ال يتقدّم 100 سنون أنّ هو أبدا استطاع يتلقّى توقّعت. "نعم, إطلاقا," أجاب [كلرك], دون عزم تردد. "الواحدة شيء أنا أبدا توقّعت أنّ, بعد قرون العجب وتخيل وسفط, ذهب نحن إلى القمر… وبعد ذلك يتوقّف. "

كان [كلرك] اليوم حيّة, هو دون شكّ أضاف, "وبعد ذلك يخسر كثيرا فائدة أنّ محى نحن الأشرطة من سفرنا [إبوشل] بسبب نقص من شريط تسجيل فارغة. "

هذا شهر, ال [40ث] ذكرى من عمليّة طنين [ألدرين] و [نيل] [أرمسترونغ] خطوات أولى على القمر, سيسمع أنت كثير تفسير سبب ل يرسل أناس داخل فراغ, كثير أهداف نبيلة أنّ التحدي الفراغ يستطيع ساعدت إنسانية أن ينجز. مهما, في نتيجة تصوّريّ للكون, يقف واحدة, وفقط واحدة, قصوى خاصّة أخرى -- خلود إنسانيّة. فراغ المكان وحيدة حيث نحن يستطيع ضمنتبنفسي ضدّ إخماد.

قد كتب جوناثان [سكهلّ], إخبارينا عظيمة من الوراط من العمر نوويّة, غالبا حول التدرج [أسندينغ] إبادة أنّ [هومن بينغ] أمكن ارتكبت. لاحظ [جنوسد] عمل يتّجه يبيد كلّ أعضاء من مجموعة خاصّة إنسانيّة - يعيّن بعرقية أو دين أو بعض أخرى كراهية جماعيّة - [هيتلر] محاولة أن يمحي ال [جو] ال أكثر مشهورة غير أنّ بصعوبة المثال وحيدة تاريخيّة. [سبسسد] كان عمل يزيل الكلّ من ال [هومن رس]. كان [إكسد], أو ربّما [بيوسد], أو ربّما [أمنيسد], عمل يبيد لا فقط كلّ أناس, غير أنّ الدائرة كاملة حياة على كوكب أرض بنفسي.

تأثير صدمة [أسترويد], أو أنواع مؤكّدة تمزيقات من شمسنا, أو ربّما أخرى جائحة تصوّريّ للكون استطاع على الأرجح سحبت كلّ أنّ باتّجاه آخر دون حتّى يكسر عرق. ويتلقّى شمسنا [إين ني كس] [إإكسبيرأيشن دت], بعض 4 أو 5 بليون سنون نزولا إلى الطريق. قرن ربعيّة قبل الأسفار أبولّو, أعطى الإختراع من السلاح نوويّ حياة على أرض, [فور ث فيرست تيم], القدرة أن يحضر حوالي ه خاصّة إخماد ب ه خاصّة أيادي. هو لن [ب] [لونغ بفور] [بيوتش] وينال [ننوتش] و [غد-نووس-وهت-وثر] تكنولوجيا ال نفسه قدرة. وهو [فر فروم] مستحيلة أن يفترض أنّ [هومن-يندوسد] مناخ تغير يمكن تجلّيت هكذا على نحو رديء في العقود أن يأتي أنّ هو أيضا استطاع هدّدت أن يحضر نتيجة [أبووت ث سم].

هذا فترة, حيث نحن نمسك هذا إمكانية أن يدمّربنفسي غير أنّ قبل أن قد أسّس نحن طريق أن ينقذبنفسي, أمكن كنت دعات ال [هومن رس] نهائيّة "نافذة الجروحية." غير أنّ يملك نحن أيضا الآن "نافذة من فرصة," أن يجتهد, داخل, [أه], التالية خمسة أو عشرة قرون أو هكذا, أن يؤسّس ال [هومن رس] باستمرار إلى ما بعد المهد من ولادته -- أولى ربّما على قمرنا, بعد ذلك ربّما على مرّيخ وفي ال [أسترويد بلت] وعلى بعض من الأقمار من كوكب المشتري وزحل, وبعد ذلك إلى ما بعد القفز من [سلر سستم] نا بنفسي. نحن نتلقّى هو ضمن قبضنا أن يجازف ببطء غير أنّ حتما ظاهريّا, في قارب نجاة بالغ الصّغر على متن السّفن على بحث لانهائيّة, أن يستكشف وبعد ذلك أن يستعمر وبعد ذلك أن يعيش حيواتنا بين النجوم. تخيّلت مجرتنا, مجرّدة ألف سنون بالتّالي, مع ملايين من [هومو سبينس] الذي يكون [بورن], الذي حيّة, والذي يموت دون في أيّ وقت يثبت قدم على كوكب أرض. ما إن نحن نحقّق أنّ, ما إن نحن يتلقّى حقّا نؤسّس يحتمل ووجود [سلف-سوستينينغ] إنسانيّة من الكوكب من أصلنا, يصبح هو جدّا يصعب أن يتصوّر أيّ كارثة شاملة أنّ استطاع أزلت تماما الذرية ال [موثر رث]. بعد ذلك, بدا هو, نحن كان بما أنّ [كلوس تو] خلود كالكون بنفسي.

يتمّ هذا وسيلة نحن سوفت لا يكرّس جهود خارق للعادة إلى الوقاية من [إإكستينكأيشن-يندوسنغ] كوارث هنا على أرض? [أف كورس] لا. نحن سوفت ألغيت سلاح نوويّ, وجهد أن يشرّع عالميّة, ممكن تحقيق, وقابل للتنفيذ بالقوّة سلاح نوويّ إزالة إتّفاق. نحن سوفت فرضت إكراهات جدّيّة دوليّة تنظيميّة على [بيوتش] ويجعل [ننوتش], قبل التطوير وانتشار من أنّ تكنولوجيا هو كثير أكثر يصعب أن يتمّ هكذا. نحن سوفت كرّست الأنواع الموردات ويغيّر إنتباهات إلى يتحسّن التأثيرات مريضة مناخ أنّ الأهمية من الأوتاد يتطلّب. ونحن سوفت حتّى استثمرت بجدّيّة في أشياء مثل ال [مونيتور] من [سلستيل بودي] - [س ثت], مع ربّما عقود من يحذّر حول اصطدام وشيكة بين كبيرة فراغ صخرة وبنفسي, نحن أمكن حسبت خارجا طريق أن يتفادى هو.

ومع ذلك, يتساوى الناس الذي يأكل بشكل صحيح, يتدرّب يوميّة, وينظر كلا طرق قبل أن يعبر [فيفث فنو] بعد يأخذ خارجا سياسات ل [ليف ينسورنس].

إسطفان [هوكينغ], [جوست بفور] يطلع ه صفرة جاذبيّة طائرة رحلة في أبريل - نيسان 2007, يقال, "حياة على أرض في خطر من يكون يمسح خارجا بكارثة, مثل فجائيّة شاملة يسخّن, حرب نوويّة, وراثيّا يهندس حمى. ... أنا أفكّر يتلقّى ال [هومن رس] ما من مستقبل إن هو لا يذهب داخل فراغ. "[كلرك], يتكلّم من سيريلانكا على شاشة ضخمة مرئيّة إلى عاشقات يجمع في [كنسس ستي] أن يحتفل المئويّة, على 7/7/7, من [كلرك] رفيقة [سكينس فيكأيشن] عملاقة, روبرت متأخّرة [أ.]. [هينلين], يقال "يتلقّى أنا ما من شك أنّ السيد عظيمة سيكون وقّر بأجيال مقبلة - إن أيّ." [هينلين] بنفسي, بعض سنون مبكّرة, يقول أنّ الأعمال من الآلاف الذي عمل أن يرفع عربة فضائيّة هشّة من السطح من الأرض, وثبتوا هو إلى أسفل بلطف على السطح من القمر, "يميل نحو البقاء من الجنس كاملة جنس بشريّ. يقود الباب هم فتحوا أن يأمل أنّ [ه.]. [سبينس] سيبقون مطلقا تقت, حتّى طويلا من هذا كوكب صلبة على أيّ نحن نقف هذا المساء. بما أنّ نتيجة مباشرة من ماذا هم أتمّوا, هو يكون الآن يمكن أنّ سيموت ال [هومن رس] أبدا. "

غير أنّ لا إن نحن نمسحبنفسي خارجا قبل أن يتلقّى نحن بصعوبة ساويت يحصل يبدأ. لا إن نحن نفشل أن يراوغ الرصاصة في الغرفة في المسدّس مدفع في نا خاصّة أيادي. التفّت لا إن نحن نخسر كثيرا فائدة في القدر الجنس بشريّ أنّ نحن نمحي لا فقط الأشرطة من إنجازاتنا [إبوشل] أكثر, غير أنّ فوق يمحي بنفسي.

كان عقيد [إيلن] [رمون] الرائد فضاء لا سابق له إسرائيليّة, الذي هلك على متن المكّوك فضائيّ كولومبيا في فبراير - شباط 2003. عندما درّب هو كان لرحلته, هو اتّصل ب مسؤولات في [يد] [فشم], [هولوكوست] شهيدات وبطلات [رممبرنس] سلطة في القدس, وسأل إن هو أمكن كنت سمحت أن يحمل مع ه بقية من [هولوكوست]. [يد] [فشم] تصادف مسؤولات يبحث بعمق من خلال محفوظهم - وبعد ذلك فجأة الوحيدة يمكن جوابة إلى [كل.] [رمون] طلب. هم زوّدواه مع نسخة دقيقة من صغيرة قلم رسم تخطيطيّ من المنظر طبيعيّ من القمر, مع أرضنا جميلة يلوح فوق الأفق بعيد, وحيد وهشّة وكاملة, يعلق بين ال [بلز ستر]. هو كان خلقت ب 14 [ير-ولد] فتى [جويش] يعيّن [بتر] [جنز]. هو سحب هو في 1942, أكثر من أصبح قرن ربعيّة قبل أبولّو 8 رائد فضاء الأناس أولى أن يشهد أنّ أرض كاملة, بينما يسجن خلف الجدر من [ثرسنستدت] معزل.

اثنان سنون فيما بعد, قتلت بيتر [جنز] كان خلف الجدر [أوسكهويتز].

رأى ل أنّ فتى أن يلخّص أنّ جهاز تسديد, لذلك [لونغ بفور] أيّ إنسان تلقّى واقعيّا أنّ جهاز تسديد وفي الغمرة من التدهور عظيمة من الكحول إنسانيّة ممكن تصوّر, يستطيع فقط كنت دعات إنتصار من التخيل, وإنتصار ال [ث ويلّ]. لم يبقى [بتر] [جنز] الالمحرقة عظيمة من عصره. لم يبقى [إيلن] [رمون] سفره داخل الكون. غير أنّ إن نحن نطمح الآن أن يساوي التخيل و [ث ويلّ] [بتر] [جنز], وإن نحن نجتهد الآن أن يتمّ المهمة على أيّ [إيلن] [رمون] ركب, بعد ذلك - [إفن يف] آخر المحرقة عظيمة يأتي و [إفن يف] على الرغم من كلّنا كفاح هو يحضر إلى نا عادلة كوكب لا إبادة جماعيّة صحيحة غير أنّ [سبسسد] أو [أمنيسد] - نحن بعد علبة.

يوليو-تمّوز 24, 2009



[تد] [دلي] كتابة رفيقة مع طبيبات دوليّة للوقاية من حرب نوويّة, www.ippnw.org, رابحة من ال 1985 نوبل سلام جائزة. هو قد خدم كسياسة خارجيّة مستشارة إلى [كنغرسّوومن] ديان واطسون, عضو كونغرس دينيس [كوسنيش], الولايات المتّحدة الأمريكيّة متأخّرة عضو مجلس الشيوخ ألان [كرنستون].


[ألترنت]

باهاماس [بلوغ] [كريبّن] دوليّة